tag:blogger.com,1999:blog-45873948758976918262011-07-31T12:19:23.228+07:00สายลมรักพัดพาหัวใจฉันออกเดินทาง ไปยังดินแดนทุ่งฝันอันโศภิต แต่จะถึงปลายทางหรือไม่ ฉันไม่สนใจเท่ากับระหว่างเส้นทางที่ก้าวเดินไป...........สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.comBlogger971100tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-43352497437466709542011-07-31T12:18:00.000+07:002011-07-31T12:19:23.238+07:00<span style="font-weight:bold;">มิ่งปิยมิตร</span><br /><br />ในภวังค์ เราล้วนเดินทางผ่านทุ่งหญ้า ป่าไพร ละหานห้วย ชะง่อนผาสูง ผ่านแผ่นน้ำดำดึก โตรกหลืบลึกลับ หรือแม้แต่สุดทะเลโค้งรุ้ง เราท่องจนปรุทะลุซอกเล็กซอยน้อย ไม่มีเลยมุมไหนจะรอดพ้นรอยเท้าของเรา แต่เรากลับไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง นั่นก็เพราะว่าเราแค่ย่ำเดินอยู่รอบตัวเราเท่านั้นเอง<br /><br />ทุ่งฝันตระการบรรเจิดอยู่ในจินตนาการอันวิจิตร เส้นทางที่เหยียบย่ำจะราบเรียบหรือขรุขระ เหมือนว่าเรากำหนดได้เองในทุกรายละเอียด แต่ไฉนไยเราจึงมุ่งหมายเส้นทางทุรกันดารกันหนอ<br /><br />ฉันก็ไม่ต่างเธอที่เซซังดุ่มด้นไปเบื้องหน้า มุ่งหน้าไขว่คว้าฝัน ทุรนทุรายต่อความยากลำบากเพียงไรไม่เคยระย่อท้อ เพราะรู้อยู่ว่าความรู้สึกเหล่านั้นจะมลายหายทันทีที่ได้สัมผัสจุดหมายแม้ปลายสายตา<br /><br />แต่เธอที่รัก นั่นก็เพียงแค่ความคิดโง่ๆ ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น<br /><br />ฉันตระหนักแท้แล้วว่าจุดหมายหาใช่มีแต่ความปรีดิ์เปรมเกษมสันต์เป็นรางวัลเสมอไป หากแต่บางครั้งกลับโรยหว่านรอยโศกาอาดูรรอคอยอยู่เบื้องหน้า<br /><br />ฉากชีวิตของคู่รักหนึ่ง และอีกหลายชีวิตซึ่งฉันเฉกสร้างขึ้นมาเป็นส่วนประกอบ ฉันพาพวกเขาดุ่มเดินไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และน้ำตาที่เปียกปอนเปื้อนหน้า ฉันเรียนรู้ความรู้สึกต่างๆ ร่วมไปกับพวกเขา เขายิ้ม ฉันยิ้ม เขาหัวเราะ ฉันหัวเราะ เขาร้องไห้ ฉันก็ร้องไห้ด้วยกัน<br /><br />วินาทีเหล่านั้นคือรสชาติหวานล้ำของความอิ่มเอมซึ่งเก็บเกี่ยวได้ระหว่างเส้นทาง หากแต่ฉันรู้ดี ไม่มีเส้นทางใดไร้จุดหมาย เมื่อฉันส่งพวกเขาถึงฟากฝั่งฝัน ฉันกู่ร้องด้วยความยินดี เริงระบำเฉลิมฉลองชัยชนะ หัวเราะสุดเสียง ดวงตาระยิบยับพราวพราย หัวใจพองฟูเหมือนลูกโป่งสวรรค์จะเริงร่ายสู่ลมบน แต่เมื่อล้มตัวลงนอน ฉันกลับตื่นขึ้นรับเช้าวันใหม่ด้วยความว่างเปล่า ความสุขสันต์เมื่อค่ำวานปลาสนาการไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้แต่ความอาดูรเทวษทับถม ฉันเพิ่งตระหนักว่าหลายชีวิตที่กระเตงไว้บนบ่าด้วยหน้าที่รับผิดชอบสุขทุกข์ของพวกเขานั้น ทุกชีวิตคือมิตร คือความฝัน คือเสี้ยวหนึ่งของตัวตนฉัน เมื่อฉันต้องพรากจาก ก็เหมือนตัวตนของฉันขาดหาย ความฝันของฉันขาดตอน<br /><br />ฉันดื่มด่ำความอาดูร ซมซบอยู่ในห้วงเหวเหว่ว้า มีเพียงความอาลัยอาวรณ์ที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงใจหนึ่ง<br /><br />เธอว่าฉันต้องใช้เวลาและแรงใจสักเท่าใดในการหยัดกายลุกขึ้นมาก่อร่างสร้างฝันใหม่ คลุกคลีกับอีกเสี้ยวชีวิต ทำความรู้จักมวลมิตรใหม่ๆ เพียงเพื่อย้อนกลับสู่วังวนเดิม<br /><br />ฉันก็เหมือนเธอ ที่ปลายทางหาได้มีค่ามากไปกว่าลมหายใจเข้าออกระหว่างเดินทาง และไม่ว่าดวงดาวสีน้ำเงินจะโคจรมุ่งหน้าไปสู่ที่ใด ห่างไกลจากจุดเริ่มต้นไปมากเพียงไร หญิงสาวบนดาวดวงนั้นก็ยังคงเป็นเช่นนั้น<br /><br />เป็นเช่นที่เธอเป็น นั่นคือเดินทางและเดินทาง<br /><br />และหญิงสาวคนนั้นคงไม่ปรารถนาจะรับรู้อีกแล้วว่า จุดหมายและจุดเริ่มจะอยู่ ณ แห่งหนไหน ขอเพียงแค่ให้ได้เดินทางจนสุดลมหายใจ เท่านั้นเอง...<br /><br /><br /><span style="font-weight:bold;">ระหว่างทางฝัน</span><br />ปลายกรกฎาฯ 2554<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-4335249743746670954?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-24605053624161814542011-04-01T00:35:00.000+07:002011-04-01T00:36:42.785+07:00<strong>ยอดมิตรคนดี</strong><br /><br />วิปริตอาเพศคงเกิดแก่ดวงดาวเราทั้งสอง สภาพดินฟ้าอากาศถึงได้ปรวนแปรเกินทานรับ เมื่อไม่นานมานี้เกิดแผ่นดินไหว และคลื่นยักษ์กวาดกลืนชีวิตผู้คนนับเรือนหมื่น ฉันติดตามข่าวสารด้วยความหวาดตระหนก และหดหู่ยิ่งนัก<br /><br />ผ่านเรื่องร้ายนั้นมาไม่นานก็ทราบข่าวว่าเกิดเหตุน้ำท่วมในอีกพื้นที่หนึ่ง ผู้คนเดือดร้อนกันถ้วนทั่ว ฉันจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้านี่มันจะไม่ใช่ฤดูร้อน! ผู้คนพากันบ่นระงม พร้อมกับคำถามที่ฉันได้ยินครั้งแล้วครั้งเล่า<br /><br />“มันเกิดอะไรขึ้น?!”<br /><br />ใช่...มันเกิดอะไรขึ้น?! คำถามที่ฉันก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน นักวิชาการหลายฝ่ายพยายามให้เหตุผลน่ารับฟัง เชื่อถือได้ แต่ฉันก็สงสัยอีกแหละว่า ดาวดวงนี้มันวิปริตผิดปกติไปหมดแล้วใช่มั้ย? มันจะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม มันจะดำเนินไปในรูปรอยใหม่ นำพาสรรพชีวิตไปสู่เส้นทางสายหายนะ มีบางสิ่งคืบคลานเข้ามาราวหมอกจางๆ ห้อมล้อมอยู่รอบตัวเรา ลอยอวลอยู่โดยที่เราไม่รู้เนื้อรู้ตัว และวันดีคืนดีมันจะคายพิษร้ายพล่าผลาญพวกเราสักครั้ง<br /><br />เหมือนกับที่มันเกิดขึ้น<br /><br />ฉันไม่ได้โทษมันหรอก มนุษย์สมควรโดนพล่าผลาญ เราทำร้ายทำลายดวงดาวอย่างอมหิตเลือดเย็น แม้จะมีใครสักคนร้องแรกแหกกระเชอ ให้ผู้คนส่วนใหญ่หยุดคิด หยุดหันหลังกลับมามองสิ่งที่ตัวเองกระทำ แต่มันสายไปแล้วเธอจ๋า ต่อให้เยียวยาอย่างไรบาดแผลบนดวงดาวก็ไม่มีวันเหมือนเดิม และที่ร้ายยิ่งกว่าคือ ไม่มีใครคิดเยียวยาจริงจัง การรณรงค์ต่างๆ เกิดขึ้นแค่ประเดี๋ยวประด๋าว ราวคลื่นกระทบฝั่ง วูบเดียวแล้วจางหาย แล้วผู้คนก็หลงระเริงเพิ่มบาดแผลเหวะหวะให้ดวงดาวนับแสนนับล้านรอย เรากิน เราใช้ เราสูบเลือดเนื้อดวงดาวของเรา แล้วเราก็ทิ้งซากกากเดนละเลงดวงดาว<br /><br />เธอว่าสมควรมั้ยที่พวกเราจะต้องชดใช้?!<br /><br />ที่ซึ่งฉันพักอาศัยอากาศหนาวมานับสัปดาห์ แม้ฉันจะชื่นชอบฤดูหนาว แต่อากาศหนาววิปริตในช่วงฤดูร้อนก็ไม่อาจทำใจให้ชื่นชอบได้ลง ยามย่างเท้าออกจากที่พัก ลมหนาวพัดวูบ เสียดไปถึงกระดูก เดินผ่านตึกรามบ้านช่อง ผ่านผู้คนมากมาย พวกเขาล้วนสวมใส่เสื้อผ้าหนาๆ กอดอกห่อตัวเองมิดชิด พลันให้คิดไปถึงฉากในละครซีรีส์ ที่ตัวละครสวมสเวตเตอร์ทับเสื้อโค้ทคลุมสะโพก สวมถุงมือแล้วซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทอย่างมิดเม้น หายใจออกมาทีเป็นควันลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ดูละครคราวใดก็คิดว่าช่างเป็นบรรยากาศสุดแสนโรแมนติกเสียนี่กระไร แต่เมื่อมาเจอกับตัวในฤดูแปลกเปลี่ยนเช่นนี้ ถึงแม้จะไม่หนาวจัดขนาดนั้น ก็รู้สึกว่าบรรยากาศช่างซึมเซาเศร้าสร้อยยิ่งนัก<br /><br />หรืออาจจะเพราะข่าวหดหู่หลายข่าวประดังประเดก็เหลือจะเดา<br /><br />เจ้านกพิราบที่ริมระเบียงมันเปลี่ยนที่ทำรังใหม่อีกแล้ว รังเก่าของมันอยู่บนพื้นตรงร่องสะดือระบายน้ำ ฟักไข่สองฟองก็ไม่เป็นโล้เป็นพาย จู่ๆ วันหนึ่งไข่ของมันหายไปฟองนึงอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้แต่ปริศนาดำมืดให้ผู้อยู่เบื้องหลังอย่างฉันเฝ้าคิดสงสัยว่ามันหายไปได้อย่างไร แต่เจ้านกผู้เป็นพ่อเป็นแม่คงไม่เดือดร้อนใจ เจ้าตัวแม่ทิ้งรังและไข่หนึ่งฟองที่เหลือออกเริงร่อนไปได้พักหนึ่ง ก็กลับมาป้วนเปี้ยนอยู่บนระเบียงใหม่อีกรอบ คราวนี้กลับมาทำรังในกระถางต้นไม้ เรี่ยมเร้ยิ่งกว่าเก่า เผลอแป็บเดียวก็ไข่ออกมาให้ฟักอีกสองฟอง และตั้งแต่นั้นมันก็นอนฟักไข่ใหม่ในรังใหม่ ทิ้งไข่เก่าในรังเก่าให้นอนโต้ลมหนาวเดียวดายไม่ไยดี<br /><br />บนระเบียงเริ่มมีกลิ่นอึของมันโชยมาบ้าง บางวันหงุดหงิดฉันก็อยากไล่มันไปให้พ้นๆ แต่เมื่อคิดว่าช่วงนี้อากาศกำลังหนาว ขนาดฉันสวมเสื้อตัวหนาห่มผ้าหนาๆ ยังนอนสั่น แล้วมันมีแต่ขนคลุมตัว หากไล่ไปเผชิญลมหนาวข้างนอกจะทุกข์ทนแค่ไหน ก็จำตัดใจให้มันนอนกกไข่ไปอย่างนั้น ถึงอย่างไรเราก็สัตว์ร่วมโลกเดียวกัน<br /><br />ขออวยพรให้ทุกชีวิตผ่านพ้นคืนวันเลวร้ายไปได้ด้วยดี<br /><br /><br /><strong>สหายน้อยของเธอ</strong><br />ห้องน้อยในสายลมหนาว<br />ปลายมีนาคม 2554<br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2460505362416181454?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-12876931709552285592011-04-01T00:11:00.001+07:002011-04-01T00:37:58.702+07:00<strong>เธอที่รัก...</strong><br /><br />ฉันเพิ่งเดินทางไกลไม่นานมานี้ ไกลในระยะทางซึ่งนานๆ ทีฉันจะมีโอกาสสักครั้ง อันที่จริง ถ้าจะพูดถึงโอกาสฉันคงหาได้ไม่ยากเย็น เสียแต่ฉันมีข้อแม้ให้ตัวเองมากไปหน่อย การเดินทางของฉันจึงจำต้องเข้าข่าย ‘นานๆ ที’ ไปโดยปริยาย แต่คราวนี้ฉันพยายามกำจัดข้อแม้เหล่านั้นออกไปได้ และฉันก็พบว่ามันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย<br /><br />ก็แค่...ตัดสินใจ และยืนยัน<br /><br />บนขบวนรถไฟมุ่งหน้าสู่เมืองหนาวของสยามประเทศ กลับพาหัวใจฉันโบยบินย้อนวันสู่วัยเยาว์ นับเนื่องได้ราวเกือบสิบปีแล้วสินะ ภาพความทรงจำสีสดใสเหล่านั้นมาเต้นเร่าอยู่เบื้องหน้า ละม้ายว่าวันวารในรอบเกือบสิบปีเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันนี้เอง<br /><br />เด็กสาวกลุ่มหนึ่งนัดแนะกันไปนอนบ้านเพื่อน เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปสอบเอ็นทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัย บ้านที่เราตกลงใจจะไปขออาศัยค้างชั่วคราวเป็นบ้านของเพื่อนร่วมชั้นเรียน แต่คนละกลุ่ม ฉันรู้จักเธอในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ไม่สนิทสนมเท่าเพื่อนสนิท แต่ไม่ใช่เรื่องเดือดร้อนอันใดเลยในเมื่อเพื่อนในกลุ่มฉันก็ตกลงใจจะไปค้างที่นั่นกันทั้งหมด<br /><br />เรานัดแนะกันอย่างนั้นจวบจนกระทั่งวันหรือสองวันก่อนเดินทาง<br /><br />เช้าวันหนึ่งมีคนมาบอกยกเลิกแผนการทั้งหมด เพื่อนในกลุ่มทุกคนจะไปรวมตัวกันที่บ้านเพื่อนอีกคน ซึ่งเป็นบ้านเพื่อนในกลุ่มของเราเอง ใครคนหนึ่งมาถามฉันว่าจะเอาอย่างไร ไปกับพวกเขา หรือจะไปตามแผนการเดิม? นั่นหมายความว่าถ้าฉันเลือกไปกับพวกเขา ฉันจะพรั่งพร้อมด้วยเพื่อนทั้งกลุ่ม แต่ถ้าฉันยืนยันความตั้งใจเดิม ฉันก็ต้องแตกกลุ่มไปคนเดียว<br /><br />แต่แม้จะรู้อย่างนั้นฉันก็ยังเลือกอย่างหลัง<br /><br />ฉันรู้ดีทีเดียวว่าทำไม? บางครั้งเราก็ต้องเลือกกระทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อยืนยันความเป็นตัวของตัวเอง ไม่ได้ยืนยันกับใครเลย แต่ยืนยันกับหัวใจของเรานี่แหละ ว่าไม่มีใครมามีอิทธิพลเหนือความคิดการตัดสินใจของเราได้ ครั้งหนึ่งแม่เคยบอกว่าฉันติดเพื่อน เพราะเลิกเรียนทีไรฉันมักทำตัวเหลวไหลกลับบ้านล่าช้าเสมอ แต่เปล่าเลย ฉันรู้ดีแก่ใจทีเดียวว่าฉันไม่ได้เป็นอย่างแม่ว่าสักนิด และการตัดสินใจในคราวนั้นก็ยืนยันได้ดี<br /><br />เราย่อมได้อะไรบางอย่างจากการเดินทางเสมอ การเดินทางในคราวนั้นก็เช่นกัน<br /><br />เด็กสาวคนหนึ่งมานั่งรอฉันอยู่แล้วที่จุดนัดพบ ทันทีที่เราเจอกันเธอยิ้มให้ แล้วเดินนำฉันไปขึ้นรถโดยสารเพื่อมุ่งหน้าสู่บ้านเธอ ระหว่างการเดินทางฉันครุ่นคิดกังวลสารพัดอย่าง ไม่ว่าจะ ทางบ้านเธอจะเป็นอย่างไร จะยินดีต้อนรับฉันมั้ย พ่อแม่เธอใจดีหรือเปล่า ฉันจะอึดอัด หรือเจ้าของบ้านจะอึดอัดไหมนะ<br /><br />ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเราก็เดินทางถึงจุดหมาย บ้านของเธอเป็นบ้านไม้สองชั้นขนาดกะทัดรัด ทาสีเหลืองสดใส สมาชิกครอบครัวมีทั้งหมดหกคน พ่อ แม่ ลูกชายสอง และลูกสาวสอง เธอเป็นคนสุดท้อง ฉันมีโอกาสได้เจอพี่ชายและพี่สาวของเธออย่างละคน ความกังวลทั้งหมดทั้งมวลของฉันมลายหายไปทันทีที่ฉันได้ทำความรู้จักกับพ่อและแม่ของเธอ พ่อเป็นข้าราชการครู ส่วนแม่เป็นแม่บ้าน ท่านทั้งสองใจดีและมีเมตตา แม่ลุกขึ้นมาทำอาหารตั้งแต่ยังไม่สว่างเพื่อให้เราได้ทานก่อนไปสอบทุกวัน และเมื่อกลับถึงบ้านในตอนเกือบค่ำก็มีอาหารรอพร้อมอยู่บนโต๊ะ ก่อนนอนในแต่ละคืนเราพูดคุยกันสารพัดเรื่อง ทั้งเรื่องครอบครัวของเธอ ครอบครัวของฉัน ความฝันของเราทั้งสอง เรื่องเพื่อน เรื่องครู อนาคตข้างหน้า ถึงบัดนี้ฉันจำไม่ได้แล้วว่าฉันใช้เวลาอยู่ที่นั่นกี่วันกี่คืน แต่ช่วงเวลาเหล่านั้นก็ทำให้ฉันได้รู้จักเธอผู้เป็นเพื่อนของฉันมากขึ้น ได้เห็นความผูกพันอันแสนอบอุ่นในครอบครัวเธอ แค่เวลาไม่กี่วันที่นั่นทำให้ฉันรู้จักเธอมากกว่าเวลาทั้งสามปีที่เราคบกันในห้องเรียนเสียอีก <br /><br />แม้ผลสอบจะไม่ออกมาตามหวัง แต่ประสบการณ์ในครั้งนั้นทำให้รู้ว่าตัดสินใจไม่ผิด<br /><br />เธอที่รัก การเดินทางในครั้งนี้ก็เช่นกัน กับเพื่อนกลุ่มเดิม และการเปลี่ยนแผนการกะทันหันซ้ำรอยเดิม ฉันก็ยังยืนยันความตั้งใจเดิม บนขบวนรถไฟที่มีฉันกับเพื่อนอีกคน บนเส้นทางที่ไม่เคยคุ้น ไม่อาจรู้ได้ว่ามีอะไรรอเราอยู่ข้างหน้า<br /><br />แต่การเดินทางย่อมให้อะไรบางอย่างกับเราเสมอ คราวนี้ก็อีกนั่นแหละ ฉันคงไม่ต้องบอกเธอหรอกนะว่าฉันได้อะไรมาบ้าง ถ้าเธอเคยเดินทาง เธอก็คงรู้<br /><br /><br /><strong>ระลึกถึงเสมอ</strong><br />หญิงสาวบนดวงดาวความฝัน<br />ปลายกุมภาพันธ์ 2554<br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1287693170955228559?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-15668232349499757302011-02-12T14:43:00.002+07:002011-02-12T14:47:11.254+07:00<strong>ดวงใจฉัน</strong><br /><br />ปีนี้ฤดูหนาวยาวนานเหลือเกิน ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกเหมือนฉันมั้ย แต่ร่วมเดือนมาแล้วที่ฉันไม่ต้องพึ่งพาเครื่องทำความเย็น ตื่นรับเช้าวันใหม่ก็มีผ้าห่มพันอยู่รอบตัว มันไม่หนาวนักหรอก กำลังอบอุ่นสบายเชียวแหละ และคงไม่ต้องบอกเธอหรอกนะ ว่าฉันชอบแค่ไหน<br /><br />มีเรื่องน่าตื่นเต้นยินดีจะเล่าให้เธอฟังด้วยล่ะ<br /><br />ฉันเคยบอกเธอหรือยัง? ว่าระเบียงห้องฉันมีนกพิราบคู่ผัวเมียมาทำรังอยู่ด้วย เปล่า- อย่าได้หลงคิดว่าฉันรักสัตว์จนกางปีกออกต้อนรับพวกมันหน้าบานอะไรขนาดนั้น เรื่องนี้ไม่น่ายินดีเลย ออกจะน่ารำคาญด้วยซ้ำ ฉันเคยคิดจะตะเพิดไล่มันไปตั้งหลายครั้งแล้ว ก็มันชอบส่งเสียงดังหนวกหู ก่อความรำคาญไม่หยุดหย่อน<br /><br />ใหม่ๆ มันเริ่มต้นด้วยการแวะเวียนมาพลอดรัก ตอนนั้นฉันตื่นเต้นอยู่หรอก ก็แหม นานๆ จะมีอาคันตุกะพิเศษมาเยี่ยมเยียนใกล้ชิดกันขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องยินดีเป็นธรรมดา หลังจากนั้นมันเล่นมาทุกวันเลยนี่สิ ชักจะไม่ธรรมดาแล้ว แต่ฉันยังไม่เอะใจอะไรหรอก นึกว่ามันจะแค่ติดใจสถานที่ติ๊ดชึ่งใหม่เท่านั้นเอง ก็เหมือนคน ที่ชอบเห่ออะไรใหม่ๆ เป็นพักๆ แต่จนแล้วจนรอด เกือบเดือนมันก็ยังไม่เบื่อ ทีนี้ล่ะเริ่มเอะใจ ไปด้อมๆ มองๆ ว่ามันแอบทำอะไรไม่บอกไม่กล่าวกันรึเปล่า จริงๆ ก็เกรงใจมันอยู่หรอกนะ เหมือนจะไปละล้าบละล้วงเรื่องส่วนตัวของมันอย่างไรไม่รู้ หวั่นไปว่าจะโผล่ไปจ๊ะเอ๋ตอนมันกำลังจู๋จี๋ดู๋ดี๋กันอยู่ เลยต้องแอบๆ ไปตอนมันไม่อยู่ แล้วก็เห็นจะๆ ตา หลักฐานคาหนังคาเขา มันแอบมาทำรังอยู่ซอกกระถางต้นไม้นั่นเอง ปิดทางระบายน้ำอีกต่างหาก โป๊ะเช๊ะอยู่ตรงสะดือน้ำ ให้ตาย มันเป็นนักหาทำเลที่เยี่ยมยอด!<br /><br />รังของมันเป็นเศษกิ่งไม้และใบไม้ ปิดพื้นปูนแทบไม่มิด ไม่รู้ว่ามันไปคาบมาจากไหน คาบมาตอนไหน และคาบมาได้อย่างไร รู้แค่ว่า มันขอแบ่งพื้นที่ใช้ประโยชน์โดยไม่ทำเรื่องยื่นขอมาเป็นลายลักษณ์อักษร หรือแม้แต่บอกกล่าวให้เจ้าของสถานที่รับรู้ แบบนี้มันเข้าข่ายลักลอบบุกรุกพื้นที่กันชัดๆ เจ้าของตัวจริงอย่างฉันจึงต้องปกป้องสิทธิ์ของตนเองโดยการใช้มาตรการกระชับพื้นที่ ฉันรดน้ำต้นไม้จนท่วมระเบียงทุกวัน รังมันเปียกแล้วเปียกอีก แต่มันไม่ยักกะไปไหน<br /><br />มันหน้าด้านหน้าทนจังเลยนะ เธอว่ามั้ย?<br /><br />อยู่มาอีกหน่อยมันชักเอาใหญ่ ถือว่ายึดระเบียงได้เลยเหิมเกริม คิดขยายฐานที่มั่น วันหนึ่งฉันกลับเข้าห้องตอนค่ำ เจ้าตัวผู้มันเข้ามาเกาะอยู่บนหลังตู้เสื้อผ้า ดู๊ ดูมันทำ มันกะจะยึดห้องฉันทั้งห้องหรือไร ไล่มันแล้วก็ไม่ยอมไป คำว่า ‘หน้าด้าน’ คงไม่พอสำหรับมันแล้วล่ะ ฉันประนีประนอมด้วยการให้มันนอนร่วมห้องด้วยหนึ่งคืน ใจจริงก็นึกนิยมมันอยู่ไม่น้อย รังมันกระจิ๋วหลิว นอนสองตัวเห็นจะขี่กันตาย มันคงสละที่ให้เมียรักซุกกายนอน ส่วนตัวเองหาที่ทางเกาะแค่พอข้ามคืน<br /><br />แต่ความใจดีก็ใช่เรื่องดี<br /><br />เจ้านกมันชักเหลิง วันหลังเอาอีก คราวนี้ฉันไม่ยอม เป็นไงเป็นกัน ยังไงก็ต้องหาไม้มาไล่มันออกไปให้ได้ แต่มันก็ไม่ยอมบินออกนอกระเบียงอยู่ดี ฉันคาดเดาเอาว่าคงเพราะข้างนอกมืดตึดตื๋อ สายตามันอาจจะมองในที่มืดไม่เห็น มันจึงได้แต่บินวนเวียนอยู่ในห้อง พอปิดไฟแล้วเปิดประตูห้องไล่มัน มันก็บินไปเกาะคานบนระเบียงทางเดิน<br /><br />เห็นอย่างนั้นอดสงสารไม่ได้เหมือนกัน มันเอียงหัวมองซ้ายมองขวา เหมือนไม่รู้จะไปทางไหนดี ฉันต้องรีบปิดประตูห้องไม่อยากมอง ถึงอย่างนั้นก็ยังกังวลว่ามันจะหาทางออกไปสู่ท้องฟ้าเบื้องนอกได้มั้ย ถ้ามันไปด้านหนึ่งจะเป็นประตูสู่ระเบียงอาคาร หรือถ้าไปอีกด้านก็เป็นหน้าต่างระบายลม ไม่ว่ามันจะบินไปทางไหนก็ล้วนมีประตูอิสระภาพรอมันอยู่ หวังว่าแค่ชั่วคืนเท่านั้นที่มันจะหลงวนอยู่กับแสงไฟลวงตา<br /><br />และก็จริง...<br /><br />เช้าวันรุ่งขึ้นบนระเบียงมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวระงม เจ้านกตัวผู้ตัวเมียได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งแล้ว ฉันผงกหัวขึ้นจากเตียงนอน มองไม่เห็นมันหรอก แต่นั่นก็ทำให้ฉันยิ้มได้<br /><br />หลังจากคืนนั้นฉันคิดว่ามันคงเข็ดหลาบไม่กล้าเข้ามายุ่มย่ามในห้องอีก แต่มันไม่เช่นนั้น วันหนึ่งฉันออกไปทำธุระ กลับเข้าห้องมาก็พบกับกองอุนจิของมันนอนเขียวอื๋ออยู่ในห้อง มันกลับมาแก้แค้นฉัน ให้ตาย! มันเป็นนกที่ไม่มีคุณธรรมประจำใจเอาซะเลย อาฆาตมาดร้าย ไม่รู้จักการให้อภัย มันไม่รู้รึไงว่าเวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร<br /><br />ขณะรดน้ำต้นไม้ในเย็นวันนั้นฉันเลยเอาคืนด้วยการสาดน้ำใส่รังมัน ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร!<br /><br />รุ่งเช้าก่อนออกจากห้องฉันไม่ลืมปิดประตูระเบียงไว้ ไอ้นกเส็งเคร็งตัวนั้นไม่มีวันเข้ามาวางทุ่นระเบิดไว้ในห้องฉันได้อีก ตอนเย็นฉันกลับมาชะเง้อชะแง้ซอกแซกมองไประหว่างช่องกระถาง หวั่นอยู่เหมือนกันว่ามันจะอพยพหนีไปแล้ว เมื่อวานก็เห็นอยู่ว่าเศษใบไม้รองรังมันกระจัดกระจายไปหมด ถ้ามันทนอยู่ไม่ได้จริงๆ ฉันคงรู้สึกผิดบาปฝังใจไปอีกนาน แต่เธอจ๋า มันยังอยู่ และรังของมันก็งดงามเรี่ยมเร้จนน่าพิศวง ดอกไม้กวาดเหลืองสดหนานุ่มปูรองแทบมองไม่เห็นพื้นปูน รูปทรงของรังสวยงามไม่ต่างรังนกบนคาคบต้นไม้ ประหลาดใจแท้ว่ามันไปเอาดอกไม้กวาดมาจากไหน เหลียวมองไม้กวาดประจำห้อง โอ...เยินเชียะ<br /><br />ไอ้นกอั-ปรีย์!<br /><br />มันประกาศสงครามกับฉันอย่างเป็นทางการแล้วใช่มั้ยเธอ? ถ้าจับมันมาถอนขนทอดกรอบ ต้องชดใช้บาปสักกี่มากน้อยนะ แม่จะจับผัดกระเทียมพริกไทย คลุกข้าวกินให้สาใจเลยเชียว<br /><br />เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร เธอจ๋า...ฉันรู้ ฉันจึงพยายามสงบศึก เลี่ยงไม่เผชิญหน้า คิดเสียว่ามันอยู่ส่วนมัน ฉันก็อยู่ส่วนฉัน แม้ฉันต้องรับผิดชอบจ่ายค่าห้องแต่ผู้เดียว แต่ให้มันอีกสองชีวิตร่วมอาศัยด้วยก็ไม่เป็นไร มันไข่ออกมาเมื่อไหร่ค่อยยึดมาทำอาหารแทนค่าห้องก็คงไม่ขาดทุนนัก<br /><br />เมื่อจำใจยอมแบ่งปันพื้นที่ ฉันก็ต้องทำใจยอมรับผลที่ตามมา นั่นคือเสียงดังหนวกหูน่ารำคาญยามฉันต้องการสมาธิอย่างที่สุด หลายครั้งไอ้เสียงนรกจกเป-รตนั่นมันชวนโมโหจนพานอยากไล่ตะเพิดไปให้พ้นๆ แล้วยกรังมันโยนทิ้งไปนอกระเบียงให้รู้แล้วรู้รอด<br /><br />แต่นั่นมันก็แค่ความคิดดำมืดในจิตใจส่วนหนึ่งที่ผุดโผล่ขึ้นมายามอารมณ์ฝ่ายต่ำครอบงำ ฉันหาได้กระทำจริงๆ หรอก พอทนไปอีกหน่อย เสียงที่เคยรำคาญก็พานให้ชิน ยิ่งเจ้าตัวเมียอยู่ติดรังทุกวัน เจ้าตัวผู้คอยเทียวเข้าเทียวออก ชะแง้มองใกล้ชิดมันเจ้าตัวเมียก็ไม่ยอมทิ้งรังไปไหน ก่อเกิดความสงสัยในจิตใจไม่น้อย<br /><br />จนกระทั่งร่วมอาทิตย์ที่มันเฝ้ารังอยู่อย่างนั้น ผู้สามีจิกอาหารมาให้อย่างเคย และเหมือนว่ามันจะพูดคุยกันบางอย่าง อาจจู๋จี๋ตามประสาผัวเมีย หรือถกเรื่องปัญหาระดับชาติฉันก็ไม่อาจรู้ได้ เจ้าความสงสัยก็เริ่มติดหมัด วันนั้นกะว่าเอาให้ชัวร์ ฉันเข้าไปใกล้รังมัน ทำเสียงดังให้มันตกใจ เจ้าตัวผู้บินหนี ส่วนเจ้าตัวเมียเบี่ยงตัวซุกข้างกระถาง แล้วฉันก็เห็น...<br /><br />ไข่นกสองฟองนอนเด่นอยู่กลางรัง<br /><br />เธอจ๋า ฉันไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกตอนนั้นอย่างไรดี ฉันรู้แค่ว่าฉันตัวสั่นไปหมด เกาะราวตากผ้ามองรังมันนิ่ง ครู่ใหญ่ฉันค่อยๆ ถอยกลับเข้าห้อง ไม่กล้าแม้จะทำเสียงดังรบกวนมันอีก<br /><br />หลังจากนั้นฉันก็ชอบแอบดูยามเจ้าตัวผู้บินกลับรัง คาบอาหารมาให้เมียมัน พูดคุยจู๋จี๋กันสักพัก แล้วเกาะนิ่งอยู่ริมระเบียงตรงนั้นนานนับชั่วโมง ขณะที่เจ้าตัวเมียก็นอนกกไข่นิ่งอยู่ในรัง ถ้าฉันออกไปทำธุระนอกระเบียงโดยแกล้งไม่สนใจ มันก็จะเกาะอยู่อย่างนั้นไม่ไปไหน หรือถ้าไปก็ไม่ไกลมากหรอก ยังป้วนเปี้ยนอยู่แถวนั้นแหละ ฉันชักจะชอบมันแล้วสิ<br /><br />เรื่องราวรอบตัว และความเป็นไปของเพื่อนร่วมโลกชนิดอื่นๆ ถ้าตั้งใจมอง เราจะพบมุมน่ารักๆ อย่างนี้เอง ไม่รู้เมื่อไหร่สมาชิกใหม่ของครอบครัวนกจะกะเทาะออกจากไข่ ถึงตอนนั้นระเบียงห้องของฉันคงเจี๊ยวจ๊าวกันพิลึกล่ะ แต่ไม่เป็นไรหรอก อีกสักพักฉันก็จะชิน<br /><br />ถ้ามันฟักออกมาเมื่อไหร่ จะเขียนมาเล่าให้เธอฟังอีก<br /><br /><br /><strong>ระเบียงสกุณา</strong><br />หญิงสาวจากดาวดวงเดิม<br />ปลายมกราฯ 2554<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1566823234949975730?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-29595499509675285042011-01-26T23:09:00.002+07:002011-01-26T23:14:30.722+07:00<div align="justify"><strong><span style="color:#ff6600;">ถ้าพูดถึงร้านหนังสือแสนรัก</span></strong> สมองเกลี้ยงๆ ไม่มีรอยยักอะไรซับซ้อนของฉันก็คงจะนึกถึงร้านหนังสือลูกผสมที่สวนจตุจักร ฉันรู้จักร้านนี้เพราะเจ้านายพาไปเลือกซื้อหนังสือเข้าร้าน หลังจากนั้น ว่างเมื่อไหร่ และมีเงินพอจะเจียดหาซื้อหนังสือมาอ่านสักสองสามเล่ม ฉันจะโฉบไปที่นั่นทันที<br /><br />หนังสือในร้านมีทั้งเก่ากึ๊กและใหม่เอี่ยม บางเล่มสันขอบดำปี๊ดปี๋ขี้ฝุ่นเขรอะแทบจะไม่กล้าจับ อีกบางเล่มอยู่ในห่อพลาสติกอย่างดี น่ายลโฉมจิ้มลิ้มภายใน ฉันแอบคิดในใจว่าคนขายช่างลำเอียงเลือกที่รักมักที่ชังดีแท้ แต่ก็อย่างว่า ร้านหนังสือลูกผสมนี่นา ย่อมปะปนด้วยหนังสือหลากหลายประเภท และรูปแบบ<br /><br />หนังสือใหม่จะครอบครองแผงหน้าร้านไปทั้งแถบ เป็นสง่าราศีให้ร้านอยู่มากโข หนังสือในส่วนนี้ไม่พ้นพวกนิยายรักหลากรสชาติที่อ่านแล้วกะเทาะใจให้ไหวหวาม ฉันมักจะเดินผ่านพวกมันไปโดยไม่เหลือบแลแม้ชายหางตา ใช่ว่ากระแดะหัวสูงคิดหยามเหยียดนิยายประเภทนี้แต่อย่างใด แต่เพราะแต่ละเล่มสนนราคามหาศาลถ้าเทียบกับเงินในกระเป๋าซึ่งมีอยู่กระจ้อยริด แม้ใจจะดูดดึงให้เท้าแวะจอด แต่รู้ดีว่าให้ยังไงก็ไม่อาจหักใจกรีดเฉือนเลือดเนื้อตัวเองได้ลงคอ<br /><br />ด้านในจะเป็นพื้นที่สำหรับหนังสือมือสองประดามี กองสุมเป็นตั้งสูงท่วมหัวหลายตั้ง วางเรียงติดกันเป็นแถวยาว เบียดบังกันสองแถวบ้างสามแถวบ้างแล้วแต่เจ้าของจะมีแก่ใจวางตั้งแต่มันเพิ่งเข้ามาใหม่ๆ จะเลือกหนังสือแต่ละครั้งต้องกรีดนิ้วไล่สายตาหาไปเรื่อยๆ จากบนลงล่าง จากล่างขึ้นบน เวียนซ้ำไปสลับมา ผลุบแถวโน้นโผล่แถวนี้ ซอกแซกสายตาเข้าในหลืบเท่าช่องสันหนังสือหนาร้อยหน้า ด้วยคาดหวังว่าอาจจะเจอหนังสือทรงคุณค่าที่เหล่านักอ่านต่างสรรเสริญเยินยอ ซ่อนอยู่ในหลืบลี้ลับ ความรู้สึกไม่ต่างตามล่าหาอภิมหาสมบัติสมัยวัยเยาว์ ถ้าตาดีอาจได้หนังสือน่าอ่านคุณภาพดีคล้ายเพิ่งผ่านคนอ่านมาแค่มือเดียว แต่ราคาย่อมเยาเหมือนได้เปล่าติดมือกลับบ้าน ออกจากร้านหลังจะตรงแหน่ว คอตั้งเชิดบ่า ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าฉันนี่แหละคือผู้พิชิตขุมทรัพย์อันลือลั่นสนั่นโลก และรอยยิ้มจะปริ่มเต็มหน้า เจอต้นไม้ใบหญ้าก็ยิ้ม เจอนกหนูก็ยิ้ม เจอหมาขี้เรื้อนนอนหลับข้างกองขยะกลิ่นชวนคลื่นเหียนโชยคลุ้งก็ยิ้ม<br /><br />ในร้านหนังสือมีคนดูแลสองคน ฉันไม่ค่อยสนิทกับคุณป้าเท่ากับคุณลุงอายุประมาณห้าสิบห้าไม่ก็หกสิบ เพราะคุณลุงจะนั่งประจำยังโต๊ะด้านในคอยอำนวยความสะดวกให้ลูกค้าที่มาเลือกหนังสือเก่าๆ ในร้าน ฉันจะเห็นแกนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ไปเรื่อยๆ ช่วงเที่ยงก็กินข้าวกินขนมอยู่ตรงนั้น มีแมวลายขาวดำคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ร้องเหมียวๆ ให้แกเงยหน้ามองเสียที ลุงจะขยับลุกก็ต่อเมื่อฉันเจอหนังสือเล่มที่น่าสนใจ แกเป็นคนช่วยยกตั้งสูงๆ และหยิบหนังสือออกให้ เพราะถ้าปล่อยให้ฉันปล้ำดึงออกมาเองมีหวังทั้งตั้งสูงนั้นคงได้ร่วงลงมาท่วมหัวเป็นแน่<br /><br />ครั้งสุดท้ายที่ฉันไปร้านหนังสือแห่งนั้นเพื่อเป็นนักผจญภัยตามล่าสมบัติอันเลอค่า ความตั้งใจฉันเกินร้อย ความสุขและความหวังฉายชัดในดวงตา ออกจากห้องพักฉันยิ้มให้กับท้องฟ้าสดใส รู้สึกว่าอากาศในวันนั้นช่างดีเหลือเกิน ความวุ่นวายจอแจที่ฉันแสนเกลียด ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่ารักน่าชังเมื่อมองผ่านกรอบสี่เหลี่ยมของช่องหน้าต่างรถเมล์ร่วมบริการชนิดธรรมดา ฉันลงรถหน้าสวนจตุจักรแล้วเดินต่อไปเข้าประตูที่เคยเปิดกว้างต้อนรับฉันทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง ฉันเพิ่งรู้เดี๋ยวนั้นเองว่าประตูสวนจตุจักรปิดทุกวันจันทร์ ไม่นานที่ยืนอึ้ง งง และเอ๋อ สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินเลียบรั้วไปเรื่อยๆ เส้นทางใหม่กับบรรยากาศใหม่ๆ ชวนให้เพลิดเพลินไม่น้อย ครู่เดียวก็ถึงช่องทางเข้าเล็กๆ<br /><br />ร้านหนังสือเปิดทุกวัน จำได้ว่าคนขายเคยบอกไว้อย่างนี้ เมื่อเข้ามาจึงพบว่าเป็นจริงตามนั้น ร้านหนังสือเปิดให้บริการลูกค้าเกือบทุกร้าน ฉันแวะร้านโน้นออกร้านนี้ เทียวไปร้านนั้นเช่นทุกครั้งที่ฉันมา แต่ไม่มีหนังสือเล่มไหนจะติดมือมาด้วย เพราะที่นี่แค่ทางผ่าน ขุมทรัพย์ของฉันต้องไปอีกนิด ฉันออกจากร้านหนังสือในรั้วจตุจักรหวังข้ามฟากไปยังอีกฝั่ง แต่แค่เหยียบบันไดสามสี่ขั้นนั้นมายืนบนฟุตบาธได้ฉันก็ต้องอึ้งตะลึงตะไล ยืนนิ่งขึงอยู่ตรงนั้นไม่อาจขยับเขยื้อนตัว ราวร่างกายกลายเป็นหินแข็งทื่อ<br /><br />อีกฟากฝั่งถนน ครั้งหนึ่งเคยมีร้านรวงเรียงรายนับสิบร้าน มีตรอกเล็กๆ ให้เวียนผลุบโผล่ บัดนั้นเหลือแต่ที่เตียนโล่งล้อมรอบอาณาเขตด้วยแผ่นสังกะสี เสมือนว่ามันไม่เคยมีร้านใดๆ ตั้งอยู่ตรงนั้น และเสมือนว่าแหล่งซ่อนสมบัติของฉันมันจะเคยอยู่แค่ในความฝันของฉันเท่านั้นเอง<br /><br />หลังสอบถามได้คำตอบฉันกลับมานั่งยังป้ายรถเมล์มองพื้นที่เตียนโล่งฝั่งตรงข้ามนั้นนับนาน ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งวนเวียนไล่กรีดนิ้วหนังสือตามแถวต่างๆ เห็นลุงเจ้าของร้านนั่งอ่านหนังสือ ได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษดังมาแว่วๆ เห็นแมวลายขาวดำเดินพันแข้งพันขาผู้หญิงคนนั้นพลางส่งเสียงร้องเหมียวๆ ให้ลุงเงยหน้าขึ้นมามองแล้วก้มลงอ่านหนังสือในมือต่อ<br /><br />อีกครั้งที่ฉันได้ตระหนักว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรจีรัง ทุกอย่างดำรงอยู่ชั่วครู่ยามให้ผูกพันแล้วดับสูญ วันนั้นเป็นครั้งแรกที่ฉันล้มเหลวกับภารกิจตามล่าหาสมบัติ และฉันไม่กะจิตกะใจยิ้มให้กับโลกรอบตัว<br /></div><div align="right"><br /><br />*กิจกรรม 'ร้านหนังสือแสนรัก'</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2959549950967528504?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-62515517782649734342011-01-24T00:17:00.002+07:002011-01-24T00:20:23.070+07:00<strong>นิทานก่อนนอน : เจ้าหญิงน้อยกับน้องกระต่ายแสนรัก</strong><br /><br /><span style="color:#cc0000;">กาลครั้งหนึ่งนานมานักหนาแล้ว</span> มีเมืองวิจิตรตระการเมืองหนึ่ง มีพระราชา พระราชินีเป็นผู้ครองนคร ทั้งสองมีพระราชธิดาเป็นเจ้าหญิงองค์น้อย<br /><br />วันหนึ่งภายในพระราชวังมีงานสมโภชรื่นเริง พระราชาและพระราชินีจูงแขนธิดาน้อยไปเที่ยวชมงาน พระธิดาทรงทอดพระเนตรเห็นกระต่ายขาวตัวหนึ่ง พลันทรงนึกอยากเลี้ยง จึงทรงอ้อนวอนขอต่อพระบิดา แต่พระราชาทรงเห็นว่าพระธิดายังเยาว์วัยนัก ความรับผิดชอบรึก็ยังน้อยนิด จะให้เลี้ยงสัตว์เห็นจะไม่เป็นการควร แต่เจ้าหญิงน้อยแม้ยังเยาว์ชันษาก็มีพระปรีชาฉลาดล้ำ เมื่อทรงรู้ว่าพระบิดาไม่อนุญาตแน่แล้ว เธอก็ทิ้งตัวลงนอนชักแหง็กๆ ๆ ๆ อยู่บนพื้นต่อหน้าธารกำนัลตรงนั้นไม่ยอมลุก เหล่าประชาชนพากันเมียงมองให้ความสนใจ จนพระราชาไม่อาจนิ่งอยู่เฉย จำใจต้องอนุญาต โดยขอสัญญาต่อเจ้าหญิงน้อยว่า เจ้าหญิงน้อยต้องให้อาหารเจ้ากระต่ายทุกวัน เจ้าหญิงฉีกยิ้มบานแฉ่งพยักหน้าหงึกๆ และวันนั้นเจ้าหญิงน้อยก็ได้จูงน้องกระต่ายกลับพระตำหนัก (ลีลาชักแหง็กๆ ๆ ๆ ของเจ้าหญิงน้อยในวันนั้น มีคนหัวใสนำไปดัดแปลงเป็นท่าเต้นแรพที่โด่งดังมาจนถึงทุกวันนี้)<br /><br />เจ้าหญิงน้อยรักและทะนุถนอมน้องกระต่ายมาก ทรงดูแลอย่างดี ให้อาหารทุกวันไม่เคยขาด (อ้อ...ดูเหมือนจะลืมบอกไปหน่อย เจ้ากระต่ายตัวนี้พิเศษกว่ากระต่ายทั่วไป ตรงที่มันกินแต่เหรียญเงินและเหรียญทองเป็นอาหารเท่านั้น) ผ่านไปวันแล้ววันเล่าเจ้ากระต่ายน้อยยิ่งอ้วนท้วนสมบูรณ์ จนเจ้าหญิงไม่อาจยกอุ้มได้อีกต่อไป<br /><br />วันหนึ่งเจ้าหญิงต้องเสด็จประพาสต่างพระนคร เพราะไม่อาจยกน้องกระต่ายขึ้นอุ้มพาไปไหนด้วยได้ จึงทรงฝากฝังให้พระบิดาและพระมารดาช่วยดูแลน้องกระต่ายน้อย ทั้งสองพระองค์รับปากเป็นมั่นเหมาะ เจ้าหญิงน้อยจึงวางพระทัย เที่ยวเล่นอย่างสราญบานเบิก<br /><br />แต่แล้วเมื่อกลับมาถึงพระราชวัง เจ้าหญิงน้อยต้องหัวใจแหลกสลาย เพราะน้องกระต่ายน้อยแสนรักโดนฆาตกรรมอย่างอำมหิตโหด**ม เจ้าหน้าที่ชันสูตรพลิกศพ(นำทีมโดยแพทย์หญิงคุณหญิงพรพิษ)ระบุว่าเจ้าโจรใจโฉดใช้ไม้หน้าสามทุบน้องกระต่ายจนหัวแบะ และใช้ดาบซามูไรคว้านท้องขโมยเหรียญเงินเหรียญทองในท้องของน้องกระต่ายไปจนหมดสิ้น<br /><br />ยิ่งได้ฟังเจ้าหญิงน้อยยิ่งโศกาอาดูรจนไม่เป็นอันกินอันนอน แต่แล้ววันหนึ่งเจ้าหญิงน้อยทรงคิดได้ว่าไม่ควรปล่อยให้เจ้าฆาตกรลอยนวลอยู่ได้ ทรงสลัดความทุกข์ตรม ออกว่าการในท้องพระโรง สอบสวนทุกคนในพระราชวังด้วยพระองค์เอง แต่ไม่ว่าจะสอบสวนใครต่อใครก็ไม่อาจจับมือใครดมได้ จึงส่งราชองครักษ์ฝีมือเยี่ยมออกสืบหาตัวคนร้ายไปทั่วทุกหัวระแหง แต่สุดท้ายเหล่าราชองครักษ์มากฝีมือเหล่านั้นก็คว้าน้ำเหลวกลับมา(ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าองครักษ์ต้องคว้าน้ำเหลว บางทีเจ้าพวกนั้นอาจคว้าน้ำแข็งมาก็ได้ แต่กว่าจะเดินทางกลับถึงพระราชวัง น้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำเหลวไปหมดแล้ว – เจ้าหญิงน้อยทรงพระเดา)<br /><br />ผ่านไปวันแล้ววันเล่าความเศร้าใจเริ่มคลายลงบ้าง แต่ความคิดถึงทำให้เจ้าหญิงน้อยยังคงรำพึงรำพันถึงน้องกระต่ายอยู่ไม่เว้นวาย แต่ทรงไม่เข้าใจเลยว่ายามใดที่พระองค์รำพึงรำพันถึงน้องกระต่ายต่อหน้าพระบิดาและพระมารดาคราใด ไยทั้งสองพระองค์ถึงได้มีท่าทีอึกๆ อักๆ ไม่กล้าสบตาเจ้าหญิงน้อย บางทีตามใบหน้าตามตัวพระบิดาและพระมารดาก็มีเหงื่อแตกด้วย เจ้าหญิงน้อยไม่เข้าใจเลย<br /><br />จนถึงเดี๋ยวนี้เจ้าหญิงน้อยก็ยังไม่อาจหาตัวฆาตกรที่ฆาตกรรมน้องกระต่ายแสนรักได้ และเจ้าหญิงน้อยก็ยังคิดถึงน้องกระต่ายน้อยอยู่เสมอ<br /><br /><br /><br /><br /><br />นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...<br /><br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6251551778264973434?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-84100215025526403962011-01-22T12:56:00.002+07:002011-01-22T12:59:32.486+07:00<strong>ยอดปิยมิตรผู้ไม่เคยห่างหายไปจากดวงใจ </strong><br /><br />จดหมายฉบับแรกในรอบหลายเดือนนี้คงทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย ฉันส่งจดหมายมาด้วยความระลึกถึงอยู่ไม่รู้คลาย ที่ห่างหายไปใช่ว่าฉันจะลืมเธอแล้ว มีเหตุผลร้อยพันล้านแปดอยู่ในนั้น แต่จะมีประโยชน์อันใดที่จะนำมาอธิบายให้เธอฟัง ในเมื่อฉันรู้ดีอยู่แก่ใจว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงแค่ข้ออ้าง<br /><br />เธอที่รัก ฉันใช้ชีวิตเพียงลำพังมาร่วมสองเดือน ชีวิตเดียวดายบนดวงดาวนี้ไม่ยากลำบากและอ้างว้างเกินไปนัก ฉันยังดำรงตนอยู่ในรูปแบบอันเป็นมา ให้เวลากับสิ่งที่รักเหนือสิ่งใด ตัวอักษรของฉันโลดแล่นเริงร่าอยู่ในทุ่งฝันอันสะพรั่งพราว ยังมีสิ่งใดทำให้ดวงใจอิ่มเอิบปลาบปลื้มได้มากกว่านี้อีกหรือ สำหรับนักฝันผู้มั่นฝากฝังตนไว้กับการจดจารอักษร<br /><br />ที่รักแห่งฉัน ขอเธอจงรู้ แม้ฉันไม่มีถ้อยอักษรถึงเธอในรูปจดหมาย แต่ทุกตัวอักษรที่กลั่นร้อยเรียงจากหนึ่งดวงใจ...ฉันเขียนเพื่อเธอ<br /><br />ดวงดาวของฉันเข้าฤดูเหน็บหนาว หลายเดือนมานี้อากาศหนาวเย็นแวะเวียนมากี่รอบฉันก็ขี้เกียจจะนับ มาเพียงแวบๆ แล้วจากไป สองสามวันก็แวะมาอีก ฉันชอบจังอากาศหนาว มันทำให้โลกใบน้อยของฉันหมุนช้าลง มันทำให้ดวงตาที่ฉันมองโลกอ่อนโยนขึ้น ในความหนาวเปี่ยมด้วยความอบอุ่น ไม่รู้มันมาจากไหน แต่ฉันรู้ มันมีอยู่<br /><br />ต้นไม้ริมระเบียงสดใสทุกต้น คงไม่เกี่ยวกับอากาศหนาว อยู่ที่ความใส่ใจของคนดูแลมากกว่า ฉันรดน้ำต้นไม้ทุกวัน รู้สึกดีที่มีพวกมัน มีความสุขที่ได้เห็นมัน ทุกครั้งเมื่อมองพวกมันฉันมองด้วยดวงตาแห่งรัก ฉันคิดว่าพวกมันคงรับรู้ได้ ถึงได้ดูสดใสเบิกบานกันเช่นนั้น<br /><br />ไม้แขวนสองต้นที่ตอนแรกจะตายมิตายแหล่ ได้รับการประคบประหงมจนผ่านพ้นวิกฤตมาแล้ว เริ่มผลิใบใหม่เขียวสดมาล้อลมหนาว ซากระย้าย้อยของมันยังคาต้น มองดูคราใดก็อดคิดไม่ได้ว่า ในช่วงเวลาเหล่านั้นมันผ่านมาได้อย่างไร มันจะมีความรู้สึกนึกคิดเจ็บปวด ทดท้อ ปล่อยให้ชีวิตตนไหลไปตามยถากรรมบ้างไหม หรือที่มันมีชีวิตจนผลิใบใหม่มาได้นั้น เพราะมันได้ต่อสู้ยื้อยุดชีวิตมาเต็มกำลังของมันแล้ว<br /><br />จะอย่างไรมันก็ยังมีชีวิต เป็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่เหี่ยวแห้ง ยามขาดน้ำ ขาดอาหาร และเป็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่ผลิใบเมื่อมีเรี่ยวแรงให้ผลิ<br /><br />ฉันหวังจะเป็นเช่นนั้น เป็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่เซาซบเมื่อโอกาสและปัจจัยไม่เอื้ออำนวย แต่ยังเข้มแข็ง รอวันเวลาแตกใบใหม่มาแต้มโลก<br /><br />ฉันหวังจะเป็นเช่นนั้น<br /><br /><br /><strong>คิดถึงอยู่มิรู้คลาย</strong><br />หญิงสาวบนดาวสีน้ำเงิน<br />กลางธันวาฯ 2553<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-8410021502552640396?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-80606613980472868532010-09-20T16:07:00.006+07:002010-09-20T16:29:40.096+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/TJckch-09eI/AAAAAAAAAN0/tb6oqPYC7n0/s1600/p24.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 201px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5518919940942656994" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/TJckch-09eI/AAAAAAAAAN0/tb6oqPYC7n0/s320/p24.jpg" /></a><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- รุ้งงามแห่งชีวิต -<br /><br /><br />ณ โค้งขอบฟ้า<br />รุ้งงามทายทักละอองน้ำฉ่ำเย็น<br />โปรยรอยยิ้มเป็นกลีบดอกไม้พร่างประกายเกล็ดดาวหมื่นพัน<br />กลั่นหยาดน้ำค้างแตะแต้มกลีบเรียวละมุนของหญ้าเจ้าชู้ละลานทุ่งฝัน<br />เพชรน้ำค้างประดับใยแมงมุมสาว<br />วับวาวพราวฉ่ำไปทั้งรวงรัง<br /><br /><br />น้ำค้างตูมเต่งหยดหนึ่ง<br />บิดตัวอย่างเกียจคร้าน พลันร่วงหล่นจากเรียวหญ้า<br />กำซาบอาบซ่านพื้นดิน<br />เมล็ดน้อยๆ แห่งเผ่าพงศ์หล่นร่วงแนบซบ<br />ขดกายซุกนุ่มดินแห่งโอบเอื้ออาทร<br />กลีบดอกไม้ร่วงหล่นทับถม<br />โอบประคองด้วยอ้อมละมุนกรุ่นกลีบบาง<br /><br /><br />แสงอ่อนอุ่นทาบทอขอบฟ้าไกลโพ้น<br />รุ่งอรุณย่างกราย<br />รุ้งงามว่ายฟ้าเล่นแสงตะวันเจิดประกายรัศมีพริบพราย<br />ชำแรกอณูอากาศม้วนเกลียวไปกับหมอกสาย<br />เริงร่ายสายลมสู่ยอดไม้โบกไหว<br />ลูบไล้เนื้อนาสรรพชีวิตด้วยรักละมุนละไม<br /><br /><br />ในโอบอ้อม<br />ด้วยน้ำ ด้วยดิน ด้วยแสง มวลอณูอากาศ<br />และรักแห่งบุพการี<br />ชีวิตน้อยๆ ผลิบาน...ดำรง...สืบทอด<br />ชีวิต...สู่...ชีวิต </div><br/><br/><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-8060661398047286853?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-28070890234557139262010-05-22T12:16:00.005+07:002010-05-22T12:28:50.752+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S_do8T39v2I/AAAAAAAAANk/i3t0_8t8-AE/s1600/tt716-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5473959257428574050" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S_do8T39v2I/AAAAAAAAANk/i3t0_8t8-AE/s320/tt716-1.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">- นักฝัน -<br /><br /><br />ในมุมเงียบเหงา ใต้ผืนฟ้ามืดมิด<br />ม่านน้ำค้างพร่างพรม<br />ดวงดาวเล่นซ่อนหา<br />เจ้าจันทราแอบงีบหลับไหล<br />นักฝันครวญเพลงเดียวดาย<br /><br /><br />ณ ที่ไกลแสนไกล มีดวงไฟวับแวม<br />ดวงไฟนักฝัน<br />ผู้เดินทางล่วงหน้ามานับนาน<br />ทิ้งเครื่องหมายเป็นรอยเท้าบอกเล่าเรื่องราวหมื่นพัน<br />เรื่องราวการเป็นพยาน ในงานวิวาห์ของเจ้าสาวดอกหญ้ากับเจ้าบ่าวผีเสื้อหนุ่ม<br />ปลอบประโลมเจ้าหญิงดอกไม้ผู้สะอื้นไห้ในสายลมรำเพย<br />เมื่อเจ้าผึ้งหนุ่มปันใจให้รักใหม่<br />ทักทายหยาดน้ำค้างท่ามละอองหมอกเหมยในรุ่งอรุณแรกของฤดูหนาว<br />นักฝัน...เดินทาง<br />พานพบ....ผ่านพ้น<br /><br /><br />ณ ที่ไกลแสนไกล<br />ดวงไฟนักฝัน<br />บางดวงสว่างไสว เจิดจรัส<br />บางดวงอ่อนล้า ริบหรี่<br />เพียงลมพัดผ่านแผ่วเบาก็ดับวูบลง<br /><br /><br />ในมุมเงียบสงบ ใต้ผืนฟ้ามืดมิด<br />น้ำค้างฉ่ำชุ่มประหนึ่งหยาดฝนพร่างพรม<br />หมู่เมฆเคลื่อนคล้อยบดบังดวงดารา<br />เจ้าจันทราแอบงีบหลับไหล<br />กลีบสุดท้ายของดอกไม้ชราปลิดขั้วอำลาโคนก้าน<br />ในซอกมุมเคียงใกล้ เจ้าดอกไม้น้อยหลับไหลในอ้อมอุ่น แต้มยิ้มละมุนบนใบหน้า<br />ฝันถึงเช้าแสนงามยามรุ่งอรุณแรกแห่งชีวิตเยี่ยมหน้ามาทายทัก<br /><br /><br />บทเพลงบทใหม่กังวานหวานเศร้า<br />นักฝัน...เดินทางเดียวดาย... </div><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2807089023455713926?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-69717037878953420752010-05-18T19:58:00.002+07:002010-05-18T20:01:18.524+07:00<strong>ยอดปิยมิตรที่รัก</strong><br /><br />อีกแล้ว ฉันละเลยเธออีกครั้งแล้ว ไม่อยากย้อนเวลาไปดูวันเดือนปี ว่าฉันปล่อยให้การสื่อสารระหว่างเราขาดหายไปนานแค่ไหน และมิอาจกล่าวคำอื่นใดนอกจากคำว่า...ฉันเสียใจ<br /><br />เสียใจที่ลดความสำคัญของเธอลงจนให้เรื่องอื่นมากลบเสียหมดสิ้น และฉันก็มิอาจให้คำสัญญาแก่เธอได้ ว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนั้นอีก จะสัญญาได้อย่างไร ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าไม่มีวันรักษาสัญญาได้<br /><br />ตอนนี้ฉันย้ายมาอยู่ดาวสีหม่นชั่วคราว บรรยากาศรอบตัวอึมครึมและซึมเซา ประหลาดใจเป็นที่สุด ฉันเคยชมชอบบรรยากาศแบบนี้สุดใจ...ห้วงยามงามเหงาอันแสนหวาน ทุกอณูอากาศแทรกซึมด้วยความเงียบสงบ เหมือนลมหยุดพัด ใบไม้หยุดไหว แต่ละวินาทีละม้ายว่าเกียจคร้านจะดำเนินเคลื่อนผ่าน<br /><br />เมื่อบรรยากาศที่ว่าเยี่ยมหน้ามาทายทัก ฉันเฝ้าคอยแต่จะขดตัวอยู่บนเตียงนุ่ม มิสนใจไยดีกับเรื่องราวอื่นใด ปล่อยให้เวลาเอื่อยเฉื่อยผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า คล้ายลูกแมวขี้เซานอนซุกกายเกียจคร้านอยู่ข้างเตาอุ่นของวันฤดูหนาว แม้ภายนอกจะดูเหมือนเช่นนั้น สงบซบเซา แต่ภายในกลับสดใสเริงร่า ความมีชีวิตชีวากำลังโลดแล่น แน่นอน มีเพียงฉันคนเดียวที่รู้<br /><br />โลกในหนังสือ โลกในจินตนาการ เบิกบานช่วงเวลาเช่นนี้เสมอ<br /><br />แต่ ณ ดวงดาวสีหม่น มันช่างอึมครึมทั้งโลกจริงและโลกฝัน ฉันนอนซึมกะทือ จินตนาการว่างโหวง ความมีชีวิตชีวาเหมือนโบยบินหนีหน้าไปสุดขอบดาราจักร แม้แต่แขนขาก็ไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว ราวหญิงแก่วัยแปดสิบไร้แล้วซึ่งเรี่ยวแรง หัวใจเต้นผะแผ่ว คลื่นสมองขาดห้วง ลมหายใจรวยริน ฉันกำลังจะสิ้นแรงต่อลมหายใจให้ตนเอง<br /><br />ให้ตาย! ฉันยังสาวสะพรั่งอยู่แท้ๆ<br /><br />เชื่อเถอะ ว่าฉันยังสาวสะพรั่ง ยัยแก่แร้งทึ้งที่ว่านั่นไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉันแน่นอน หล่อนเป็นใครอีกคนที่ฉกฉวยร่างกายฉันไปนอนหายใจพะงาบๆ ยามฉันเผลอตัว แต่อีกไม่นานหรอก เมื่อลมหายใจเธอดับสูญ ฉันจะเกิดใหม่ในร่างกายเดิม ความมีชีวิตชีวาจะกลับเยี่ยมเยือน ความฝันและจินตนาการจะโลดแล่น หัวใจอิสระจะโบยบินดุจนกเสรีทะยานไม่หยุดยั้ง<br /><br />แค่เฝ้ารอ...และเฝ้ารอ...<br /><br /><br /><strong>รักยิ่งเหนือสิ่งใด</strong><br />สหายไกลโพ้น<br />วันอึมครึมในฤดูร้อนของดาวกลียุค<br /><br/><br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6971703787895342075?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-15743538340737875962010-04-21T23:19:00.000+07:002010-04-21T23:21:02.770+07:00<strong>ปิยมิตรที่รักยิ่ง</strong><br /><br />อีกครั้งที่ฉันจำต้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ บรรยากาศทึบทึม สหายร่วมห้องเพิ่งแพ็คกระเป๋าเดินทางกลับบ้านเมื่อตอนบ่ายจัด ทั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากการเตรียมการล่วงหน้า ทุกอย่างปุบปับและฉุกละหุก เธอทำงานอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งใจกลางการชุมนุมของคนกลุ่มใหญ่ มิตรคนดี- เธอคงยังไม่รู้ว่าดวงดาวของฉันเกิดความแตกแยก มีการแบ่งพวก แบ่งฝักแบ่งฝ่าย เพียงเพราะผลประโยชน์ของคนไม่กี่คน ปลุกปั่นบ้านเมืองเสียเละตุ้มเป๊ะ ฉันไม่อยากพูดใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงขอเว้นเสีย<br /><br />กลับมาที่เพื่อนรักของฉัน ที่เกริ่นถึงการชุมนุมก็เพราะอย่างที่กล่าวไปแล้ว ห้างสรรพสินค้าอยู่ใจกลางการชุมนุม เป็นเหตุให้ต้องปิดทำการไม่มีกำหนด เธอว่างงานมาสี่วัน เข้าวันที่ห้าไม่มีวี่แววว่าห้างฯจะเปิด เธอจึงแพ็คกระเป๋ากลับบ้าน ทิ้งฉันไว้เพียงลำพัง<br /><br />อาจฟังว่าฉันกำลังน้อยใจ เหงา หรือว้าเหว่ เปล่าเลย ฉันไม่ได้รู้สึกใดๆ อย่างที่ว่านั่น นอกจากจะรู้สึกเพียงเงียบและสงบ<br /><br />ไม่ค่อยบ่อยนักหรอกที่ฉันจะรู้สึกเหงา เพราะฉันคุ้นชินและชื่นชอบความเงียบสงบเป็นชีวิตจิตใจ ฉันสามารถอยู่ในที่เงียบๆ สงบๆ ได้เป็นวันๆ มีแต่คนถามว่าฉันอยู่ได้ยังไง เขาประหลาดใจฉัน แต่เขาไม่รู้หรอกว่า ฉันก็ประหลาดใจเขาเช่นกัน เพราะความเงียบสงบเป็นสิ่งน่าพิสมัยยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ทำไมเขาถึงคิดว่าฉันจะอยู่กับมันไม่ได้?<br /><br />บางครั้งฉันก็รู้สึกตกใจ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองช่างแปลกแยกและแตกต่างจากชาวบ้านชาวช่องเขาไปทุกที อย่างวันนี้ ฉันกับเพื่อนคุยกันเรื่องการเดินทางกลับบ้าน เธออยากนั่งเครื่อง แต่เธอกลับฉุกละหุกแบบนี้คงหาตั๋วลำบาก รถทัวร์จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด<br /><br />นึกย้อนกลับไปหลายปีก่อน เราเดินทางโดยรถไฟ ต่อมาก็รถทัวร์ธรรมดา ขยับเป็นรถทัวร์วีไอพี จนตอนนี้อยากไปไหนๆ เครื่องบินก็ส่งเราถึงที่หมายได้ปุบปับทันใจ ใครๆ ก็เป็นแบบนี้ เดินทางไปหาความก้าวหน้า ชีวิตคนเราต้องพัฒนาขึ้น แต่ฉันกลับไม่เป็นแบบนั้น เพราะฉันยังนึกอยากโดยสารรถไฟเหมือนก่อน อยากมองทุ่งนา มองป่าเขา ฟังเสียงสายลมหวีดหวิว เสียงฉึกกะฉักของล้อรถ เสียงกรีดแก้วหูเมื่อรถวิ่งข้ามสะพานเหล็กหรือเข้าอุโมงค์ มองดูเส้นผม เครื่องแต่งกายของผู้โดยสารเต้นไปตามจังหวะสายลม มองภาพงดงามของขอบฟ้ายามเปลี่ยนสีสันอัสดง<br /><br />เราชื่นชมกับภาพงดงามระหว่างทาง ขณะหัวใจตระหนักว่ามีจุดหมายปลายทางให้มุ่งไปหา ยามนั้นฉันเห็นภาพงดงามทั้งภายนอก และภายใน<br /><br />เธอบอกว่าฉันเป็นนักฝันเกินไป มีจินตนาการเกินไป ฉันรู้ เธอมิได้ตำหนิติเตียน หรือเย้ยหยันถากถาง กลับกัน สีหน้าเธอยิ้มละไม บอกให้รู้ว่าเธอมิได้ดูถูกความคิดฉันเลยสักนิด และเธอก็มิได้บอกให้ฉันกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ฉันเข้าใจว่า สิ่งใดที่ฉันมีความสุข เธอยินดีให้ฉันคิดฉันทำ และเธอพร้อมรับฟังมันเสมอ<br /><br />เหมือนกับการใช้ชีวิตของฉันที่ออกจะแปลกประหลาดกว่าชาวบ้านชาวช่อง ชีวิตกลับหัวกลับหางไปเสียหมด ถึงกระนั้นเธอก็เข้าใจ อย่างน้อยฉันก็คิดว่าเธอเข้าใจ<br /><br />กว่าเธอจะกลับมาฉันมีเวลาอยู่คนเดียวถึงหนึ่งสัปดาห์เต็ม ปกติฉันต้องหาใครสักคนมานอนเป็นเพื่อน แต่ครั้งนี้อยากอยู่ด้วยตัวเองมากกว่า นอนอ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ครุ่นคิดโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย บางทีฉันอาจขบปัญหายิ่งใหญ่ที่ผุดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวได้สักปัญหา ไม่ก็มีความคิดดีๆ เจ๋งๆ ผุดขึ้นในหัวสักอย่าง หรือถ้าไม่ได้อะไรอย่างที่ว่ามาเลยก็อาจเก็บกวาดห้อง สำรวจหนังสือหนังหาที่สุมรุมอยู่ในตู้ บนโต๊ะ ใต้โต๊ะ หัวเตียง คัดแยกเล่มที่อ่านแล้วกับยังไม่ได้อ่าน และจัดการทยอยคืนหนังสือของใครๆ ที่หยิบยืมมา ฉันมั่นใจว่าต้องมีอย่างน้อยไม่ต่ำกว่าสิบเล่มเป็นแน่ และเกินกว่าครึ่งที่ฉันยังไม่ได้เปิดอ่าน หนึ่งสัปดาห์ต่อจากนี้ อาจเป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับการสะสาง<br /><br />นอกระเบียงความมืดโรยตัวลงมาแล้ว ป่านนี้เธอคงกำลังนั่งกอดหมอนอยู่บนรถทัวร์ มุ่งหน้าสู่จุดหมายปลายทาง สถานที่ซึ่งคนที่เธอรักรอคอยอยู่ และในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ห้องนี้ คนที่รักเธอคอยส่งใจอำนวยพรให้เธอเดินทางถึงจุดหมายโดยปลอดภัย<br /><br />ฉบับนี้เขียนมาคุยเล่น บอกเล่าเรื่องราวเสี้ยวหนึ่งในชีวิต หวังว่ายอดมิตรของฉันคงไม่เบื่อที่จะรับฟัง<br /><br /><br />รักและคิดถึงเสมอ<br />มิตรน้อย, ดาวสีน้ำเงิน<br />ก่อนสงกรานต์ 2553<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1574353834073787596?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-22237526057468919352010-04-12T14:43:00.000+07:002010-04-12T14:46:17.260+07:00<strong>มิ่งมิตรที่รัก</strong><br /><br />เริ่มเขียนจดหมายถึงเธอฉบับนี้ฉันเพิ่งกลับจากออกกำลังกาย เหงื่อยังชุ่มตัวอยู่เลย ฉันนั่งอยู่หน้าโต๊ะญี่ปุ่นขนาดใหญ่พอควร เบื้องหน้ามีโน้ตบุ๊กหน้าจอปิดสนิท ซ้ายมือมีกองหนังสือวางเรียงอยู่สี่ห้าเล่ม ขวามือมีน้ำเต้าหู้แก้วใหญ่ยักษ์ไว้ละเลียดซดเมื่อต้องหยุดคิดว่าจะเขียนเล่าอะไรให้เธอฟังต่อไปดี<br /><br />ตั้งแต่จดหมายฉบับก่อนโน้น ที่เคยเล่าเรื่อง ‘เช้าฤดูหนาว’ ก็เพิ่งวันนี้แหละนึกคึกลุกขึ้นมาออกกำลังกายตอนเช้าอีกครั้ง รู้สึกคึกคักกระปรี้กระเปร่าขึ้นมากมาย<br /><br />เมื่อวานไปเดินเที่ยวงานสัปดาห์หนังสือ ไม่ได้ตั้งใจล่วงหน้าหรอกว่าจะซื้ออะไรบ้าง ดูเหมือนไม่มีแผนการแต่แท้จริงก็เป็นแผนการอยู่ในนั้น แผนการที่ตั้งใจว่าจะไม่วางแผนการไงล่ะ ไม่ได้เสาะหาแผนที่บูธต่างๆ ภายในงานอีกเช่นกัน คิดว่าเดินดูไปเรื่อยๆ เห็นอะไรน่าสนใจก็แวะดูแวะเลือก แต่พอเดินดูเข้าจริงๆ เออหนอ...เล่มนี้เคยนึกอยากได้ เล่มนั้นกำลังเสาะหาอยู่ เล่มโน้นก็ตามหามานานแล้ว แต่จะเล่มไหนๆ ก็ต้องตัดใจเดินผ่านไปก่อน เผื่อว่าบางทีจะเจอเล่มที่ใช่กว่ารออยู่เบื้องหน้า ไม่อยากให้เข้าทำนองว่า ‘เจอไม้งามเมื่อยามขวานบิ่น’ แม้กรณีนี้จะไม่มีขวานให้บิ่น แต่ถ้าเอาแต่ใจงบประมาณในกระเป๋ามันจะเหี้ยนเตียนเอาได้ อีกทั้งยังไปคนเดียวเงินทุนสำรองระหว่างประเทศก็ไม่มีให้หยิบยืม เจอหนังสือถูกใจแต่พอล้วงเข้ากระเป๋า...ว่างเปล่า คงได้กลับมาตีอกชกหัวอยู่ที่ห้องคนเดียว<br /><br />เจอหนังสือเรื่อง ‘ต้นส้มแสนรัก’ ที่บูธหนึ่ง เคยนึกอยากซื้อมานานนักหนา แต่ไม่ถึงกับมากมายอะไร คงต้องเล่าย้อนไปว่า ครั้งหนึ่งมีเพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งแนะนำให้อ่าน แถมยังบริการให้หยิบยืมถึงที่ แต่ฉันเอามาวางไว้ให้ฝุ่นเขรอะเป็นแรมปี จนเจ้าของเขาทวงก็ยังไม่ได้อ่าน สุดท้ายก็หอบไปคืนเมื่อเปิดดูได้ไม่กี่หน้า<br /><br />ตอนหลังถึงมาพบว่ามีเสียงกล่าวขวัญถึงหนังสือเล่มนี้กันหนาหู ล้วนแล้วแต่มาจากนักเขียนที่ฉันพอจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามอยู่บ้าง ถึงได้นึกเสียดายมาจนกระทั่งถึงตอนนี้<br /><br />แต่เจอกันเมื่อวานก็ใช่จะได้เกี่ยวก้อยจับจูงกันมาด้วย ขนาดเล่มเล็กบาง ลดราคาแล้วไม่ถึงร้อย แต่ตอนหยิบขึ้นมาดูสายตามันดันเหลือบไปเห็นเล่มที่วางเคียงกัน ‘ต้นส้มแสนรัก2’ เล่มหนาขึ้นมาหน่อย ถ้าเล่มเดียวก็พอทำเนา แต่สองเล่มแบบนี้ ดูหนังสือที่หิ้วอยู่ในมือแล้ว ซื้อเพิ่มอีกก็ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้อ่าน จึงตัดใจวางลงคืนที่ ได้แต่ลูบปลอบประโลมน้องเค้าในใจว่า<br /><br />“เอาไว้ให้ฤกษ์งามยามดีกว่านี้อีกหน่อยนะจ๊ะ แล้วพี่จะมารับไปอยู่ด้วย”<br /><br />ถึงกระนั้น ตอนเดินออกมาสายตายังละห้อยมอง<br /><br />ออกจากศูนย์ประชุมฯ ได้หนังสือติดมือมา 5 เล่ม เพียงพอสำหรับอ่านไปถึงปีหน้า ปีหน้าจริงๆ นั่นแหละ เอาแค่เรื่อง ‘ตัว**-ของ**’ โดยท่านพุทธทาส ขนาดหน้า 450 หน้า เล่มเดียว ก็ไม่ต้องพูดถึงเล่มอื่นอีก<br /><br />กลับถึงห้องพักหยิบหนังสือออกมาชื่นชมไม่ทันได้เปิดอ่าน เพื่อนรักก็โทรมาเรียกตัวออกไปธุระ แม้จะไม่อยากออกไปไหน แต่จะปฏิเสธก็ใช่ที่ ฉันพึ่งพาเธอมาเสมอ ถึงเวลาเธอพึ่งพาฉันบ้างฉันกลับไม่ดูดำดูดี ก็คงเป็นเพื่อนระยำไปแล้ว<br /><br />เสร็จธุระของเธอก็ประจวบเหมาะช่วงรถติด ถือโอกาสแวะเข้าทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เพิ่งหายป่วย หายไอ หายเจ็บคอแท้ๆ ก็ฟาดของทอดของมันเข้าไปเต็มเหนี่ยว ทั้งน้ำผลไม้หวานเจี๊ยบชื่นใจ ตบท้ายด้วยไอศกรีมอีกแท่ง ไม่กลับมานอนไอทั้งคืนก็บุญเท่าไหร่แล้ว<br /><br />แค่ก้าวออกจากร้านอาหาร สายตาเรดาร์ของเพื่อนรักก็เหลือบไปเห็นป้ายโฆษณาลดราคาตั๋วหนังประจำวันพุธที่ติดอยู่บนเพดาน เวรกรรมอันใดก็ไม่รู้ ถึงได้ดลบันดาลให้เมื่อวานนี้เป็นวันพุธเสียด้วย ทั้งที่ปฏิเสธไปแล้ว แต่พอเค้าบอก “เดี๋ยวเลี้ยง” ก็หูผึ่งตาโต เดินตามเค้าไปต้อยๆ นิสัยนี้เห็นควรต้องเร่งขัดเกลาโดยเร่งด่วน<br /><br />ช่วงรอรอบหนังคงไม่มีอะไรน่าพิสมัยเท่ากับการเตร็ดเตร่อยู่ในร้านหนังสือ เข้าหมวดโน้นออกหมวดนี้ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ถึงเวลาออกจากร้านจริงๆ ได้ปากกามาด้ามเดียว ราคาแค่ 6 บาท แต่เขียนลื่นนุ่มนวลดีชะมัด ว่าจะหยิบมาสักสองด้าม คิดไปคิดมาฉันไม่ค่อยได้ใช้ปากกามากเท่าดินสอ คงเห่อเขียนสักพักแล้วก็ทิ้งไว้อีก เขียนหนังสือด้วยปากกาทีไร มีแต่ตัวขีดฆ่าเต็มไปหมด จนกลับมาอ่านทวนแล้วพานจะปวดหัว บางครั้งเขียนแทรกมุมโน้นมุมนี้ ถึงเวลาเรียบเรียงต้นฉบับ ข้อความดีๆ(คิดเอาเองนะว่าดี –ฮา)ก็ตกหล่นไปหลายครั้ง ฉันถึงชอบเขียนด้วยดินสอมากกว่า อยากเปลี่ยนประโยคก็แค่ลบออก ถ้าลบไม่ไหวเพราะข้อความมันยาวมาก หรือความคิดไหลเร็วเกินกว่าจะเสียเวลาหยุดลบ จะขีดฆ่าหรือเขียนแทรกเอาบ้างก็คงไม่กระไรนัก ไม่ถึงกับมีลายเส้นลายพร้อยชวนให้ตาลาย อย่างน้อยข้อความยุ่งเหยิงบนหน้ากระดาษก็ได้จัดการไปแล้วบางส่วน<br /><br />ใครคนหนึ่งเคยบอกไว้ นักเขียนไม่ลบตัวอักษรของตนเอง ข้อความไหนไม่ต้องการก็ใช้วิธีขีดฆ่าทิ้ง ไม่รู้หรอกว่านักเขียนทุกคนจะยึดหลักนี้เหมือนกันหมดหรือเปล่า แต่ฉันไม่เห็นความจำเป็นจะต้องเดินตามใคร ทำในสิ่งที่เราถนัดและสะดวกต่อตัวเราจะดีกว่า<br /><br />เมื่อครั้ง ม.ต้น สมัยเรียนคณิตศาสตร์กับคุณครูท่านหนึ่ง ข้อสอบของท่านไม่ว่าสอบย่อยสอบใหญ่ กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ต้องเป็นวิธีทำทุกครั้ง แต่ก่อนทำข้อสอบท่านก็จะบอกทุกครั้งเช่นกัน<br /><br />“โจทย์หนึ่งข้อมีวิธีคิดหาคำตอบเป็นร้อยวิธี ครูไม่สนใจว่าพวกเธอจะใช้วิธีไหนคิดแก้ปัญหา แค่เอาคำตอบมาให้ครูให้ได้ก็พอ”<br /><br />จะคณิตศาสตร์ อักษรศาสตร์ หรือศาสตร์ไหนก็คงละม้ายคล้ายคลึงกันบางอย่าง<br /><br />ขณะคิดขณะเขียนเราจมอยู่กับตัวเอง จมอยู่กับความคิดยุ่งเหยิงในหัวก็เพียงพอแล้ว ไยจะต้องมายุ่งเหยิงกับข้อความบนหน้ากระดาษอีกซ้ำสองซ้ำสาม<br /><br />จะลบวิธีเก่าแล้วคิดคำนวณวิธีใหม่ ขีดฆ่าตัวอักษรกี่พันกี่หมื่นตัวอักษร หรือลบแล้วเขียนซ้ำรอยเดิมอีกกี่พันกี่หมื่นครั้ง สิ่งที่ต้องการคือคำตอบสุดท้ายที่พึงพอใจมิใช่หรือ?<br /><br />นาฬิกาบอกเวลาว่าฉันนั่งอยู่ตรงนี้มากว่าชั่วโมงแล้ว ก่อนไปออกกำลังกายแช่ผ้าเอาไว้ คงต้องไปซักแล้วล่ะ จดหมายฉบับนี้แค่อยากเขียนมาเล่าโน่นเล่านี่ เปิดซิงปากกาด้ามใหม่ นานๆ จะได้เขียนอะไรด้วยปากกาที แปลกดี<br /><br />แล้วเจอกันใหม่ฉบับหน้า<br /><br /><br /><strong>ด้วยรัก</strong><br />สหายน้อย, ดาวสีน้ำเงิน<br />1 เมษาฯ 2553<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2223752605746891935?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-26057975231545718472010-04-03T14:34:00.005+07:002010-04-03T14:52:31.179+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S7bzr8qoZAI/AAAAAAAAANc/DAI-uzYXv8A/s1600/sunrise-sunrise.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5455815934950794242" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 146px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S7bzr8qoZAI/AAAAAAAAANc/DAI-uzYXv8A/s320/sunrise-sunrise.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S7byqQcLIVI/AAAAAAAAANU/-Ke1KsDoSgk/s1600/sunrise-sunrise.jpg"></a><br /><div align="center">^๑๏ อุษาสางรางแสงอุ่นแรงอ่อน<br />เลื่อมระยับซับซ่อนรุ้งยอนสาย<br />รังสีแรกแทรกฟ้าพรรณราย<br />อรุณฉายกรายโฉมประโลมลาน<br /><br />^๒๏ แผ่วสายลมโลมลูบบุปผชาติ<br />ปทุมมาศไหวเรียงเคียงผสาน<br />วิหกว่ายคุ้งฟ้าคคนานต์<br />เริ่มเพลงกาลรวิวารละลานตา<br /><br />^๓๏ ตื่นเถอะเจ้าเพราโฉมมยุรฉาย<br />อุษาร่ายพรายเล่ห์สิเน่หา<br />พร่างอำพรางจางม่านหม่นมนต์ทิวา<br />จงลืมตาเถิดพธูดูตะวัน<br /><br />^๔๏ ผ่านค่ำคืนตื่นใจอาลัยนัก<br />หวามเงารักลวงเหงาล่วงเงาฝัน<br />ที่พร่ำพรอดกอดใกล้คือใครกัน<br />จะไม่ถามย้ำยันให้หวั่นใจ<br /><br />^๕๏ เพียงตระคองพธูมาสู่เช้า<br />จะพาเจ้าว่ายทิวาอุษาสมัย<br />ล่วงดำเนินเพลินล่องท่องครรไล<br />คเนจรร่อนไปในความจริง<br /><br />^๖๏ ท่ามทิวาที่เห็นเช่นประจักษ์<br />เจ้าแสนรักจงมองทอดเถิดยอดหญิง<br />อาจร้อนแดดแผดจ้าน่าชังชิง<br />เพียงทุกสิ่งจังจริงใช่สิ่งลวง<br /><br />^๗๏ ด้วยหัวใจดวงนี้นี่แหละเจ้า<br />ที่จะเฝ้าเคล้าคลอพนอหวง<br />พาเจ้าผ่านคืนวันฝันทั้งปวง<br />จนเลยล่วงลุมรรคาอักขราภิรมย์<br /><br />^๘๏ สู่โลกกว้างลานรักทุ่งอักษร<br />เลื่อมลายกลอนรัถยาปัทมามาลย์ประสม<br />เราโลดเล่นเริงร่ายในสายลม<br />บนผืนพรมอักษราพัตราภรณ์<br /><br />^๙๏ จวบสายัณห์เยือนหล้าจนคราพลบ<br />พระสุรีย์เลื่อนลบเหลี่ยมสิงขร<br />ม่านเงาคลี่คลุมยอดยุคนธร<br />ก่อไฟฟอนกล่อมเจ้าเข้านิทรา<br /><br />^๑๐๏ โอ้..ดึกดื่นคืนคล้อยดาวลอยคว้าง<br />อย่าแรมร้างห่างเหสเน่หา<br />พร่างอำพันจันทร์สว่างกระจ่างตา<br />จะครวญกลอนกล่อมกานดานิทรารมย์<br /><br />^๑๑๏ แม้ตาหลับมือกลับกระชับมั่น<br />ในโลกฝันอย่าหวั่นเลยหวานขม<br />จะเคียงข้างจวบเช้าคอยเฝ้าชม<br />ย้ำปรารมภ์ยืนยัน..ใช่ฝันไป ฯ<br /><br />วิมานดาวเคล้ากลิ่นดิน<br />ค่ำฝนจาง กลางฤดูใจ<br /><br /><br />-------------<br /><br /><br />โดย ธุลีดิน : <a href="http://www.winbookclub.com/viewanswer.php?qid=17016" target="_blank">เรไรร่อนร้อง : ย้ำปรารมภ์ยืนยัน..ใช่ฝันไป</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2605797523154571847?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-63983026899042057012010-04-01T15:57:00.001+07:002010-04-01T16:00:21.371+07:00<strong>ถึง ‘เธอ’ ผู้อยู่ในความคิดถึงเสมอมา</strong><br /><br /><br />ความเจ็บป่วยของฉันทุเลาเบาบางลงมากแล้ว คงเพราะความสบายใจที่รู้ว่าอาการมิได้หนักหนาอย่างหวาดหวั่น ร่างกายจึงสดชื่นกระปรี้กระเปร่าตาม ชีวิตก็แบบนี้ ไข้กายไม่เท่าไรแต่ไข้ใจรุนแรงนัก ดึงให้ร่างกายบอบช้ำแสนสาหัส กี่คืนมาแล้วที่ฉันจมอยู่กับน้ำตา กี่พลบมาแล้วที่ฉันกลัวราตรีย่างกราย แท้จริงหาได้หวาดหวั่นกับความเจ็บป่วยไปสักเท่าไหร่ แต่ฉันหวั่นกลัวความเหงาเดียวดายที่สยายปีกโอบล้อม ราวอสุรกายจากขุมอเวจีแสยะเขี้ยวข่มขวัญให้ฉันซุกมุมขดตัวอยู่กับเงาหลืบ หันหาทางไหนพบเจอแต่ความว่างเปล่าให้แอบอิง<br /><br /><br />ราตรีกาลยามดวงใจมืดมิดมันวังเวงเหลือทน<br /><br /><br />นั่นแหละสิ่งที่ฉันกลัวยามป่วยไข้ ร่างกายอ่อนแอพาหัวใจบอบบางให้อ่อนแอจนเกินคาดคิด แค่พบพาน ‘ความไม่สะดวกเล็กๆ’ ก็ทำชีวิตเจียนขาดรอน<br /><br /><br />เคยได้ยินมานักต่อนัก หากทุกข์ไม่ถั่งโถมย่ำยีจนดวงใจป่นปี้ ชีวิตก็ยังกระเสือ-กกระสนหาทุกข์อยู่ร่ำไป แต่หากเมื่อใดทุกข์ย่างกรายจนดวงใจเกินรับ ชีวิตจะเรียนรู้เพื่อปรับเปลี่ยนวิถี ถ้าไม่เจ็บป่วยคราวนี้ฉันคงไม่รู้ว่าหัวใจนี้มันบอบบางและไหวหวั่นแค่ไหน ยังคงหลงเพริดหลงโง่งมว่ามันแข็งแรงพอจะผ่านทุกปัญหา แท้จริงมันไม่มีปัญญาสักนิด แค่สะดุดก้อนกรวดก็ล้มลงไม่เป็นท่า<br /><br /><br />หัวใจคงต้องเสริมเกราะเพื่อรับมือกับอุปสรรคนานา แม้หนักหนาสาหัสก็ยังยืนหยัดด้วยตั้งมั่น ไม่ล้มลงแล้วหลอมละลายตนอยู่ในทุกข์ท้ออย่างที่แล้วมา<br /><br /><br />คงถึงเวลาแล้วที่หัวใจฉันต้องฝึกฝน<br /><br /><br />นักกีฬายิ่งหมั่นซ้อมเท่าไร ชัยชนะยิ่งเห็นอยู่รำไร นักหัดเขียนยิ่งหมั่นเพียรเท่าไร เหลี่ยมเงาแห่งคมอักษรยิ่งเปล่งประกายแวววาว ไม่ต่างกันเลยกับหัวใจทุรนทุรายดวงนี้ หากขัดเกลา อบรมบ่มนิสัย และฝึกฝนให้ทานทนต่อทุกสิ่ง เชื่อแน่ว่าสักวันความแข็งแกร่งย่อมก่อเกิด<br /><br /><br />ถึงวันนั้น ยังจะมีอะไรให้ต้องหวาดหวั่น?<br /><br /><br />ด้วยรักแห่งชีวิต<br />เมื่อลิ้มรสทุกระทม ปลายมีนาฯ 2553<br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6398302689904205701?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-32168803501537021762010-03-17T22:54:00.000+07:002010-03-17T23:06:11.385+07:00<strong>สหายรัก</strong><br /><br />ขณะฉันเขียนจดหมายอยู่นี้นาฬิกาบอกเวลา 01.35 น. มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันควรจะนอนหลับพักผ่อน แทนมามัวนั่งถ่างตาเขียนจดหมายถึงเธอ แท้จริงฉันไม่ได้นั่งถ่างตาแต่อย่างใดเลย เพราะดวงตาฉันมันแข็งค้างด้วยความเจ็บปวดทางกายรุมเร้า ฉันเข้านอนตอนเข็มนาฬิกาเดินเลยเที่ยงคืนมาเล็กน้อย และพลิกตัวกลับไปกลับมาจนกระทั่งก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที<br /><br />ฉันไม่สบายอีกแล้ว ปวดไปหมด มันรุนแรงกว่าที่เคยเป็นมา แน่นอนนี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่ทุกครั้งมันไม่มากเท่านี้ แทบจะไม่รู้สึกรู้สาด้วยซ้ำ แต่ความเจ็บปวดคราวนี้มันทำให้ฉันหวาดหวั่น<br /><br />เธอจะเชื่อมั้ยถ้าวินาทีนี้ฉันจะบอกเธอว่าฉันกำลังนึกถึงความตาย เธอคงนึกหัวเราะเยาะว่าไยฉันถึงได้ตื่นตูมไปได้ถึงเพียงนั้น ฉันเชื่ออยู่อย่างหนึ่งนะสหายรัก ชีวิตไม่มีอะไรแน่นอนเลย ทุกอย่างเกิดขึ้นได้เพียงกะพริบตา<br /><br />ญาติสาวของฉันคนหนึ่ง อายุเพียงแค่สามสิบต้นๆ เธอแข็งแรงดีมาตลอด แต่เมื่อไม่นานมานี้ฉันได้รับข่าวว่าเธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย หมอบอกว่าอยู่ได้อีกไม่เกินหกเดือน<br /><br />ฉันกลัวจังเลย<br /><br />กลัวว่าสิ่งที่ฉันริเริ่มจะเดินทางไปไม่ถึงจุดหมาย ไม่ปรารถนาให้มีสิ่งใดค้างคาเลย ห่วงไปสารพัด ความผูกพันทรมานอย่างนี้เอง มันรัดรึงจนฉันดิ้นไม่หลุด<br /><br />ที่ผ่านมาฉันเคยมั่นใจตลอดว่าตนเองไม่กลัวความตาย ยังนึกเยาะคนอื่นที่คิดกลัว ยังเคยบอกใครๆ ว่าจะหวั่นไปไยหากชีวิตต้องสิ้นสุดเพียงแค่นี้ ดีสิ สิ้นเวรสิ้นกรรมกันชาตินี้ไปเริ่มกันใหม่ชาติหน้า แต่พอเอาเข้าจริงๆ ฉันกลับตัวสั่นงันงก ตลกสิ้นดี<br /><br />เคยได้ยินคำกล่าวแสนคลาสสิกประโยคหนึ่งมานานแล้ว<br /><br />“จงทำวันนี้ให้ดีที่สุดเสมือนมันเป็นวันสุดท้ายในชีวิตคุณ”<br /><br />คิดมาตลอดว่าจะไปทำอย่างนั้นได้อย่างไรกัน ในเมื่อมั่นใจอยู่เสมอว่าวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไปยังมีสำหรับเรา แต่บัดนี้ไม่มั่นใจเสียแล้วว่าวันพรุ่งนี้จะยังมีสำหรับฉันอีกหรือเปล่า?<br /><br />ค่ำคืนเคว้งคว้างอย่างนี้โดดเดี่ยวเหลือเกิน ไม่มีใครเลยให้อุ่นใจ หันไปทางไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่ากับเงาตัวเอง ในวันที่ร่างกายอ่อนแอและหัวใจเดียวดาย ทรมานสุดแสน สิ่งที่ฉันทำได้เพียงซบหน้าแล้วสะอื้นไห้ ปล่อยความหนักหน่วงภายในไหลทะลักออกมา ไหลออกมาพร้อมน้ำตาแห่งความอาดูร<br /><br />ครั้งหนึ่งฉันเคยเขียนจดหมายถึงเธอ ‘เริ่มต้นที่ 0.00 น.’ และฉันพยายามทำอย่างนั้นเรื่อยมา แต่นับจากนี้ หลังคราบน้ำตาจางหาย ฉันจะเดินทางสู่ 0.00 น. ไม่ว่าเวลาสำหรับฉันจะมีอีกยาวนานแค่ไหน ทุกย่างก้าวจะมุ่งสู่ 0.00 น. เท่านั้น และเมื่อถึงวินาทีนั้นหวังว่าฉันจะไม่มีห่วงใดๆ อีก<br /><br /><br />ค่ำคืนโหดร้าย<br />กลางมีนาฯ 2553 02.45 น.<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-3216880350153702176?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-48329355092543425482010-03-06T11:33:00.000+07:002010-03-06T11:34:20.529+07:00<strong>มิ่งมิตรแดนไกล</strong><br /><br />เธออยู่ดีมีสุขหรือทุกข์ตรมเช่นไร? ป่วยไข้หรือร่างกายสดใสแข็งแรงดีอยู่? หวังว่าเธอยังสุขกายสุขใจเช่นที่เป็นมาและยังคงจะเป็นไป ฉันนี่สิกระเสาะกระแสะร่างกายย่ำแย่ลงทุกวัน คงโทษใครไม่ได้นอกจากตัวเองที่ปล่อยปละละเลยไม่ใคร่สนใจตัวเองเท่าที่ควร เธอคงไม่รู้ว่าฉันมีนิสัยเสียชอบตามใจตัวเองมากไป และมักตามใจไปในทางผิดๆ ซะด้วยสิ อาจไม่เหมาะสมนักถ้าฉันจะนำเรื่องเจ็บป่วยมาโอดครวญต่อเธอ ทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจ ทุกอย่างจะดีขึ้นได้ถ้าได้รับการแก้ไขปรับปรุงไปในทางที่เหมาะสม แต่ตัวฉันกลับไม่นำพา<br /><br />เอาล่ะ ฉันคุยกับเธอเรื่องอื่นดีกว่า<br /><br />เมื่อคืนเพิ่งอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ความจริงฉันก็อ่านหนังสือก่อนนอนทุกคืนอยู่แล้ว แต่เน้นไปทางหนังสือนิยายไร้สาระเสียส่วนใหญ่ คำว่า ‘ไร้สาระ’ นี่ก็ไม่ได้มาจากความคิดฉันหรอกนะ แต่เป็นคนอื่นที่ให้นิยามเกี่ยวกับนิยายที่ฉันอ่าน ‘ประโลมโลกย์ เพ้อฝัน น้ำเน่า’ นั่นคือคำจำกัดความที่ใครต่อใครให้ไว้ แต่ใครจะว่าอย่างไรก็เรื่องของเขา ฉันไม่สนใจหรอก รสนิยมใครก็รสนิยมคนนั้น เรื่องอะไรที่ฉันจะต้องเปลี่ยนรสนิยมการอ่านเพื่อให้ดูดีในสายตาคนอื่นด้วยเล่า ในเมื่อนั่นไม่ใช่ตัวฉัน จมดิ่งอยู่ในความอึดอัด คับข้องใจ ฉันไม่เคยคิดกระทำ มนุษย์เรานี่ก็แปลก บางคนพยายามสร้างภาพตัวเองเสียดูดีหรูหรา อยากรู้นักเขาจะมีความสุขสักแค่ไหนกันเชียว อีกบางคนก็ประณามหยามเหยียดคนอื่น ผู้ซึ่งแตกต่างโดยสิ้นเชิงกับสิ่งที่ตนเองเป็น นี่สิ ไร้สาระโดยแท้<br /><br />ว้า.. ชวนเธอคุยเรื่องอะไรก็ไม่รู้อีกแล้ว อย่าได้ใส่ใจนักเลย บางทีฉันก็ชอบคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหาสาระไม่ได้ ดังเช่นหนังสือที่ฉันชอบอ่านนั่นแหละ มาเข้าเรื่องที่ฉันจะคุยกับเธอกันดีกว่า<br /><br />เผอิญเมื่อคืนฉันดันหยิบหนังสือ ‘มีสาระ’ ขึ้นมาอ่าน หนังสือมีสาระเป็นยังไง ก็น่าจะประมาณว่า เป็นหนังสือให้ความรู้ ต่อยอดความคิด ทำให้คนเราฉลาดขึ้น เหมือนกับที่ใครๆ เขาว่า ‘ยิ่งอ่านมากยิ่งฉลาดมาก’<br /><br />แต่...สุดแสนประหลาด<br /><br />ฉันไม่แน่ใจว่าหนังสือพวกนี้จะทำให้ฉันฉลาดได้ยังไง ในเมื่อยิ่งฉันอ่านมากเท่าไหร่ ฉันกลับยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโง่เขลามากเท่านั้น ยิ่งอ่านยิ่งตระหนักว่ายังมีเรื่องราวมากมายที่เรายังไม่รู้ ยิ่งไม่รู้ก็ยิ่งต้องอ่าน ต้องอ่าน และต้องอ่าน<br /><br />ให้ตายเถอะ ฉันไม่ชอบเลย ความรู้สึกแบบนี้<br /><br />คล้ายกับว่าฉันกำลังถูกดึงกลับเข้าสู่วังวนของการขวนขวาย แข่งขัน เพื่อให้เท่าทันคนอื่น ทั้งที่ฉันพยายามสลัดหนี บางทีฉันก็สงสัยว่าที่คิดไปนั้นเพราะฉันมองอะไรในแง่ลบมากไปหรือเปล่า? ไม่มีใครต้องการจะขวนขวาย แข่งขันอะไรกับฉันสักหน่อย คงเป็นเพียงฉันที่ต้องการจะแข่งกับใจตนเองเท่านั้น<br /><br />ที่น่าตลกก็คือฉันเผลอคิดไปว่า หนังสือมีสาระบางทีก็เหมือนตัวตัณหาดีๆ ชนิดหนึ่ง อ่านไม่ดียิ่งพอกพูนอัตตาตน บางคนอ่านแล้วอวดโอ่ ว่าตนฉลาดรู้ยิ่ง ฉันยังนึกสมเพชเวทนา ความคิดหลังนี่สิตลกร้าย คนโง่อย่างฉันดันสะเออะไปสมเพชเวทนาคนฉลาด จะมีอะไรตลกมากเท่านี้อีก?<br /><br />อ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว ถ้าเธองงๆ สงสัยว่าฉันชวนเธอคุยเรื่องอะไร ก็อย่าได้ใส่ใจอะไรเลย อ่านมันจบตรงไหนก็วางมันไว้ตรงนั้น ฉันแค่เขียนมาคุยกับเธอเล่นๆ แค่คนโง่ๆ ที่อยากระบายความคิดโง่ๆ หาประโยชน์อันใดไม่ได้ เท่านั้นเอง<br /><br /><br />บ่ายเหงาๆ ห้องเช่าดินแดง<br />ต้นมีนาฯ 2553<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-4832935509254342548?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-53714890185198546432010-02-19T18:44:00.002+07:002010-02-20T10:48:15.245+07:00<strong>มิ่งมิตรที่รัก</strong><br /><br />เสียงนกกระจิบกระจอกเจี๊ยวจ๊าวกันบนแผงรับสัญญาณโทรทัศน์ของอาคารฝั่งตรงข้ามระเบียงห้อง ปลุกความสดใสเริงร่าของชีวิตชีวาให้โลดแล่น จำนวนนกที่เกาะกันมากมายนับสิบ กับปีกหลายคู่แข่งกันกระพือพึ่บพั่บ ทำให้เสาเล็กๆ โยกเอนไปมาคล้ายต้องลมแรง<br /><br />ฉันมองดูความชุลมุนยุ่งเหยิงเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูกับสังคมเล็กๆ ของพวกมัน บางครั้งก็นึกสงสัยว่าพวกมันถกเถียงกันด้วยปัญหาอันใดหนอ ถึงได้เจี๊ยวจ๊าวคึกคักกันเหลือเกิน เหลือบมองไปบนฟ้ากว้าง นกบางตัวร่อนอยู่ในเวิ้งฟ้า ดูเหงาและเดียวดาย แต่มันคงสุขใจที่ได้ทำอย่างนั้น<br /><br />วันนี้ฟ้าครึ้ม เมฆทึบทึมไปทั่ว นั่งอยู่ในห้องเล็กๆ บรรยากาศมัวซัว ฟังเสียงนกพูดคุย ขณะคิดคำบรรยายฉากในนิยายไปเรื่อยๆ สุขใจไม่มีอะไรเปรียบ<br /><br />ร่วมเดือนแล้วกับการเปิดฉากชีวิตตัวละครในนิยายเรื่องใหม่ ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะเขียนมาถึงเรื่องนี้ เมื่อย้อนกลับไปมองภาพในอดีตหลังม่านความทรงจำ เห็นตัวเองนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าแป้นคีย์บอร์ด ฟุบหน้ากับโต๊ะเมื่อสมองทึบตัน หยิบหนังสือใกล้มือมาทุบหัวตัวเองเมื่อนิยายกำลังเดินมาถึงจุดสำคัญแต่ไม่รู้จะบรรยายฉากนั้นยังไงดี<br /><br />ความสุขที่ได้รับยามย้อนกลับไปมองอารมณ์ของตัวเองในทุกจังหวะตัวอักษร ความภาคภูมิใจที่คว้าฝันให้ตัวเองได้สำเร็จ ล้วนแล้วแต่หลอมรวมมาจากหลากความรู้สึก<br /><br />มันไม่ได้หยุดลงแค่นี้หรอกสหายรัก ตัวอักษรของฉันยังต้องเดินทางต่อไปเรื่อยๆ ฉันยังมีเรื่องราวมากมายที่อยากจะเขียน อยากจะเล่า อยากร้อยเรียงเป็นดนตรีอักษรบอกเล่าความคิดฝันของฉันให้โลกได้รับรู้ แม้ว่าตอนนี้ทุกเรื่องราวเหล่านั้นยังเป็นเพียงภาพพร่าเลือน ไม่แจ่มกระจ่างชัดเจนนัก ด้วยเพราะมือใหม่อย่างฉันยังไม่ชำนาญการปรับโฟกัสภาพ แต่ไม่ว่าจะเป็นผู้ชำนาญด้านใดก็ต้องเรียนรู้ผ่านการเวลาและเคี่ยวกรำฝึกฝนมิใช่หรือ<br /><br />เมื่อเกือบสามปีที่แล้ว ฉันยังมะงุมมะงาหราไม่รู้จะบรรยายเปิดฉากนิยายเรื่องแรกในชีวิตยังไงดี จำได้ว่านั่งพิมพ์-ลบ พิมพ์-ลบ กว่าสิบรอบ พร้อมกับความหวั่นวิตกสารพัด ไม่มีความมั่นใจเฉียดใกล้ความคิดแม้สักกระผีกริ้น แต่เมื่อไม่กี่อาทิตย์มานี้กับการเริ่มต้นนิยายเรื่องใหม่ ปลายนิ้วฉันเคลื่อนไหวเป็นท่วงทำนองเพลินใจ ผสานความคิดไหลรี่คล้ายสายธารเล็กๆ ที่กำเนิดมาจากตาน้ำในป่าใหญ่ ไหลผ่านความสงบร่มรื่น และเผื่อแผ่ความชุ่มชื้นสู่สิ่งแวดล้อมรอบกาย ราวกับว่าจะให้ชีวิตตักดื่มกินได้ไม่มีวันเหือดหาย<br /><br />ไม่มีสิ่งใดยิ่งใหญ่เลยสหายรักกับสิ่งที่ฉันทำ และฉันไม่ปรารถนาความยิ่งใหญ่ใดมากไปกว่าความสุขเล็กๆ ที่กอบเก็บได้ระหว่างเดินทาง สุดสายปลายทางเส้นนี้จะอยู่ ณ แห่งหนตำบลใด ฉันไม่เคยใส่ใจให้ความสำคัญกับมันเลย คงไม่ต่างความจริงนัก ถ้าจะบอกว่าเส้นทางสายนี้ไม่มีปลายทาง ฉันหล่อเลี้ยงฝันด้วยตัวอักษรที่กลั่นจากดวงใจรักแต่ละตัว ฉันก้าวเดินไปทีละก้าว ทีละก้าว ด้วยความเชื่อมั่นและศรัทธาที่เปี่ยมพ้นอยู่ในดวงใจรักดวงนี้ และฉันจะเดินไปเรื่อยๆ ตราบเท่ายังมีลมหายใจเดินทาง...<br /><br />นอกระเบียง เสียงนกนับสิบยังระเบ็งกันเซ็งแซ่ ฉันโผล่หัวออกไปดูอีกที เหมือนมันจะมีจำนวนเพิ่มขึ้น บนเวิ้งฟ้ากว้างนกตัวเดียวยังร่อนลม ไม่รู้จะใช่ตัวเดิมหรือเปล่า แต่จะเป็นนกตัวไหนก็แล้วแต่ ฉันต้องทำให้ได้อย่างมัน โจนทะยานขึ้นฟ้าไม่หวั่นว่าจะต้องเดียวดาย<br /><br /><br />ด้วยดวงใจรัก<br />ระเบียงสกุณา<br />กลางกุมภาฯ 2553<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-5371489018519854643?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-3862902954911767512010-02-10T12:34:00.001+07:002010-02-10T12:38:36.251+07:00<strong>มิ่งมิตรแห่งรัก</strong><br /><br />ฉันระลึกอยู่เสมอว่าตนเองนั้นยังเขลาในหลายสิ่ง มีเรื่องราวอีกมากมายที่ฉันต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจ ฉันเชื่อว่าชีวิตดำรงอยู่เพื่อการเรียนรู้ แสวงหา และเติมเต็ม เติมเต็มในที่นี้หาใช่ความอยากความปรารถนาแห่งใจตน แต่ฉันหมายถึงเติมจิตวิญญาณทีมันยังขาดยังพร่องอยู่ให้เต็มเปี่ยม เพื่อว่าจะได้ปล่อยวางในทุกสิ่ง<br /><br />ยอดปิยมิตรคนดี ครั้งหนึ่งฉันแสวงหา แล้วต่อมาฉันก็ได้พบ ‘มิตรแห่งรัก’ มิตรที่สอนให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายต่อหลายอย่างที่ไม่เคยรู้ ไม่เคยให้ความสำคัญ เราสื่อสารกันผ่านตัวอักษรเพียงไม่นาน แต่จดหมายเพียงไม่กี่ฉบับนั้น ทำให้ฉันซึมซับความรู้สึกหลากหลายยามได้อ่าน-เขียน เรารู้จักผู้อื่นได้จากการอ่าน เรารู้จักตนเองได้จากการเขียน ฉันไม่มั่นใจว่าคำกล่าวนี้ถูกต้องนัก แต่ฉันก็ได้พิสูจน์ด้วยตนเองมาแล้วว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ<br /><br />เราถูกฟูมฟักและเจริญเติบโตมาในโลกต่างใบ ไม่ใช่เรื่องประหลาดอันใดที่ความคิดอ่านของเราจะแตกต่างกัน แต่มันหาได้แตกต่างโดยสิ้นเชิงเสียทีเดียวหรอก บางเรื่องฉันยังคิดคล้ายเธอ และเชื่อว่าบางเรื่องเธอก็คิดคล้ายฉัน เรื่องราวที่เธอบอกเล่ามาในจดหมายฉบับล่าสุด ทำให้ฉันรู้ว่าเธอใช้ ‘ภาษาพิเศษ’ ที่ติดตัวสิ่งมีชีวิตทุกผู้นามมาแต่ถือกำเนิดสื่อสารกับสิ่งรอบตัว ต่างกับฉันที่ให้ความสำคัญกับภาษาพูดซึ่งเกิดจากการคิดค้น ดัดแปลง ของมนุษยชาติเป็นอันดับต้น<br /><br />เรื่องเล่าของเธอทำให้ฉันประหวัดถึงวัยเยาว์ ที่ครั้งหนึ่งฝนตกหนักข้ามวันข้ามคืน จนน้ำนองหลากท่วมหลายพื้นที่ ลูกไก่ตัวหนึ่งเพิ่งแยกจากอกแม่หากินเองได้ไม่นาน หลงจากฝูงไก่ด้วยกัน มันไม่ได้อยู่ในที่ที่พ่อเตรียมไว้ให้พวกมันอาศัยกันปรอยฝน พ่อและแม่จึงตระเวนตามหาและพบมันซุกกายกกตัวเองอยู่ในดงกล้วย<br /><br />ขนนุ่มๆ ของมันเปียกโชกไปหมด มันยืนสั่นงกๆ น่าเวทนายิ่งนัก แม่พยายามเช็ดขนเปียกๆ ให้แห้งที่สุดเท่าที่จะทำได้ และหาเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เราไม่ใช้แล้วมารองในตะกร้าใบหนึ่ง จับมันวางไว้ข้างใน เอาผ้าอีกผืนมาคลุมตัวมันไว้ให้โผล่มาแค่หัว จนถึงตอนนั้นมันก็ยังยืนสั่นเป็นเจ้าเข้า พ่อแยกไปหาดวงไฟต่อสายมาจนถึงตะกร้าที่เราวางลูกไก่ตัวนั้นไว้ พ่อบอกว่า ความร้อนจากดวงไฟจะทำให้มันอบอุ่นขึ้น ก่อนเราปล่อยมันทิ้งไว้ตรงนั้น พ่อยังไปหายาพาราฯละลายน้ำมากรอกใส่ปากให้มันกิน และแม้ว่าเราจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้น แม่ก็ยังเดินวนเวียนไปดูมันรอบแล้วรอบเล่าเกือบทั้งคืน<br /><br />ฉันไม่รู้ว่าที่พ่อกับแม่ทำไปทั้งหมดจะช่วยมันให้รอดได้หรือเปล่า แต่อย่างหนึ่งที่ฉันรับรู้ได้ตอนนั้นคือความอาทร ห่วงใย ที่พ่อกับแม่มีให้เจ้าลูกไก่ตัวน้อย<br /><br />ใช่เลยสหายรัก ฉันเข้าใจได้โดยพ่อกับแม่ไม่ต้องเอ่ยปาก ภาษาของท่านสื่อสารผ่านการกระทำมาให้ฉันรับรู้<br /><br />แน่ล่ะ ภาษานี้ย่อมตราตรึงแนบแน่นอยู่ในใจของคู่สื่อสาร เพราะมันเป็นภาษาสากลของจักรวาล อาบซ่านอยู่ในดวงใจของทุกชีวิตมาแต่ถือกำเนิด ไม่จำเป็นต้องมีใครมาสอนสั่ง เราเรียนรู้ได้เองโดยธรรมชาติ ต่างจากภาษาที่ฉันใช้ที่เพียงแค่ออกจากปากมันจะกลืนหายไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอย หากดีขึ้นมาหน่อยถ้ามันจะชำแรกเข้าไปฝังอยู่ในความทรงจำของใครบางคน กาลเวลาจะทำหน้าที่ต่อจากสายลมลบมันทิ้งไป<br /><br />แต่ไม่ว่าจะภาษาไหนๆ ต่อให้เลิศเลอยังไง ก็ย่อมมีข้อจำกัดบางประการทำให้การสื่อสารผิดเพี้ยน เธอเคยคิดบ้างไหม หากใครบางคนที่เธอสื่อสารด้วยหาได้เปิดช่องความถี่เดียวกับสัญญาณที่เธอส่งมา ผลมันจะเป็นยังไง จะสื่อสารกันได้หรือ? ไม่ว่าผู้ส่งหรือผู้รับล้วนต้องปรับคลื่นสัญญาณให้ตรงกัน เธอสื่อสารกับสิ่งหนึ่งเข้าใจก็ใช่จะใช้วิธีเดียวกันนั้นมาสื่อสารให้อีกคนเข้าใจตรงกัน เหมือนที่เธอกล่าวในตอนต้นของจดหมาย ผีเสื้อแต่ละตัวใช่จะชมชอบเกสรดอกไม้จากต้นเดียวกัน ฉันใดก็ฉันนั้น<br /><br />ตั้งแต่ครั้งที่พ่อกับแม่ช่วยกันประคบประหงมลูกไก่ตัวนั้น หัวใจฉันก็เปิดกว้างเพื่อรับสัญญาณใจที่อาจมีใครอีกหลายคนสื่อสารผ่านอณูอากาศ วินาทีนี้ฉันมั่นใจแล้วว่าในหลากสัญญาณเหล่านั้น มีสัญญาณของเธอแทรกซึมอยู่ด้วย เพียงแต่ฉันต้องปรับคลื่นความถี่อีกนิดหน่อยเพื่อให้ตรงกับคลื่นสัญญาณที่เธอส่งออกมา<br /><br />หวังว่าอีกไม่นานภาษาที่เราสื่อสารจะสอดรับตรงกัน<br /><br />คิดถึงอยู่ไม่คลาย<br />ระเบียงดาว<br />เริ่มกุมภาฯ เดือนแห่งรัก ดาวสีน้ำเงิน<br /><br /><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2010/01/blog-post_1105.html" target="_blank">จดหมายจากดาวสีดิน : เปิดใจ..แล้วเธอจะได้ยิน</a><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-386290295491176751?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-52246492188572128822010-02-07T08:34:00.018+07:002010-02-07T13:39:21.079+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S24Zc80c4FI/AAAAAAAAANM/8PkfH3YQ8Zo/s1600-h/48874gj0-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 273px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S24Zc80c4FI/AAAAAAAAANM/8PkfH3YQ8Zo/s320/48874gj0-1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435309785435922514" /></a><br /><div align="center"><strong>ฉันรักเธอ เธอรักฉัน<br />เรารักกัน ซู่ซ่า ซู่ซ่า<br /><br /><br />ฉันรักเธอ เธอรักฉัน<br />เรารักกันมานานนักหนา<br />ดอกรักของเราเติบโตโสภา<br />จะมองกี่คราชื่นตาชื่นใจ<br /><br /><br />เธอหมั่นรดน้ำด้วยน้ำใจรัก<br />ส่วนฉันฟูมฟักคอยเอาใจใส่<br />ให้มันบานผลิแตกยอด กิ่ง ใบ<br />หยั่งรากลึกในดวงใจสองเรา<br /><br /><br />จะร้อนจะหนาวหรือเข้าหน้าฝน<br />เราไม่กังวล ดอกหล่น เหี่ยวเฉา<br />ดอกรักยังบานสะคราญพริ้งเพรา<br />ให้เราซบเงาเนาแนบแอบอิง<br /><br />...<br /><br />"นี่ตัวเอง เค้ารักตัวนะ"<br />"เค้าก็รักตัวเหมือนกัน"<br /><br /><br />อ๊าย !!!<br />ฉันรักเธอ เธอรักฉัน<br />เรารักกัน ซู่ซ่า ซู่ซ่า</strong><br /><br /><br/><br /></div><div align="right">*กิจกรรม 'ชวนปลูก (กลอน) รัก'</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-5224649218857212882?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-84010040619442267762010-02-04T16:56:00.001+07:002010-02-04T16:59:10.607+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S2qaV51cmNI/AAAAAAAAANE/sq3BvmnzPhs/s1600-h/34883194853.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 296px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S2qaV51cmNI/AAAAAAAAANE/sq3BvmnzPhs/s320/34883194853.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434325601468848338" /></a><br /><div align="center">๏ งามพิศุทธ์ดุจดอกไม้เจ้าฉายโฉม<br />ลูบประโลมลวงใจให้ไหวหวาม<br />หมื่นพันพจน์บทกวีคลี่นิยาม<br />มิเทียมงามทรามสวาทนารถอนงค์<br /><br />ยามเจ้ายิ้มพริ้มละไมในวงพักตร์<br />เพ็ญรูปลักษณ์เพลินจิตพิศวง<br />ละมุนเนื้อเนตรทรายพรายประจง<br />โอ้อ่าองค์งามพร้อมละม่อมสะอางค์<br /><br />ดุจไม้งามทรามสง่าในป่าเขา<br />เจ้างามเงาเพราพริ้มเมื่อริมสาง<br />แย้มกลิ่นกรุ่นละมุนหอมถนอมนาง<br />กลีบอ่อนบางภมรกล่อมถนอมนวล<br /><br />ให้เจ้าชูช่อสวยด้วยศรีเจ้า<br />ประโลมเล้าโลกชื่นดื่นหอมหวน<br />ขจรกลิ่นขจายกรุ่น อุ่นอวล<br />แย้มยวนโสภา สง่างาม<br /><br />ให้เจ้าชมโลกกว้างอย่างใจฝัน<br />ผ่านคืนวันสวยใสไร้ไหน่หนาม<br />เป็นไม้ดอกเติบกล้าใต้ฟ้าคราม<br />งดงามคู่หล้าจนราโรย<br /><br />อนิจจา เจ้าเติบกล้าในป่าปูน<br />แวดล้อมบริบูรณ์ 'ผู้หิวโหย'<br />ภมร ภู่ ภุมริน ร่อนบินโบย<br />ชอนสายลมชายโชยมาชมนวล<br /><br />มิทันแย้มกลีบเจ้าก็เยินยับ<br />สิ้นน้ำหวานรานลับไม่กลับหวน<br />เสื่อมทุกสิ่งทุกอย่าง เสื่อมทั้งมวล<br />กลีบนวลกร่อนค่า...เจ้าราโรย...<br /><br />OOO<br /><br /><br />ขอบคุณปรับแก้โดย ธุลีดิน </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-8401004061944226776?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-17335875243430920522010-01-28T19:39:00.002+07:002010-01-30T17:53:35.873+07:00<strong>สหายที่รักยิ่ง</strong><br /><br />ห้องพัก 509 ซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เยื้องๆ กับห้อง 510 ที่ฉันพักมีผู้มาอยู่ใหม่ราว 2-3 เดือนที่แล้ว จำได้ว่าเย็นวันนั้น ฉันยืนเกาะขอบหน้าต่างระเบียงทางเดินหน้าลิฟต์ มองตึกต่างๆ ที่เบียดเสียดกันเบื้องล่างไกลสุดสายตา เหนือขึ้นไปบนฟากฟ้าทิศตะวันออกระบายสีเทาอมชมพูให้ความรู้สึกอุ่นหวาม งดงามละไม ใกล้เข้ามาอีกนิดพอให้สายตาได้มองเห็นรายละเอียด ต้นโพธิ์ริมรั้วแห่งหนึ่งสะบัดใบพลิ้วไหวเล่นลม คล้ายกระดิ่งมีชีวิตนับหมื่นกำลังระบำเริงร่าไปกับทำนองมหัศจรรย์ ในความครุ่นคำนึงเหมือนว่าฉันจะได้ยินเสียงกรุ๋งกริ๋งจากกระดิ่งใบไม้เหล่านั้น และอาจเป็นกระแสลมสายเดียวกันที่พัดมาระเรื่อยผิวหน้าให้รู้สึกสดชื่นสบาย พร้อมกับที่นกบางตัวส่งเสียงร้องก่อนโผบินถลาร่อนแล้วอีกตัวก็กระพือปีกโผทะยานตามไป<br /><br />ฉันอิงกรอบหน้าต่างมองหลากสรรพสิ่งเบื้องหน้า ครุ่นคิดว่าถ้านำสิ่งที่เห็นมาเปลี่ยนเป็นตัวอักษรบนงานเขียน จะเป็นบันทึกสักฉบับหรือเป็นจดหมายบอกเล่าให้เธอฟังดี แล้วฉันจะบรรยายสิ่งที่เห็น ความสุขใจ ความปลอดโปร่ง ความสงบเย็น หรือความอิ่มเอมใจเหล่านั้นได้ยังไง ท้องฟ้าสีชมพูในม่านตาจะบอกให้เธอเห็นภาพงดงามเสมือนได้มายืนมองร่วมกับฉันได้ยังไงกัน นกร่อนถลาเล่นลมอยู่เบื้องหน้าฉันจะบอกเธอยังไงดีว่านกเหล่านั้นได้ชักชวนอิสรเสรีในตัวฉันให้โบยบินเริงร่าไปด้วย โพธิ์ระบัดใบที่เห็นจะทำยังไงให้เธอได้ยินเสียงกรุ๋งกริ๋งจากกระดิ่งสวรรค์นับหมื่นนั่นเช่นเดียวกับที่ฉันได้ยิน<br /><br />ความคิดต่างๆ หยุดลงเมื่อเสียงลิฟต์ดังขึ้น และประตูลิฟต์เปิดออก ฉันหันไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเข็นรถออกมานอกลิฟต์ ฉันยิ้มให้ เธอยิ้มตอบ แล้วเข็นรถไปจอดหน้าห้อง 509 ข้าวของต่างๆ ที่อยู่ในรถเข็นถูกทยอยนำลงมาวางหน้าประตู ฉันไม่รู้ว่าเจ้าของคนเก่าย้ายออกไปตั้งแต่ตอนไหน และถ้าวันนั้นฉันไม่ออกไปยืนชมวิวตรงหน้าต่างระบายลม ฉันคงไม่รู้ว่าฉันต้องเปลี่ยนเพื่อนข้างห้องใหม่อีกแล้ว<br /><br />ช่วงปีใหม่ที่ผ่านมาเพื่อนร่วมห้องที่อยู่ด้วยกันมาร่วมหกปีลาพักร้อนกลับบ้าน ฉันที่ไม่ค่อยจะกล้านอนคนเดียวต้องหาใครอีกคนมาร่วมเตียงด้วย และใครคนนั้นที่ฉันหามาก็พอจะมีเซนต์กับเรื่องลึกลับอยู่บ้าง คืนหลังสุด เธอกระซิบบอกว่าห้อง 509 เลี้ยงกุมารทองไว้ แม้ฉันจะไม่มีเซนต์อะไรกับเรื่องนี้เลยแต่แค่ได้ฟังก็ยังขนตั้งไปด้วย<br /><br />ถึงกำหนดเพื่อนร่วมห้องกลับ ฉันเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง ปรึกษาหารือตามประสาคนอยู่ร่วมกัน แล้วเธอก็ขุดเรื่องกุมารทองที่เคยฟังจากคนอื่นๆ มาเล่าให้ฉันฟังบ้าง จนฉันขนลุกขนพองไปหมด มีอยู่เรื่องหนึ่งเธอเล่าว่า อพาร์ตเมนต์ของเพื่อนคนหนึ่งมีคนเลี้ยงกุมารทองไว้ในห้องพัก บังเอิญช่วงหนึ่งเจ้าของห้องต้องไปทำธุระที่อื่นนานแรมเดือน เดือดร้อนถึงกุมารทอง ไม่รู้จะไปหากินที่ไหน เพราะไม่มีใครตั้งเครื่องเซ่นให้ ต้องปรากฏตัวให้คนห้องข้างๆ เห็น ขอข้าวเขากิน เที่ยวไปเคาะประตูห้องเขา กลางคืนก็เดินร้องไห้อยู่แถวระเบียง หาเจ้าของไม่เจอ คนที่เห็นที่ได้ยินเสียงแทบจะหัวใจวายไปตามๆ กัน พอเจ้าของห้องเจ้าปัญหานั้นกลับมา ก็โดนอัญเชิญให้ออกทั้งคนทั้งวิญญาณ<br /><br />ฟังเรื่องที่เพื่อนเล่าแล้วไม่อยากจะบอกเลยว่าฉันนอนยุกยิกพลิกไปพลิกมาอยู่หลายคืน แค่พอหลับตาก็จินตนาการไปต่างๆ นานา หวั่นไปว่าถ้าฉันลืมตาขึ้นมาแล้วจะเจอใครมายืนมองอยู่หรือเปล่า?<br /><br />วันหยุดของเพื่อนร่วมห้องเมื่ออาทิตย์ที่แล้วเธอไปเที่ยวสวนจตุจักร หอบต้นไม้มาเต็มอ้อมแขน มีเพื่อนอีกคนที่ไปด้วยช่วยหอบมาอีกแรง กลับมาถึงห้องเธอฉีกยิ้มหน้าบานทันทีที่ฉันเปิดประตูให้ แล้วบอก “ฉันซื้อต้นวาสนามาให้แกด้วยแหละ คนขายเขาบอกกันผีเข้าห้องได้ ทีนี้แกก็ไม่กลัวกุมารทองหรือผีหน้าไหนแล้วนะ” ฉันซึ้งใจจนน้ำตาแทบร่วงเลยล่ะ<br /><br />เธอเป็นคนย้ายกระถางและจัดระเบียบระเบียงใหม่ทั้งหมด ฉันได้แต่เฝ้าดู พอจะไปช่วยเธอก็บอก “หยุดอยู่ตรงนั้นเลย ขนาดต้นกระบองเพชรแกยังปลูกตายมาแล้ว ให้ต้นไม้พวกนี้ผ่านมือแกเดี๋ยวมันก็ตายอีก” สหายต่างดาวจ๋า เธอควรจะรู้ไว้นะว่า ฉันน่ะแค่ทำต้นกระบองเพชรตาย แต่เพื่อนรักร่วมห้องของฉันปลูกอะไรมันก็ตายทุกต้น!<br /><br />ตอนนี้ระเบียงห้องแออัดยัดเยียดไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ แม้แต่ต้นวาสนาที่เธอบอกว่าซื้อมากันผีมันก็กระจุกกันอยู่ตรงนั้น ตามระเบียบของอพาร์ตเมนต์ เราไม่อาจวางต้นไม้ใดๆ ไว้หน้าห้องได้ ยิ่งเข้ามาในห้องข้างประตูยิ่งแล้วใหญ่เราไม่มีพื้นที่มากพอให้วางต้นไม้ไว้ได้เลย พอฉันถามว่าเอาต้นไม้กันผีไปวางไว้บนระเบียงมันจะช่วยได้เหรอ เธอก็ตอบแบบขอไปที “เผื่อผีมันปีนเข้ามาทางระเบียงไง” โธ่เอ๊ย กุมารทองนะ ไม่ใช่จูออน!<br /><br />แม้ตอนนี้บนระเบียงจะอัดแน่นไปด้วยต้นไม้ แต่ฉันเชื่อเหลือเกินว่ามันคงอยู่อย่างนั้นได้อีกไม่นาน ในเมื่อผ่านไปแค่ไม่ทันถึงอาทิตย์ กุหลาบเลื้อยสองต้นที่เธอเพิ่งซื้อมาใหม่ใบมันเริ่มเหลืองและโรยราแล้ว เห็นกุหลาบโรยหน้าคนปลูกก็เหมือนจะโรยตาม ตอนรดน้ำฉันเห็นเธอก้มๆ เงยๆ พลิกใบมันไปมา แล้วหันมาบอก “มันมีแมลง” ฉันไม่แน่ใจว่านี่ใช่ปัญหาหลักหรือเปล่า แต่เท่าที่ผ่านมาเธอซื้อกุหลาบมาทีไร ใบชุดแรกมันก็ไม่เคยอยู่เกินอาทิตย์สักที หลังจากนั้นมันก็จะกลายเป็นกุหลาบอัปลักษณ์ไร้สง่าราศีไม่อาจสู้หน้าเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ได้อีก กว่าจะออกดอกมาให้ยลกันสักดอก เราต้องลุ้นกันตัวโก่ง แต่เมื่อการปลูกต้นไม้ รดน้ำพรวนดินให้มันยามมีเวลาว่าง คือความสุขของเธอ ฉันจึงได้แต่เฝ้ามองด้วยความสุขดุจเดียวกัน<br /><br />สหายต่างดาวที่รัก จดหมายฉบับล่าสุดเธอคุยเรื่องต่างๆ หนึ่งในนั้นมีเรื่อง ‘ความคิดถึง’ บอกให้ฉันรู้ว่าเธอปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปโดยไม่เอาใจไปข้องเกี่ยว ฉันคิดว่าฉันพอจะเข้าใจความคิดของเธอได้ระดับหนึ่ง(แต่ไม่ยืนยันว่าจะเข้าใจได้ทั้งหมด) ถ้ามองในแง่ของเธอมันก็เป็นสิ่งดี กับการเฝ้ามองและส่งใจถึงด้วยปรารถนาดีอยู่ห่างๆ แต่ถ้ามองในแง่ของฉัน คนที่จะทำแบบนั้นได้หากไม่ใช่ผู้ฝึกฝนตนเองจนปล่อยวางได้ในทุกสิ่งแล้ว เขาคนนั้นคงจิตใจด้านชาไปแล้วแน่ๆ<br /><br />เปล่าสหายรัก ฉันมิได้นึกต่อว่าใดๆ เธอเลย และฉันคงมิอาจหาญจะทำเช่นนั้นได้ ความคิดและความเชื่อของแต่ละคนเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่ไม่ควรไปแตะต้อง ฉันเพียงอยากจะบอกเธอว่า การเก็บข่มความรู้สึกตนเอาไว้ในขณะที่อีกฝ่ายปรารถนาให้เธอแสดงออก มันเป็นการกระทำที่ดูจะโหดร้ายไปหน่อย<br /><br />แน่ล่ะ เธออาจ ‘เถียง’ ว่าถ้าไม่รู้สึกใดๆ เลยล่ะ ถ้าความคิดถึงมิได้แผ้วผ่านเธอสักกระผีกริ้น ฉันก็จะ ‘เถียง’ เธอกลับว่า ฉันพูดถึงในอีกกรณีหนึ่งต่างหากเล่า!<br /><br />ครั้งหนึ่งเคยมีใครบางคนถามฉันว่า “ไม่เจอกันหลายวัน คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า?” ฉันอมยิ้มแล้วบอกเธอไปว่า “เฉยๆ” แน่ล่ะสหายรัก ฉันไม่ได้รู้สึกเฉยๆ อย่างที่ปากพูด แต่คำตอบนั้นมันทำให้เธอมองหน้าฉัน แล้วถาม “มันลำบากมากนักหรือกับการบอกว่าคิดถึงกัน ถ้าเธอพูดมันออกมามันจะทำให้เธอขาดใจตายหรือไง?” หลังจากนั้นเธอก็งอนฉันไปสามวันเจ็ดวัน ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมเธอถึงเป็นแบบนั้น ทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น แต่ตอนนี้คิดว่าฉันเข้าใจแล้ว<br /><br />และถ้ามีใครสักคนถามฉันว่า “คิดถึงกันบ้างมั้ย?” ถ้าแม้สักเพียงเสี้ยวความคิดที่ฉันประหวัดคิดถึงเขา ฉันจะตอบโดยไม่ลังเลเลยว่า “คิดถึง” เหมือนกับตอนนี้ที่ฉันจะบอกเธอว่า ...“ฉันคิดถึงเธอ”...<br /><br /><br />ระเบียงพฤกษา<br />ปลายมกราฯ 2553<br /><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/12/blog-post_30.html" target="_blank">จดหมายจากดาวสีดิน : นั่นเป็นความรักที่ฉันมีให้</a><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1733587524343092052?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-44321305693010542102010-01-24T14:43:00.012+07:002010-02-07T09:39:34.543+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S1v6svtpnSI/AAAAAAAAAM8/JwB0ZxCxyRA/s1600-h/BB-R-017-B-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430209422354390306" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 213px; CURSOR: hand; HEIGHT: 296px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/S1v6svtpnSI/AAAAAAAAAM8/JwB0ZxCxyRA/s320/BB-R-017-B-1.JPG" border="0" /></a><br />ข้าพเจ้าเพิ่งอ่านเรื่อง ‘รักลวง’ ของท่านทมยันตี จบไปเมื่อไม่นานมานี้ เนื้อหาคร่าวๆ ของเรื่องเป็นความรักของคนสามคน (สองหญิงและหนึ่งชาย)<br /><br />‘นภลัย’ แฝดสาวผู้พี่ของนภกานต์ เธอเข้มแข็งร่าเริง และรักน้องสาวยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด ทุกสิ่งที่มีเธอสละให้น้องได้ไม่เว้นแม้ชีวิตตนเอง<br /><br />‘นภกานต์’ แฝดน้องผู้อ่อนแอทั้งร่างกายและความคิด เป็นผู้รับมาตั้งแต่เล็กจนโต ทำให้เธอต้องพึ่งพาคนอื่นตลอดเวลา<br /><br />‘อมรัส’ หนุ่มผู้ช้ำรักด้วยน้ำมือของนภลัย หวังให้นภกานต์มาแทนที่คนรักเก่า สุดท้ายเขาก็พบว่า หน้าตาเหมือนกันก็ใช่จะเหมือนกันทุกอย่าง ไม่มีใครมาแทนที่ใครได้<br /><br />‘รักลวง’ มีขนาด 2 เล่มจบ ข้าพเจ้าเลือกหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาอ่านเพราะเห็นว่าหน้าปกสวยดี (ตามภาพประกอบด้านบนนั่นแล) แต่เมื่ออ่านจนกระทั่งถึงบรรทัดสุดท้าย ความรู้สึกเดียวที่คิดได้คือ ‘ไม่น่าหยิบมาอ่านเลย ให้ตายเถอะ!’<br /><br />งานเขียนของท่านทมยันตีทุกเรื่องที่ข้าพเจ้ามีโอกาสได้อ่าน มักแฝงไว้ด้วยความเศร้าและโหยหาบางอย่าง อ่านแล้วรู้สึกโหวงๆ ลึกๆ ในหัวอก ต้องบอกตามตรงว่าข้าพเจ้าไม่ค่อยชอบความรู้สึกแบบนี้นัก แม้บางเรื่องจะจบลงด้วยความสุขสมหวัง แต่กลับรู้สึกว่ามันไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง คล้ายว่าลึกสุดแล้วชีวิตล้วนมีแต่ทุกข์ ไม่มีสิ่งใดเป็นสุขจีรัง นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าไม่ค่อยชอบงานท่านทมยันตีเท่าที่ควร<br /><br />ถึงแม้จะไม่ชอบแต่ข้าพเจ้าก็ยอมรับด้วยความสัตย์ซื่อ ว่างานท่านสนุกและน่าติดตาม อ่านแล้วชวนให้ตามอ่านไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ แม้จะตะขิดตะขวงใจกับอารมณ์เศร้าที่ลอยอวลอยู่ทั่วไปในเนื้องาน แต่อารมณ์ขันที่แทรกอยู่ทั่วอณูตัวอักษรในอัตราส่วนไม่ต่างกัน เป็นส่วนผสมคลุกเคล้าลงตัวทีเดียว พาให้ข้าพเจ้าเดินทางจนถึงหน้าสุดท้ายในทุกเล่มที่ได้อ่าน<br /><br />ถ้าจะให้อ่านงานท่านเพื่อศึกษา คงได้อะไรกลับมาเยอะแยะมากมายเชียวล่ะ แต่รอยหยักที่มีอยู่น้อยนิดในสมองของข้าพเจ้า จึงกอบเก็บอะไรต่อมิอะไรกลับมาได้น้อยเต็มที<br /><br />สำหรับเรื่อง ‘รักลวง’ เพราะมันจบแบบเศร้าไปหน่อย นอกจากจะไม่ได้กอบเก็บความรู้ใดๆ กลับมาแล้ว ข้าพเจ้ายังต้องเสียน้ำตาให้เรื่องนี้อีกสามกะละมัง สุดเซ็ง...!<br /><br /><br /><em><span style="font-size:130%;">ลืมเสียเถิด...ความหลัง ฝังดวงจิต<br />ลืมเสียเถิด...มิ่งมิตร ขนิษฐา<br />ลืมเสียเถิด...ความเศร้า ร้าวอุรา<br />เสียเสียเถิด...แก้วตา อย่าอาวรณ์...</span></em><br /><br /><br /><div align="right">*กิจกรรม ชวนอ่านหนังสือ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-4432130569301054210?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-17174778954437377222009-12-29T21:17:00.000+07:002009-12-29T21:18:53.992+07:00<strong>ถึงเธอสหายที่รักยิ่ง</strong><br /><br />ฉันเพิ่งกลับมาจากไปหาหมอฟัน ซาบซึ้งในคำพระที่ว่า ‘อโรคยา ปรมาลาภา ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ’ อย่างถึงกึ๋นเชียวล่ะ<br /><br />เมื่อเดือนก่อนปวดท้องโรคกระเพาะ ประคบประหงมจนอาการทุเลาได้ไม่เท่าไหร่ ภูมิแพ้ที่เพิ่งสำแดงอาการมาไม่นานก็กำเริบเสิบสานขึ้นอีกรอบ สาเหตุของอาการเกิดจากอะไรนั้นสุดรู้ จู่ๆ มันก็มา แล้วจู่ๆ มันก็ไป ไม่ทันได้รักษาอะไรซะด้วยซ้ำ<br /><br />หายจากภูมิแพ้ได้อาทิตย์เดียวก็ปวดฟันขึ้นมาอีก ส่องกระจกแล้วส่องกระจกอีกก็ไม่เห็นว่ารูมันอยู่ตรงไหน ไม่ว่าจะมุมบน มุมล่าง มุมซ้าย มุมขวา มุมไหนๆ ก็ไม่เห็นฟันผุ แต่อาการปวดตุ้บๆ ไม่ยอมหาย คิดว่าไปให้คุณหมอรูปหล่อตรวจดูคงเข้าที<br /><br />นั่งรอในคลินิกทำฟันราวสิบห้านาทีเศษๆ สำรวจโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย คุณผู้ช่วยทันตแพทย์ก็มาเชิญเข้าห้อง ขึ้นเตียงนุ่มน่านอน คุณหมอหนุ่มรูปหล่อในวิมานกลางอากาศกลายเป็นคุณหมอสาวหน้าแฉล้มฉีกยิ้มฟันเก๋<br /><br />ฉันนอนอ้าปาก ให้คุณหมองัดซ้าย งัดขวา ผลที่ได้ก็ไม่ต่างอะไรกับที่ฉันดูฟันตัวเองในกระจก ไม่มีฟันผุให้เห็น แต่มีคราบหินปูนเกาะหนากว่าปกติ ‘ปกติ’ นี่ก็ไม่รู้ว่าคุณหมอใช้มาตรอะไรวัด เผอิญฉันไม่ได้ถาม ได้คำแนะนำให้ขูดหินปูนก็เออออตามคุณหมอไป คุณหมอว่าไงก็ว่าตามนั้น ถือเสียว่ามาแล้วเสียตังค์ไม่เป็นไร อย่าให้เสียเที่ยวเป็นใช้ได้<br /><br />เสียงเครื่องมือแพทย์ดังวื้อ...วื้อ... ผสานอาการเสียวจี๊ดๆ ชวนเคลิ้มซะไม่มี ไม่ว่าจะขูดหินปูนกี่ทีต่อกี่ทีเป็นต้องติดใจทุกทีสิน่า นี่ถ้าฉันมีแฟนเป็นทันตแพทย์ เชื่อเลยว่าต้องนอนอ้าปากให้เขาขูดหินปูนให้ทุกวันเชียวล่ะ<br /><br />เกือบชั่วโมงหมอฟันคนสวยก็ทำหน้าที่เสร็จ คำแนะนำที่ฉันได้รับตามมาคือ มีฟันคุดหนึ่งซี่ด้านล่างขวาต้องผ่าออก(ตอนนี้ยังไม่สำแดงอาการอะไรทนรอต่อไปอีกนิดก็ไม่ว่ากัน แต่ยังไงก็ต้องผ่าโป๊ะเช๊ะ ฟังดูน่ากลัวจังแฮะ) ฟันกรามซี่ในสุดด้านบนทั้งซ้าย-ขวา ไม่คุด แต่ควรถอนออก เหตุผลคือ ถึงมีมันอยู่ก็ไร้ความหมาย ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลย ทำความสะอาดก็ไม่ถึง ปล่อยไว้รังแต่จะเกิดฟันผุ พานให้ซี่อื่นๆ ผุตาม ทางที่ดีที่สุดคือ จั๋งซี่มันต้องถอน!(อันนี้ก็น่ากลัว)<br /><br />อะนะ ผ่าก็ผ่า ถอนก็ถอน บอกแล้วไงคุณหมอว่าไงก็ต้องว่าตามนั้น แต่ยังไม่ผ่าไม่ถอนกันตอนนี้ ขอเวลาทำใจหน่อยละกัน<br /><br />สุดท้ายอาการปวดก็ไม่ได้มีสาเหตุมาจากฟันผุ น่าจะมาจากเหงือกหรือรากฟัน มีฟันผุก็จริง แต่เล็กจี๊ดดดดดเดียะ เธอต้องฟังตอนคุณหมอบอก ‘จี๊ดดดดดเดียะ’ เธอถึงจะจินตนาการได้ว่ามันเล็กขนาดไหน ฉันว่ามันน่าจะเท่ากับ ‘จู้มด’ จริงๆ ฉันก็ไม่รู้หรอกว่า ‘จู้มด’ คืออะไร แต่สหายที่ฉันรู้จักท่านหนึ่งนำมาใช้ในความหมายว่า เล็กมั่กๆๆๆ (น่าจะเล็กกว่า ‘ขี้ประติ๋ว’ สักพันเท่า) ฉันก็เลยคิดว่ามันคงเล็กมากจริงๆ ถ้าเธอยังสงสัยว่าจู้มดมันจะเล็กขนาดไหน ก็ขอให้มันอยู่แค่ในความสงสัย ไม่ต้องไปจับมดถ่างขาหาจู้มันดูหรอกนะ<br /><br />คุณหมอแนะนำให้กลับมาสังเกตอาการปวดอีกสักระยะ ถ้ายังไม่หายคงต้องกรอรากฟัน ฉันว่าถ้ากรอก็คงต้องกรอหมดทุกซี่ เพราะตอนนี้ชักจะเริ่มปวดทั้งปากเลยแฮะ<br /><br />รักษาฟันหายแล้วก็มาดูกันซิว่าโรคอะไรจะเข้ามาเยี่ยมฉันอีก ถ้าเป็นอะไรจะเขียนจดหมายมาเล่าให้เธอฟังอีกนะ หวังว่าเธอคงไม่เบื่ออ่านจดหมายของฉันซะก่อนล่ะ<br /><br />วันนี้วันที่ 29 ธันวาคม 2552 แล้ว อีกสามวันดาวสีน้ำเงินจะเริ่มโคจรรอบใหม่ ผู้คนบนดาวดวงนี้เตรียมต้อนรับสิ่งดีๆ ที่จะเข้ามาเยือนชีวิตในรอบโคจรหน้า มันเป็นช่วงเวลาของความคึกคักและตื่นเต้นที่จะได้เริ่มนับหนึ่งใหม่กันอีกครั้ง สิ่งใหม่ๆ ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ดูดีไปหมด เหมือนดินสอแท่งใหม่ ยางลบก้อนใหม่ สมุดเล่มใหม่ เสื้อผ้าชุดใหม่<br /><br />เป็นความอิ่มเอมและเบิกบานทุกครั้งที่ได้ใช้อะไรใหม่ๆ<br /><br />รูปธรรมสัมผัสจับต้องได้ง่ายดาย แต่นามธรรมนี่สิต้องใช้จินตนาการสัมผัส ไม่มีมาตรวัดว่าความพอดีอยู่ตรงไหน บางครั้งจินตนาการที่ใช้จึงอ่อนไปบ้าง บรรเจิดเพริศพรรณรายไปบ้าง ก็แล้วแต่ตัวบุคคล<br /><br />ฉันไม่รู้จะหวังให้ชีวิตปี 2553 เป็นยังไง และไม่รู้จะจินตนาการให้เพริศแพร้วยังไงดี ในเมื่อดาวสีน้ำเงินโคจรรอบใหม่ในเส้นทางเดิม<br /><br />ก็ได้แต่หวังให้วิถีของดวงดาวนำความร่มเย็นมาสู่ผู้อาศัย<br /><br /><br />สวัสดีรอบโคจรใหม่ของดวงดาว<br />หญิงสาวบนดาวสีน้ำเงิน<br />ส่งท้ายปี 2552<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1717477895443737722?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-22508829990144135792009-12-13T11:50:00.003+07:002009-12-13T12:34:46.838+07:00เปิดสมุดบันทึกเล่มเก่าที่เคยใช้มาหลายปีดีดัก ใช้ไปเท่าไหร่ก็ไม่เคยถึงหน้าสุดท้ายสักที ราวมันเป็นสมุดบันทึกมหัศจรรย์ที่ใช้งานได้ยาวนานชั่วกัลปาวสาน ทว่าแท้จริงเป็นเพียงผลจากนิสัยขาดความต่อเนื่องอันเป็นสันดอนประจำตนของผู้เป็นเจ้าของ ที่เปิดใช้งานมันแค่เดือนละหนสองหน<br /><br />เปิดสมุดบันทึกครั้งนี้ต้องตกใจกว่าครั้งไหนๆ ทั้งที่เคยตั้งใจนับครั้งไม่ถ้วนว่าจะเขียนอะไรต่อมิอะไรลงไปทุกวัน ผ่านไปหน่อยก็ว่าจะเขียนทุกอาทิตย์ ทำไปทำมาเอาแค่ว่าให้ได้เดือนละหนก็ยังดี แต่วันสุดท้ายที่ปรากฏบนหน้ากระดาษคือวันที่ 3 ธันวาฯ ปีที่แล้ว หนึ่งปีกับอีก 9 วันที่ฉันไม่ได้เสวนาปราศรัยใดๆ กับมันเลย ถ้าเป็นแฟนกันมันคงตัดหางเขี่ยฉันทิ้งไปจากชีวิตอย่างไม่มีวันให้อภัย โชคดีที่มันต่างสถานะออกไป เป็นเพื่อนสนิทรู้ใจ ถึงจะทิ้งขว้างให้มันต้องเปล่าเปลี่ยวเอกาอาดูรแค่ไหน แค่กลับมาสบตากันอีกครั้ง ก็รู้ได้ทันทีว่า ระหว่างเรายังเหมือนเดิม<br /><br />เวลายาวนานของหนึ่งปี คล้ายหนึ่งนาทีเพิ่งผ่านพ้น<br /><br />รอบหนึ่งปีที่ผ่านมีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตฉันบ้าง?<br /><br />...หลายอย่าง...<br /><br />ถ้าให้บรรยายก็คงไม่หวาดไม่ไหว แม้จะให้ไล่คิดดูก็เหมือนสมองจะชะงักค้างชั่วคราว ด้วยทั้งภาพและเสียงไหลรี่ราวท่อประปาแตก อัดแน่นจนหน่วยประมวลผลทำงานไม่ทัน<br /><br />แต่พอลองนั่งค่อยๆ นึก ลำดับเหตุการณ์ดูเรื่อยๆ เรื่องราวมากมายก็จริงแต่กลับไม่มีอะไรหวือหวา ถ้าเป็นบทเพลงก็คงเทียบได้กับทำนองสบายๆ ไม่กระแทกกระทั้นจนหัวสั่นหัวคลอน และไม่เอื่อยเอื้อนรันทดจนต้องครวญเพลงถามฟ้าว่า...ทำไมถึงทำกับฉันได้...?<br /><br />โชคดีที่ชีวิตเลือกเดินทางสายกลางด้วยตัวมันเอง<br /><br />ชีวิตเลือกสรรให้หลายอย่าง กับอีกหลายอย่างที่ความต้องการของตนเองเลือกสรร ทำให้บางครั้งคลับคล้ายว่าฉันมั่นคงในความรู้สึกสำหรับบางสิ่ง แต่อีกบางครั้งก็คล้ายตัวเองกำลังลอยเท้งเต้งอยู่กลางสูญญากาศของจักรวาล ไม่มีพื้นผิว ไม่มีขอบเขต มีแต่ความเวิ้งว้างว่างเปล่าอันหาที่สุดมิได้<br /><br />สงบ มั่นคง กับ เปลี่ยวร้าง เดียวดาย<br /><br />สองความรู้สึกสลับหมุนเวียนกันเข้ามาทักทายเรือนใจ จนสงสัยว่าสิ่งไหนกันแน่คือความจริง สิ่งไหนเป็นเพียงมายาภาพที่จินตนาการรังสรรค์?<br /><br />แต่ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ยังย่ำไปบนหนทางที่ความต้องการเป็นผู้เลือก แม้จะสับสน มึนงง และไม่แน่นอนในทุกสิ่ง แต่จะหวั่นไปไยเมื่อชีวิตไม่เคยมีอะไรแน่นอน และแม้จะไม่มั่นใจว่าจะทำได้ดีแค่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะที่ผ่านมาฉันก็ไม่เคยมั่นใจในอะไรสักอย่าง ถึงกระนั้นฉันก็ยังย่ำเดินมาจนถึงวันนี้<br /><br />จะหนักหนาอะไรนักหนา หากรู้สึกว่าชีวิตมันช่างแย่สิ้นดี ก็แค่หลับตา บอกตัวเองเบาๆ ว่า "ช่างมัน" ก็เท่านั้น...<br /><br /><br />12 ธันวาฯ 2552<br />อพาร์ตเม้นต์ ดินแดง<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2250882999014413579?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-16393856409767085842009-11-28T16:05:00.000+07:002009-11-28T16:06:25.398+07:00<strong>สหายที่รักยิ่ง</strong><br /><br />ฤดูหนาวมาเยือนดาวสีน้ำเงินอย่างเป็นทางการแล้ว ไม่ใช่แค่ผ่านมาชิมลางเหมือนอย่างคราวก่อน อากาศหนาวทำให้โรคขี้เกียจกำเริบ แถมโรคกลัวน้ำยังสำแดงอาการแทรกซ้อนเข้าอีก ฉันต้องกลั้นใจวิ่งผ่านฝักบัววันละหน เสร็จแล้วก็มานั่งคางสั่นฮักๆ กอดผ้าห่มอยู่บนเตียง หลังๆ มานี้ ก่อนออกไปทำงานเพื่อนร่วมห้องจึงมักหันมาสั่ง “อย่าลืมอาบน้ำล่ะ” แต่ทีตัวเองแปรงฟันอย่างเดียวตะลอนไปได้ถึงไหนต่อไหน ไม่เห็นว่าอะไรสักคำ<br /><br />เพื่อนต่างดาวจ๋า ถึงฉันไม่ค่อยอาบน้ำเธอก็อย่าหาว่าฉันซกมกนะ ฉันเพียงคิดว่า ฤดูหนาวบางทีเราอาจช่วยดวงดาวของเราประหยัดน้ำประปาได้มากขึ้น<br /><br />สามสี่วันก่อน สหายคนหนึ่งโทรมาชวนไปออกกำลังกายแต่เช้า ด้วยเหตุผล ‘ฟิตร่างกายสู้ลมหนาว’ ฉันว่าก็เข้าท่าดี จึงรีบแจ้นไปตั้งแต่ไก่โห่ (อ้อ...เธอคงไม่รู้ว่าเมื่อก่อนไก่บ้านฉันมันชอบโห่ตอนสาย แต่เดี๋ยวนี้มันเปลี่ยนนิสัยมาโห่เร็วขึ้นหน่อยนึงแล้วล่ะ) นึกดูเล่นๆ ก็ไม่อาจจำได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้ออกไปจ็อกกิ้งตอนเช้าแบบนี้ แค่ได้เดินดูอะไรไปเรื่อยๆ กลับพบว่าร่างกายสดชื่นขึ้นมากมาย<br /><br />ถึงเวลาวิ่งเข้าจริงๆ ฉันวิ่งไปตามทางวิ่งได้รอบเดียวก็ต้องหยุดนั่งหอบหายใจแฮ่กๆ หมดแรงลิ้นห้อย คนชวนยังตั้งหน้าตั้งตาวิ่งปร๋อรอบแล้วรอบเล่า สักพักถึงได้ตามมาสมทบที่ลานออกกำลังกายกลางแจ้ง มีทั้งเด็ก วัยรุ่น หนุ่มสาว และผู้สูงวัยชุลมุนกันอยู่มุมนี้ไม่ต่ำกว่า 20 คน<br /><br />เราสลับกันเล่นเครื่องเล่นจนฉันเหนื่อยหอบ เหงื่อหยดติ๋งๆ อีกรอบ คุณป้าท่านหนึ่ง ผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ ตอนเราไปถึงท่านก็วิ่งอยู่แล้ว ถึงตอนฉันพักเหนื่อยรอบสองท่านก็ยังวิ่งไม่หยุด เจ้าเพื่อนตัวดีมาสะกิดให้ดู แม้ปากมันจะพูดชื่นชมท่านยังไง แต่ฉันรู้ว่าลูกตามันกำลังถากถางฉันอยู่<br /><br />‘ไงล่ะ เป็นสาวเป็นแส้ สู้คนแก่ก็ไม่ได้’<br /><br />นั่นคือความคิดที่มันบอกฉันทางสายตา อย่างฉันหรือจะยอม ยิ่งคุณป้าเลิกวิ่ง เดินผ่านหน้าฉันไปในระยะไม่ถึงสองเมตร ผิวหน้างี้ตึงเปรี๊ยะ เช้งกว่าหน้าฉันอีก พลันคิดว่านั่นคือข้อดีของการออกกำลังกาย<br /><br />ลูกฮึดที่โดนถากถางทางสายตา ผสานนิสัยรักสวยรักงามซึ่งมีอยู่เต็มพิกัดในตัว ไฟปรารถนาที่จะมีหน้าเด้งหุ่นเช้งกระเด๊ะเป็นสาวหมื่นปีอย่างคุณป้าท่านลุกฮือ หายเหนื่อยฉันจึงโชว์ออฟ กระหน่ำเล่นเครื่องเล่นทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างละร้อยครั้ง ตบท้ายด้วยซิตอัพแถมอีก 50 ที<br /><br />ผลเป็นยังไงล่ะ?!<br /><br />เช้าวันถัดมาร้าวไปทั้งตัว ได้แต่นอนแข็งอยู่บนเตียง ขยับตัวแต่ละทีน้ำตาแทบร่วง นอนดูรายการตลกจะขำก็ไม่ออก หัวเราะก็ไม่ได้ ทรมาทรกรรม<br /><br />นั่นคือผลของการไม่รู้จักประมาณตน เจอเอาคราวนี้ฉันบรรลุสัจธรรมเลยล่ะ<br /><br />ต้องนอนพักร่างกายอยู่สองวัน อาการร้าว ขัดยอกถึงได้ทุเลา แต่เช้าวันที่สามฉันก็ต้องปฏิเสธไม่ไปออกกำลังกายอีกครั้ง เมื่อฤดูผู้หญิงดันผ่ามากลางฤดูหนาวจะให้ทำไงได้ งานมันเข้าซะแล้ว หาหนังสือมานั่งอานเล่นแก้เซ็งตรงระเบียง จึงเพิ่งสังเกตว่าเสาอากาศรับส่งสัญญาณโทรทัศน์ที่อยู่ตรงข้ามระเบียง มีนกมาเกาะส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันนับสิบตัว แทนที่จะได้อ่านหนังสือเช้าวันนั้นฉันเลยนั่งฟังเสียงนกจนเพลิน<br /><br />ไม่รู้ป่านนี้ดาวของเธอกำลังอยู่ในฤดูไหน แต่ไม่ว่าจะยังไงก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะ อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยระวังจะไม่สบาย<br /><br /><br />ห่วงใยเสมอ<br />มิตรของเธอ<br />ดาวสีน้ำเงิน ฤดูหนาว 2552<br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1639385640976708584?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-74662792515615834552009-11-20T15:55:00.002+07:002009-11-28T16:07:17.646+07:00<strong>ยอดปิยมิตร</strong><br /><br />อาทิตย์ที่ผ่านมาฉันป่วย ปวดท้องตั้งหลายวัน หวั่นอยู่ว่าจะเป็นไส้ติ่งอักเสบ ไม่อยากขึ้นเขียงไปนอนเปิดพุงให้หมอเชือดเลย แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี เพราะมันเป็นแค่อาการของโรคกระเพาะกำเริบ เล่นเอานอนไม่หลับไปตั้งสองคืนแน่ะ<br /><br />ชีวิตนกน้อยในป่าคอนกรีตกว้างใหญ่ไพศาล ยามเจ็บป่วยยากจะหันหน้าหาคนพึ่งพิง โชคดีที่ฉันมีพี่สาวอยู่ใกล้ กับเพื่อนจริงใจอีกคนสองคน พอให้อุ่นใจได้ว่าไม่เดียวดาย<br /><br />เป็นเรื่องธรรมดาที่เมื่อไม่สบายใจก็อยากให้ใครสักคนมาอยู่ใกล้ๆ ใครคนนั้นที่เราจะวางใจและเชื่อมั่นเขาได้เสมอ เที่ยงคืนฉันหอบเสื้อผ้าไปนอนกับพี่สาว บอกเล่าความกังวล แค่รุ่งเช้าข่าวสารของฉันก็แพร่สะพัดไปถึงพี่น้องทุกคน ฉันนับถือการทำหน้าที่เป็นหอกระจายข่าวของเธอที่สุด เธอปฏิบัติหน้าที่ได้เฉียบขาดมาก ความเป็นห่วงเป็นใยหลั่งไหลมาสู่ฉันตลอดช่วงเช้าวันนั้น เริ่มจากแม่ ตามด้วยพี่ชายคนอื่นๆ กำลังใจดีความเจ็บป่วยก็ดูเหมือนจะทุเลาเบาบาง<br /><br />เมื่อไปหาหมอและรู้ถึงสาเหตุของอาการปวด ก็เป็นพี่สาวอีกนั่นแหละที่รับข่าวจากฉันไปกระจายต่อ จากคำปลอบประโลมท่วมท้นเมื่อคราแรก เปลี่ยนเป็นตำหนิติเตียน ก็เรื่องละเลยสุขภาพของตัวเองเสมอมาอีกแหละ นอกจากติ นอกจากเตียนแล้ว ยังบังคับให้ปรับปรุงวัตรปฏิบัติในแต่ละวันใหม่เสียทั้งหมด เริ่มต้นด้วยการเข้านอนตั้งแต่สองทุ่ม ให้ตายเถอะสหายรัก ฉันไม่ได้อยู่ในป่าในเขาอย่างพวกเขานี่ จะได้มุดมุ้งเสียตั้งแต่เวลานั้น<br /><br />สองทุ่ม ราตรีเพิ่งตื่นจากหลับใหล และผีเสื้อผู้หลงแสงสีอย่างฉันเพิ่งเริ่มสยายปีก แหม... ผีเสื้อผู้หลงแสงสี...ผีเสื้อราตรี... ว่าไปแล้วก็ฟังดูยวนใจไงไม่รู้สิ ขนลุกเกรียว ดูไม่เหมาะกับฉันเลย ขอเป็นค้างคาวดีกว่า<br /><br />แน่ล่ะ สองทุ่ม ค้างคาวราตรีเพิ่งกางปีกบิน แล้วนี่อะไร? กางปุ๊บจะให้หุบปั๊บเลยเรอะ? ใครจะไปยอม พอพูดเข้าหน่อยก็หาว่าเถียง พอเถียงมากๆ ก็ขึ้นธรรมาสน์เทศนากันอีก เอากันเข้าไป ว่ากันเข้าไป บ่นกันเข้าไป เจอกันเมื่อไหร่จะกระโดดถีบรายตัวเลย ฮึ!<br /><br />แฮ่... ฉันก็บ่นไปงั้นแหละ เอาเข้าจริง ก็ไม่กล้ากระโดดถีบใครหรอก กลัวเจอเตะก้านคอสวนกลับ ฉันก็นอนคอพับไปเท่านั้น<br /><br />รอดมาจากมีด แต่กลับมาถูกหามลงโลง ไม่คุ้มกัน<br /><br />ว่าแล้วฉันก็เริ่มปรับปรุงตัวเองใหม่อีกรอบแล้วล่ะ นอนตื่นทันพระอาทิตย์มาเกือบสัปดาห์แล้ว ข้าวปลาก็กินครบสามมื้อ ก็แน่ละสิ จะไม่ให้ครบได้ยังไง เลยเวลาอาหารมาหน่อยนึงเสียงโทรศัพท์ก็ดังขั้นและ “กินข้าวยัง?” ลองตอบกลับไปว่ายังไม่ได้กินสิ ขี้หูได้ร่วงกราว<br /><br />แต่ทั้งหมดนั้นก็ใช่ว่าฉันจะปรับปรุงตัวเพราะกลัวขี้หูร่วงหรอกนะ ฉันทำเพื่อตัวฉันเอง และเหนือกว่านั้น ฉันทำเพื่อคนที่ฉันรัก ยังมีคนอีกหลายคนรักฉันโดยไม่มีเงื่อนไข และรักไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าที่ฉันรักตัวเอง แล้วฉันจะทำให้เขาเหล่านั้นไม่สบายใจได้อย่างไร?<br /><br />เธอก็เช่นกัน มิตรคนดี ฉันรักเธอ ฉันจึงต้องดูแลตัวเอง เพื่อว่าจะได้เขียนจดหมายมาคุยกับเธอได้นานๆ<br /><br />เธอก็อย่าลืมดูแลตัวเองล่ะ<br /><br /><br />มิตรน้อยๆ ของเธอ<br />ต้นหนาว ๒๕๕๒<br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-7466279251561583455?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-53079987236645030892009-11-10T13:25:00.001+07:002009-11-10T13:27:12.773+07:00<strong>สวัสดีสหายรัก</strong><br /><br />ฉันนั่งมองท้องฟ้า และกำลังสงสัยว่าเธออยู่มุมไหนของจักรวาลกว้างใหญ่นี้กัน เบื้องหน้าที่สายตาฉันทอดมองไป? มุมซ้าย? มุมขวา? หรือมุมที่ฉันอาจไม่เคยเหลือบแลเลย?<br /><br />จะว่าไป มุมไหนก็คงไม่ต่างกัน เพราะฉันไม่เห็นอะไรมากไปกว่าท้องฟ้าสีคราม กับปุยเมฆขาวนวลตา คล้ายก้อนนุ่นขยุกขยุยที่ฉันเคยนั่งอัดใส่หมอนเมื่อตอนเล็กๆ ถ้าก้อนเมฆเป็นสำลีจะนุ่มสักแค่ไหนหนอ? เอามาทำหมอนคงนอนฝันดีจนไม่อยากตื่น<br /><br />เธอเคยนั่งมองก้อนเมฆบ้างหรือเปล่า? ...คงต้องเคยบ้างล่ะ ถ้าเธอยังดื้อดึงบอกว่า ‘ไม่เคย’ ฉันก็คงต้องบอกให้เธอรู้ตัวแล้วล่ะ ว่าเธอเป็นสิ่งมีชีวิตที่ประหลาดที่สุดในจักรวาล<br /><br />รู้อะไรมั้ย? ครั้งหนึ่งฉันเคยนึกฝันอยากเป็นนกน้อยทะยานไปให้สุดขอบฟ้าไกล แต่ครั้งเดียวกันนั้นที่ฉันหวาดกลัวก้อนเมฆรูปร่างประหลาดตา ฉันเกลียดเมฆรูปตัวหนอน รูปพญามังกร รูปงูยักษ์ และทุกก้อนที่ฉันวาดภาพไปว่ามันต้องเป็นสัตว์ประหลาดไม่ชนิดใดก็ชนิดหนึ่ง สุดท้ายฉันจำต้องพับฝันนั้นทิ้งไป เพราะขยาดที่จะไปต่อกรกับกองทัพสัตว์นอกโลกเหล่านั้น<br /><br />ถ้าเพียงตอนนั้นฉันเปลี่ยนความคิดจาก ‘ต่อกร’ เป็น ‘ผูกมิตร’ ป่านนี้ฉันคงมีเพื่อนเป็นอนาคอนด้า กับพญามังกรพ่นไฟไปแล้ว เนอะ<br /><br />เธอเชื่อมั้ย? ฉันเคยกระโจนขึ้นจากน้ำที่ดำผุดดำว่ายอยู่ทันทีเมื่อคิดว่า พญางูยักษ์บนท้องฟ้ากำลังนอนกบดานอยู่ก้นบ่อ ตั้งแต่นั้นมาฉันไม่กล้าลงเล่นน้ำคนเดียวอีก ไม่กล้าแม้จะจุ่มมือลงในตุ่มที่มีขุ่นตะกอนดำมืดจนมองไม่เห็นผิวพื้นด้านล่าง ฉันคิดว่าต้องมีตัวอะไรสักตัวนอนนิ่งอยู่ในนั้นแน่ ถ้าฉันทะเล่อทะล่าแหย่มือลงไปอาจโดนมันงับจนขาด<br /><br />แม้บางครั้งจินตนาการจะทำให้ฉันหวาดกลัว แต่ฉันก็ยังรักมันสุดใจ ฉันไม่เคยขัดขวาง ถ้ามันจะโบยบินไปสุดหล้าฟ้าเขียวจนห่อเหี่ยวเหนื่อยล้ากลับมา และฉันไม่เคยนึกเบื่อที่ต้องคอยประคบประหงมก่อนปล่อยให้มันโผบินครั้งแล้วครั้งเล่า<br /><br />สหายรัก เธอเคยจินตนาการถึงฉันบ้างไหม?<br /><br />สำหรับฉัน ขอยอมรับด้วยความจริงใจ ไม่เฉไฉบิดเบือน ทุกครั้งที่ฉันระลึกถึงเธอ ทุกตัวอักษรที่เขียน นั่นคือทุกวินาทีที่จินตนาการฉันทำหน้าที่ แน่นอน ทุกภาพล้วนงดงามกระจ่างแจ่ม แต่ฉันไม่เคยยึดติดกับมันเลยแม้สักน้อยนิด<br /><br />หากวันใดวันหนึ่งในอนาคตเบื้องหน้า วิถีโคจรของดวงดาวเกิดแรงเหวี่ยงขนานใหญ่ ทำให้ทางเดินสองสายบนดาวสองดวงมาบรรจบกัน ณ ระนาบเดียว ฉันจะไม่ถามว่าเธอรู้สึกยังไง แต่ฉันคงดีใจมหาศาล พร้อมกับที่ต้องเสียใจเกินบรรยาย เพราะจินตนาการของฉันถูกทำลายลง ณ วินาทีนั้น<br /><br />เธอคงน้อยใจว่าฉันไม่อยากพบเธอ เปล่าเลยสหายรัก บางจังหวะ การพบเจอก็หาได้มีประโยชน์อันใดมากไปกว่า ทำหน้าที่เป็นบทเริ่มต้นของการอำลา<br /><br />บางครั้งการปล่อยให้บางสิ่งงดงามอยู่ในจินตนาการก็เป็นเรื่องเหมาะสมสุดแล้ว ยังไง...เราก็พบกันเสมอในความคิดถึง<br /><br /><br />แน่ะ! ดูสิ... เริ่มต้นบนท้องฟ้า แต่ฉันกลับพาเธอเลี้ยวออกทะเลเสียนี่ นี่ถ้าฉันยังเขียนยาวกว่านี้ เราคงได้ไปลอยคอเท้งเต้งกันกลางมหาสมุทรแหงแซะ!<br /><br /><br />คิดถึงเธอนะ<br />เพื่อนเธอบนดาวสีหม่น<br />ปฐมพฤศจิกาฯ ๒๕๕๒<br /><br /><br /><br />ป.ล. ลมหนาวมาเยือนดาวของฉันแล้วล่ะ แต่มันมาแค่วันเดียว ตอนนี้สะบัดตูดหายหัวไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ถ้ามันผ่านไปทางดาวของเธอ รบกวนบอกมันหน่อยซี ว่าคนบนดาวดวงนี้ยังไม่หายคิดถึงเลย<br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-5307998723664503089?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-88348399904002743712009-11-06T19:43:00.011+07:002009-11-10T13:30:54.164+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SvQb-qeiQrI/AAAAAAAAAM0/ran2-CMjjA4/s1600-h/nonjang_thumb11.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5400972616492270258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 218px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SvQb-qeiQrI/AAAAAAAAAM0/ran2-CMjjA4/s320/nonjang_thumb11.jpg" border="0" /></a><br /><div>‘น็อนจัง’ เดินทางเฉียดพันกิโลเมตรจากทะเลสาบสงขลามาถึงห้องพัก 510 ดินแดง เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2552 เวลา 22.45 น. ด้วยเมตตาจิตจากกัลยาณมิตรนาม ‘ธุลีดิน’<br /><br />วินาทีแรกทีสบตากับ ‘น็อนจัง’ คงมิอาจกล่าวความรู้สึกออกมาเป็นตัวอักษรได้ทั้งหมด นอกจากจะบอกว่าทุกความรู้สึกแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มกระจ่าง<br /><br />ฉันใช้เวลาทำความรู้จักกับ ‘เด็กหญิงน็อนจัง’ และ ‘ค็อง’ ลูกสุนัขจิ้งจอกเพื่อนใหม่ของเธอไม่นาน มิตรภาพงดงามทำให้ฉันซึมซับโลกบริสุทธิ์อีกใบ แท้จริงมันเป็นโลกที่ฉันเคยมีเมื่อในอดีต แต่ฉันทอดทิ้งมันมาจนไม่อาจย้อนเวลากลับไปนับได้ว่านานแค่ไหนกัน ที่ฉันหลงลืม และปล่อยให้สิ่งดีๆ เหล่านั้นหลุดลอยไปจากชีวิต<br /><br />ทุ่งหญ้าเขียวไสวกับทุ่งนาเหลืองอร่าม คงให้ความรู้สึกไม่ต่างกันนักกับผู้เฝ้าสัมผัสกลิ่นอาย สิ่งที่ธรรมชาติเอื้อเฟื้อผู้อิงแอบคือ สุข สงบ และปลอดโปร่ง ความไร้เดียงสาแห่งวัยเยาว์คล้ายภาพงดงามของหมู่ผีเสื้อในทุ่งดอกไม้ สดใส และเริงร่า ไม่ว่ามองจากมุมไหนล้วนทำให้หัวใจอ่อนละมุน แม้คนที่หัวใจแข็งกระด้างดุจหินผา เชื่อแน่ว่ายังมีบางซอกมุมให้ความละมุนนั้นคลี่คลุมใจ ถึงเจ้าตัวจะปฏิเสธ แต่ใครเลยจะรู้ บางครั้งมนุษย์ก็หาได้พูดในสิ่งที่ตรงกับใจ<br /><br />มิตรภาพงดงามทุกที่ที่มันผลิบานและดำรงอยู่ เพราะมันเกิดมาจากมือที่พร้อมสำหรับการให้ และได้รับการเอาใจใส่จากดวงใจบริสุทธิ์<br /><br />‘น็อนจัง’ บอกให้ฉันรู้ว่า ‘มิตรภาพเกิดขึ้นง่ายดาย’ แค่รู้จักคำว่า ‘ให้’ เหมือนความจริงใจที่เธอให้ ‘ค็อง’ เหมือนความไว้เนื้อเชื่อใจที่ ‘ค็อง’ ให้เธอ และเหมือน...หนังสือดีๆ ที่ ‘กัลยามิตร’ ให้ฉัน รวมทั้งเหมือนหนังสือดีๆ เล่มเดียวกันนี้ที่ฉันจะให้มันเดินทางต่อไปเพื่อบอกเล่าเรื่องราวงดงามผ่านตัวอักษรให้คนอีกมากมายได้รับรู้<br /><br />‘น็อนจัง’ เดินทางจากห้องพัก 510 เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 สู่แฟลตเล็กๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของเด็กสาวร่าเริงผู้รักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจ ฉันหวังว่าเธอจะมีความสุขกับการได้ทำความรู้จักกับ ‘น็อนจัง’ และ ‘ค็อง’ ลูกสุนัขจิ้งจอกตัวน้อย<br /><br /><br />สายลม<br />ห้องเช่า 510 ดินแดง </div><br /><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/09/blog-post_16.html" target="_blank">หนังสือเดินทาง : น็อนจัง</a><br /><br/><br /><br/><br /><br/><br /><br/><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-8834839990400274371?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-16767311998028627382009-11-01T21:07:00.002+07:002009-11-01T21:27:50.378+07:00<strong>สวัสดีสหายรักต่างดาว</strong><br /><br />ไม่ได้เขียนจดหมายมาคุยกันนานเลย เธอคอยบ้างหรือเปล่า? ฉันก็อย่างงี้แหละ นิสัยเสียประจำตัวที่ต้องปรับปรุงโดยด่วนคือเรื่องวินัย แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยทำสำเร็จ เถอะ สักวันฉันคงทำได้<br /><br />อีกไม่นานบนดาวของฉันก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ตั้งตารอคอยลมหนาวด้วยใจจดจ่อ ตอนนี้อาศัยพัดลมแทนลมหนาวอยู่ทุกวัน บางครั้งอากาศมัวซัวเหมือนว่าจะหนาว แต่ก็แค่ ‘เหมือนจะ’ ไม่รู้เมื่อไหร่ลมหนาวจะมาเยือนจริงๆ ถึงฉันจะชอบฤดูฝนเป็นชีวิตจิตใจ แต่ฤดูหนาวฉันก็มิได้รังเกียจเดียดฉันท์ กลับนึกชอบมันเหมือนกัน เพราะมันทำให้รู้สึกว่าดาวโลกที่ฉันอยู่หมุนช้าลง ทุกอย่างรอบตัวสงบซบเซา พักผ่อนจากความเหนื่อยล้ามาเนิ่นนาน และมันทำให้เราเดินทอดน่องชมสรรพสิ่งได้อิสระเสรี<br /><br />ระเบียงห้องของฉันมีไม้แขวนมาใหม่สองต้น อยู่ได้ไม่นานใบมันก็เริ่มโรย หวั่นเหลือเกินว่ามันจะมีชีวิตอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวนี้ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันคงต้องบอกใครๆ ว่า ‘มันหนาวตาย’ เธอว่าเข้าท่ามั้ย?<br /><br />แปลกประหลาดจังเลย ต้นไม้ที่มาอยู่ริมระเบียง ถ้ามันมีชีวิตอยู่รอดพ้นสามเดือนแรกมาได้ มันก็ไม่แคล้วต้องกลายเป็นต้นไม้พิกลพิการไม่สมประกอบ แต่กลับมีสองต้นที่นอกจากจะมีชีวิตอยู่ยั้งยืนยงมาจนถึงทุกวันนี้ซึ่งก็ปาเข้าไปค่อนปีแล้ว ยังอ้วนท้วนเขียวชอุ่มชุ่มฉ่ำ เจริญผิดหูผิดตาเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ มันคงเป็นประเภท ‘ผ่าเหล่า’ นะ เธอว่ามั้ย?<br /><br />เจ้าสองต้นนี้มีชื่อว่าต้นอะไรบ้างฉันก็จำไม่ได้หรอก ไม่ใช่ว่าจำชื่อมันไม่ได้ แต่จำไม่ได้ว่าคนให้มาเขาบอกชื่อมาด้วยหรือเปล่า นั่งนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก รู้แต่ว่ามันเป็นต้นไม้ ‘ให้หวย’ ที่แม่ขอมาจากคนรู้จักตอนขึ้นมาเยี่ยมฉันครั้งก่อนโน้น แต่ดันเอากลับไปด้วยไม่ได้ เพราะสัมภาระของพระคุณท่านก็มากมายมหาศาลอยู่แล้ว อันนี้ก็ไม่รู้อีกเหมือนกันว่าจะขนอะไรกลับไปนักหนา ฉันเลยต้องรับผิดชอบดูแลต้นไม้ให้ วิธีการปลูกก็ผิดหลัก หลักอะไรดีล่ะ น่าจะบอกว่าหลัก ‘ไสยศาสตร์’ นั่นแหละดูจะเหมาะสุด<br /><br />เอาแค่ง่ายๆ กฎข้อแรก สถานที่ที่จะปลูกต้องไม่มีเสื้อผ้าแขวนไว้ด้านบน แต่ด้วยพื้นที่จำกัด ฉันเอาไปปลูกไว้ใต้ราวผ้าซะเลย มันกลับไม่ยักเป็นอะไร อีกข้อ สำคัญมาก ยามเข้าช่วงฤดูผู้หญิงๆ(รู้มั้ยฤดูผู้หญิงคือฤดูอะไร? ฉันว่าเธอน่าจะรู้) นั่นแหละ เข้าฤดูผู้หญิงเมื่อไหร่ห้ามโดนต้นมันเด็ดขาด! ย้ำว่า ‘เด็ดขาด’ ด้วยนะ แต่ฉันไปนั่งลูบๆ คลำๆ มันออกบ่อย ก็เห็นมันเจริญได้เจริญดี ไม่รู้เขาไปเอามาจากตำราไหนกัน<br /><br />ตอนนี้ต้นหนึ่งสูงเกือบขอบหน้าต่างแล้ว อีกต้นแตกหน่อมาใหม่ แข่งกันออกใบจนแยกไม่ออกว่าต้นไหนแม่ต้นไหนลูก มันออกดอกสีขาวมาอวดโฉมด้วยสองดอก ฉันโทรไปบอกแม่ แม่บอกลองนั่งหาดู เผื่อมันจะให้ ‘เลขเด็ด’ เอากับเขาสิ<br /><br />เธอรู้จักหวยหรือเปล่า? ฉันก็อธิบายไม่ถูกหรอกว่ามันเป็นยังไง รู้แต่มันมีเลข 0 ถึง 9 วนไปเวียนมาอยู่สิบตัวนี่แหละ เธอก็อย่าไปใส่ใจมันเลยนะ รู้ไว้เพียงมันสามารถทำให้คนรวยได้ในพริบตา แต่เท่าที่ดู เก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซนต์มันทำให้จนผ่อนส่งทั้งนั้น เธอคงคิดล่ะสิว่าจนผ่อนส่งไม่เห็นจะรุนแรงอะไรเลย เอาเถิด เจอเข้ากับตัวแล้วจะรู้ ว่าไอ้ความงมงายน่ะมันร้ายกาจขนาดไหน<br /><br />ฉันจบจดหมายแค่นี้ล่ะ แล้วจะเขียนมาคุยด้วยใหม่ หวังว่าเธอคงสุขสบายดี<br /><br /><br />ด้วยความระลึกถึง<br />เพื่อนเธอบนดาวสีน้ำเงิน<br />เริ่มพฤศจิกาฯ 2552<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1676731199802862738?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-66217360581830995852009-10-27T17:46:00.009+07:002009-10-31T15:54:09.284+07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SubQit0EQ3I/AAAAAAAAAMc/jNRjXhnnqv8/s1600-h/ro1928oh.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5397230498282226546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SubQit0EQ3I/AAAAAAAAAMc/jNRjXhnnqv8/s320/ro1928oh.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">๏ แว่วคำจำนรรจ์มาจากสาส์น<br />ให้ไหวหวานซ่านซึ้งรำพึงหา<br />ถ้อยกระซิบสายลมที่พรมพา<br />รู้ไหมว่าอกอรอาวรณ์อาลัย<br /><br />ยามยากไร้คู่เรียงมาเคียงชิด<br />ล้านความคิดถ้วนสดับยังขับไข<br />เพียงแค่พรากจากกันมิทันไร<br />ทั้งดวงใจร้าวรานสะท้านทรวง<br /><br />นั่งชมดาวพราวพริบระยิบผ่อง<br />งามละอองทั้งแดนดินถึงถิ่นสรวง<br />แต่ดาวดื่นหมื่นดาวพราวแสงยวง<br />รึจะอาจบั่นบ่วงห่วงอาวรณ์<br /><br />ณ ราตรีหยาดน้ำค้างพร่างเรียวหญ้า<br />ดั่งน้ำตาอกน้องนองสะท้อน<br />สะท้านใจไหวหวั่นจนสั่นคลอน<br />มิอาจนอนข่มตาสักราตรี<br /><br />ด้วยดวงใจทั้งดวงยังห่วงหา<br />ดื่นดาราเด่นประจักษ์เป็นสักขี<br />สานถ้อยความอุ่นไอในไมตรี<br />ตอบคนดีเว้าวอนตามกลอนคำ<br /><br />มั่นหมายรักปักจิตไม่คิดหน่าย<br />ถึงนิราศห่างหายหลายคืนค่ำ<br />ย้ำสลักรักน้องดั่งจองจำ<br />แม้นชอกช้ำก็มั่นภักดิ์สลักรึง<br /><br />เคยร้อยสร้อยเก็จวลีมาพลีมอบ<br />ถ้อยความกอปรถ้วนจิตแห่งคิดถึง<br />หวานอักษรพจนายังตราตรึง<br />ทุกเสี้ยวซึ้งส่วนความหวามอุ่นไอ<br /><br />นาฏะอักษรานี้แด่พี่ท่าน<br />จะวันวารวันนี้หรือวันไหน<br />จะร้อยสร้อยเก็จวลีมาลีใจ<br />เป็นมาลัยคล้องขวัญนิรันดร... </div><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/10/blog-post_31.html" target="_blank">เรไรร่อนร้อง : หวังจะมีสักวันเธอหันมา</a><br /></div></br><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6621736058183099585?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-56748725305605244512009-10-10T09:20:00.001+07:002009-10-10T09:27:06.068+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/Ss_w4qG6iWI/AAAAAAAAAMU/SdX7Z3r8J10/s1600-h/13465858-1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390792135152404834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; CURSOR: hand; HEIGHT: 216px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/Ss_w4qG6iWI/AAAAAAAAAMU/SdX7Z3r8J10/s320/13465858-1.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center">๏ อ้อมกอดดาวดื่นของคืนหนาว<br />กับอกผ่าวรติรสเกินปลดเปลี่ยน<br />ความลึกล้ำซ่านซาบวาบไหวเวียน<br />จนจารเจียรอุ่นเอื้อสู่เนื้อใจ<br /><br />งามละไมในรักเฝ้าถักร้อย<br />ทุกเสี้ยวรอยงดงามความหวามไหว<br />กำซาบซึ้งเสี้ยวส่วนล้วนความนัย<br />ละมุนใยโยงร้อยเป็นถ้อยคำ<br /><br />ส่งเป็นสารแนบรักสู่ตักอุ่น<br />ที่เคยคุ้นชิดชื่นทุกคืนค่ำ<br />ลำนำพจน์ร่ายบทเพลงบรรเลงล้ำ<br />กล่อมคืนค่ำหอมหวานด้วยม่านมนต์<br /><br />ให้เพลงดาวพราวแสงพริบแต่งสรวง<br />ได้โชติช่วงพราวพร่างสว่างสถล<br />กระจ่างเนตรเจตจินต์ถวิลยล<br />นภดลเลื่อมพรายลายราตรี<br /><br />เย็นลำลมโบกโบยมาโชยชื่น<br />ระรินรื่นหอมเฟื้อยระเรื่อยรี่<br />แมกไม้ป่าผกาไพรในพงพี<br />ร่ายไมตรีหอมฟุ้งมาปรุงโปรย<br /><br />กับดึกดื่นคืนค่อนไม่นอนแนบ<br />นั่งอิงแอบอุ่นดาวอกผ่าวโผย<br />กระซิบแผ่วแว่วกระแสอยู่แดโดย<br />ชื่นลมโชยชายเผดียงมาเพียงพิณ<br /><br />งามรัตติพิศุทธิ์ สุรโลก<br />มวลสุโนกว่ายจันทร์บรรสานศิลป์<br />การเวกกล่อมกาลวิมานดิน<br />ท่ามอวลกลิ่นกุสุมาลย์ พิมานแมน<br /><br />หอมกลิ่นกรุ่นอุ่นอาบกำซาบรัก<br />หอมยิ่งนักกว่าลดาพนาแสน<br />อุ่นอ้อมใดไหนเปรียบมาเทียบแทน<br />ไม่เหมือนแม้นอ้อมรักจักตราตรึง<br /><br />เป็นลำนำขับขาน ณ กาลดึก<br />ประกายพรึกเจิดวิจิตรยามคิดถึง<br />ร้อยอักษรกลอนคำในรำพึง<br />ว่าสุดซึ้งคะนึงห่วงสุดดวงใจ<br /><br />จะแดนดินถิ่นสรวงสุดห้วงภพ<br />จารบรรจบไมตรีที่มีให้<br />ใต้นภาฟ้ากว้างใช่ห่างไกล<br />หากสองใจยลดารา...ฟ้าเดียวกันฯ </div><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-5674872530560524451?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-65454186750932422672009-09-30T18:47:00.006+07:002009-10-03T14:29:58.209+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SsRHdXvl8SI/AAAAAAAAAMM/_bVPVEK1nBE/s1600-h/untitled2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387509624157368610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; CURSOR: hand; HEIGHT: 299px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SsRHdXvl8SI/AAAAAAAAAMM/_bVPVEK1nBE/s320/untitled2.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center">๏ สวยปีกสีผีเสื้อระเรื่อฟ้า<br />กลางเวหาเหินหาวดูพราวเกลื่อน<br />งามระยับจับตาให้พร่าเลือน<br />ภาสวรยอนเยื้อนคอยเคลื่อนครา<br /><br />สายแดดทอดผ่านเป็นม่านแสง<br />ริ้วจำแลงทอดย่านลงลานหญ้า<br />ระยิบวิบพริบพรายอวดสายตา<br />ระยับทาทาบทอลงล้อทาง<br /><br />งามเงื่อนยูงฝูงเฝ้าอยู่เช้าค่ำ<br />ชวนดื่มด่ำพร่ำพร้องวงช้องหาง<br />รำแพนร่ายกรายกรีดประณีตบาง<br />เลื่อมรติสิกระจ่างมิร้างโรย<br /><br />ลมรำเพยแผ่วผิวมาหวิวหวีด<br />ลุ่มสังคีตโลมเล้าผะผ่าวโผย<br />ระบำใบไกวกวัดระบัดโบย<br />พระพายโชยชายประทิ่นมารินราย<br /><br />หลงถวิลกลิ่นแก้วที่แคล้วคล้อย<br />เมียงชม้อยพลอยอาลัยหวั่นใจหาย<br />นวลพธูตรู่ทิวามาร้างวาย<br />ริ้วระบายร่ายโรยระโหยแรง<br /><br />ก่อนเคยกรุ่นกลิ่นอยู่ไม่รู้สิ้น<br />เป็นอาจิณร่ำอยู่ไม่รู้แหนง<br />ฟุ้งตลบอบอวลนวลเจ้าแพง<br />มาเหมือนแกล้งแล้งลาให้อาวรณ์<br /><br />คงเช่นรักปักจิตสนิทซึ้ง<br />ยังรัดรึงตรึงสลักเกินหักถอน<br />ความซาบซ่านจารจดทุกบทตอน<br />มิเคยคลอนคลาไคลจากใจนาง<br /><br />แล้ววันหนึ่งซึ้งรักก็หักหาย<br />ที่มั่นหมายกลายกลับลับเลือนห่าง<br />รติรสร้างนิราศสวาทจาง<br />ดวงใจนางพ่างสะทกเพียงอกพัง<br /><br />สวยปีกสีผีเสื้อยังเรื่อฟ้า<br />ว่อนเวหาเหินหาวพราวสะพรั่ง<br />งามแดดสายฉายอาบฉาบใบบัง<br />ริ้วนวลปลั่งเรณูไหวลู่ลม<br /><br />เหมือนอกหญิงไหวหวามในความรัก<br />มั่นใจภักดิ์หนึ่งชายหมายสู่สม<br />แต่น้ำคำใจชายคล้ายคลื่นลม<br />ที่หว่านพรมเรณูทุกผู้นาม<br /><br />แรกหวานล้ำคำพลอดใช้ออดอ้อน<br />ใจบังอรหลงละเมอจนเพ้อพร่ำ<br />ไม่ทันเล่ห์ลมลวงของบ่วงคำ<br />ช่างกลับกลอกชอกช้ำน้ำใจชาย<br /><br />คล้ายกลิ่นแก้วแผ่วโผยระโหยหวน<br />ให้รัญจวนถ้วนนิยามของความหมาย<br />แรกซึ้งซ่านนานนับก็วับวาย<br />เช่นใจชาย...กลายกลับ...รักอัปราฯ </div><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6545418675093242267?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-22786989437999318312009-09-07T20:48:00.006+07:002009-09-08T18:30:42.428+07:00<em><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcccc;">อีกวันที่ฉันมาขลุกอยู่ในห้องนี้</span></strong></em> ห้องแสนคุ้นเคย คล้ายมันเป็นอีกห้องของฉันไปเสียแล้ว จำไม่ได้ว่าถือกุญแจอีกชุดหนึ่งของห้องนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จำได้ว่าตั้งแต่นั้นมา ฉันต้องหาเวลามาห้องนี้อาทิตย์ละครั้ง<br /><br />กับบรรยากาศร่มรื่น สดชื่น สงบเงียบ เย็นสบายด้วยสายลมพัดผ่าน นกน้อยแวะมาร้องเพลงให้ฟังในบางห้วงยาม บ้างจับคู่จู๋จี๋กันเอง บางครั้งอาจเจี๊ยวจ๊าวด้วยประชากรนกที่เกาะกลุ่มกันหลายตัว ทำให้เห็นความมีชีวิตชีวาในมุมเล็กๆ อีกมุมหนึ่ง<br /><br />ทุกครั้งที่ตั้งใจมายังจุดหมายแห่งนี้ ฉันมักมีโปรแกรมในหัวเสียดิบดี แน่นอนว่ามันก็ไม่พ้นไปจากเขียนนิยาย ไม่ก็อ่านหนังสือ แต่ใครเลยจะรู้ว่าทุกครั้งที่มา ฉันไม่เคยอ่านหนังสือจบเล่ม และเขียนนิยายได้ไม่เคยเกิน 5 หน้ากระดาษ ทั้งที่อยู่ห้องตัวเองท่ามสรรพเสียงสารพันรายล้อม ฉันเคยเขียนได้ถึง 15 หน้าในหนึ่งวัน<br /><br />อาจเพราะความสดชื่นเกินไป สงบเกินไป เย็นสบายเกินไป หรือรื่นรมย์เกินไปก็ไม่แน่ แต่ถึงกระนั้นฉันก็ยังแวะมาทุกสัปดาห์<br /><br />เจ้าของห้องเคยบอกว่าช่วงหน้าฝนจะได้ยินเสียงกบเสียงเขียดร้องกันระงม ชวนให้นึกถึงบรรยากาศบ้านทุ่งดีแท้ ฉันอยากลองสัมผัสกลิ่นอายแบบนั้นในซอกมุมของเมืองใหญ่แบบนี้ดูบ้าง จินตนาการได้เลยว่ามันจะเป็นยังไง และทุกครั้งที่คิดความรู้สึกฉันจะฟองฟูเหมือนลูกโป่งที่บวมลมอยู่ภายใน<br /><br />ฉันเคยอยู่ในห้องนี้ขณะฝนตกหลายครั้ง กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ขณะนั้นฉันอยู่คนเดียว และแน่นอนว่าฉันจะหยุดทุกกิจกรรมเพื่อไปนั่งมองสายฝนอยู่ตรงประตูริมระเบียง ริ้วฝนหล่นลงเป็นม่านไม่ขาดสาย ตกลงกระทบหลังคาคล้ายเสียงดนตรีในดินแดนลี้ลับที่มีเพียงศานติสุขเท่านั้นสำหรับผู้เหยียบย่างเข้าไปคอยกล่อมประโลม<br /><br />ละอองฝนที่ผ่านเข้ามาห้อมล้อมรอบกาย คล้ายเพื่อนเก่าโอบกอดด้วยอ้อมแขนคุ้นเคย<br /><br />ครั้งหนึ่งฉันเคยอยู่ในห้องนี้กับเจ้าของห้องในวันที่ฝนโปรยปรายช่วงเย็นโพล้เพล้ พระอาทิตย์จวนเจียนจะลับขอบฟ้าเต็มที ฉันมองไม่เห็นขอบฟ้าหรอก ในเมืองใหญ่ที่มีตึกสูงเสียดฟ้ารายล้อมอยู่แบบนี้ จะมีช่องว่างพอให้เห็นขอบฟ้าได้อย่างไร แต่แสงสว่างรำไรรอบกายขณะนั้นทำให้คาดเดาห้วงเวลาได้ไม่ยากนัก<br /><br />กับสายฝนที่สาดซ่าอยู่เบื้องนอก และเสียงเพลงสบายๆ ที่คลออยู่ในห้องท่ามกลางแสงนีออนสว่างจ้า กับกลิ่นหอมกรุ่นของมาม่าร้อนๆ เสียงพูดคุยบอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ที่มาพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเราสองคน มันไม่ใช่สิ่งดียิ่งใหญ่อะไรในชีวิต แต่มันเป็นสิ่งดีเล็กๆ ที่ทำให้ห้วงความทรงจำขณะหนึ่งมีค่าเกินประมาณ<br /><br />มีคนไม่กี่คนในโลกกว้างใหญ่นี้ที่เรายินดีสื่อสารด้วยหัวใจ หนึ่งในไม่กี่คนของฉันมีเธอรวมอยู่ด้วย เจ้าของพักหมายเลข 304 ห้าปีกว่าในความสัมพันธ์ของเราฉันไม่อาจบอกได้ว่าแสนสั้นหรือยาวนาน เหนียวแน่นหรือเปราะบาง แต่หากไม่นับคนในครอบครัว เธอคือคนแรกที่ฉันจะนึกถึงเมื่อไม่สบายใจ ถ้านั่นหมายความว่าเธอเป็นคนพิเศษของฉัน ก็ไม่มีเหตุผลใดที่ฉันจะปฏิเสธ<br /><br />ฟ้าครึ้มมาอีกแล้ว อีกไม่นานฝนคงตก แม้ฉันจะยังไม่ได้ยินเสียงกบเสียงเขียดร้องกันระงมอย่างที่เธอเคยบอก แต่ยามฝนตกอากาศเย็นแบบนี้ได้นึกถึงเรื่องอุ่นหัวใจก็ดีไม่น้อย<br /><br /><br />ด้วยรัก<br />ห้องพัก 304 ประชาสงเคราะห์ 23<br />07/09/52<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2278698943799931831?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-56379285171181276272009-09-05T11:48:00.004+07:002009-09-06T17:46:09.011+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SqHuqDcn2_I/AAAAAAAAALc/vkZ7rD_0LnM/s1600-h/_2LtsSc40k1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377841836304358386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 314px; CURSOR: hand; HEIGHT: 230px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SqHuqDcn2_I/AAAAAAAAALc/vkZ7rD_0LnM/s320/_2LtsSc40k1.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center">๏ อวลอุ่นแสงอ่อนตอนตรู่สาง<br />ใยแมงมุมซับน้ำค้างกลางเหินหาว<br />ฉ่ำรวงรังพรั่งเม็ดเป็นเกล็ดพราว<br />งามวิบวาววับใสกับใยยวง<br /><br />เย็นลมเย็นแผ่วพลิ้วมาริ้วรื่น<br />แมกไม้ดื่นส่ายไหวใบหล่นร่วง<br />กลิ่นผกาชายกรุ่นชวนอุ่นทรวง<br />ฤดีดวงไหวหวามทรามอนงค์<br /><br />กระอายหมอกดอกดื่นชื่นน้ำค้าง<br />ไม่แรมร้างกิ่งก้านบานระหง<br />คลุมยอดไม้ไหวเอนเบนลู่ลง<br />ลุ่มพะวงโลมลูบจูบพะยอม<br /><br />รื่นทิวามารตีศรีสว่าง<br />เจิดกระจ่างอวลละมุนอุ่นถนอม<br />เรืองอร่ามถิ่นคามดูงามพร้อม<br />ดั่งจะย้อมด้วยมณีรุจีรัตน์<br /><br />เจ้าบินหลาหาคู่ได้อยู่เคียง<br />ร่ำจำเรียงเสียงใสใจประหวัด<br />เคียงคู่ครองปองอยู่ไม่รู้พลัด<br />ชีพสวัสดิ์ปลงปลิดไม่บิดเบือน<br /><br />แว่วสกุณาป่าพงรับส่งทอด<br />จวบตลอดชลสินธุ์ทุกถิ่นเถื่อน<br />ครวญกังวานขานกล่อมล้อมเหย้าเรือน<br />มิรางเลือนลาลับกับสายลม<br /><br />ภู่ภมรร่อนร่ายส่ายปีกทั่ว<br />คล้ายจะยั่วหยอกเย้าเฝ้าสู่สม<br />เกสรรักหวานหอมได้ดอมดม<br />ชวนภิรมย์ชมชิดสนิทนวล<br /><br />อวลกลิ่นหอมพะยอมพันธุ์ของขวัญพี่<br />ช่อมาลีชูสล้างช่างหอมหวน<br />ดารดาษวาดแซมแต้มแต่งถ้วน<br />กรุ่นกลิ่นอวลอุ่นอยู่ไม่รู้วาย<br /><br />ก้มจูบซับดอกอิ่มเจ้านิ่มเนื้อ<br />งามอะเคื้อวับแวมแย้มนวลฉาย<br />บ้างกลีบหล่นร่วงโรยลงโปรยปราย<br />ละไมม้ายเมืองแมนแดนโสภา<br /><br />เพียงภิรมย์ชมชื่นจากตื่นฝัน<br />วิไลวรรณทุกสิ่งมิ่งเสน่หา<br />แจ่มกระจ่างพร่างพรายนัยนา<br />ดั่งมนตราห้วงยามงามตระการ<br /><br />สร้อยบุปผามาลัยตั้งใจร้อย<br />อุบะห้อยกุหลาบคู่ชมพูหวาน<br />ร้อยด้วยรักจริงใจในดวงมาลย์<br />เพียงส่งผ่านรักแท้แด่พี่ยา<br /><br />ให้ปลอบปลุกทุกขวัญกำนัลรัก<br />ชูใจภักดิ์สมมาดวาสนา<br />ให้รักอยู่ยืนยงคงคู่ฟ้า<br />ทุกรัตติทิวาอย่าร้างเลือนฯ<br /></div><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-5637928517118127627?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-68579370717962496182009-08-31T12:12:00.002+07:002009-08-31T12:26:36.645+07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SpteV141RwI/AAAAAAAAALU/eIcevul97iE/s1600-h/196369-352-1.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 205px; DISPLAY: block; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5375994309532534530" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SpteV141RwI/AAAAAAAAALU/eIcevul97iE/s320/196369-352-1.JPG" /></a><br /><div align="center">หวานเจ้าเอยหวานล้ำเกินคำกล่าว<br />หวานเรื่องราวกรุ่นหอมของจอมขวัญ<br />หวานคำเปรียบเทียบเทียวเกี้ยวรำพัน<br />หวานกำนัลคำรักในอักขรา<br /><br />ผ่านเรื่องราวหลายหลากซากชีวิต<br />ผ่านคมคิดคืนวันที่ฟันฝ่า<br />ผ่านอวลเหงาเงาหลอนสุดอ่อนล้า<br />ผ่านเหว่ว้าอ้างว้างบนทางจร<br /><br />ถ้อยคำรักถักใยในตราตรึง<br />แผ่วหวานซึ้งกลบเหงากับเงาหลอน<br />ลำเนารักถักทอรอเว้าวอน<br />มาออดอ้อนอิงแอบแนบกรุ่นกาย<br /><br />ลืมเสียเถิดอ้างว้างบนทางเปลี่ยว<br />ลืมให้สิ้นดายเดียวเคยเกี่ยวก่าย<br />อ้อมกอดรักจักถนอมกล่อมให้คลาย<br />จบเรื่องร้ายพ้นผ่านสำราญวัน<br /><br />เพลงขลุ่ยครวญหวนหวานผ่านม่านไผ่<br />ร้อยดวงใจแนบเนารักอักษรสรร<br />แม้นเดือนดับลับดวงห้วงชีวัน<br />ขอหมายมั่นรวมเรียงเคียงพี่ยา<br /><br />หวานน้ำคำคมความงามไม่สิ้น<br />หวานรวยรินซ่านซึ้งน้ำผึ้งเดือนห้า<br />หวานคำพรอดออดอ้อนวอนวาจา<br />หวานอักขรายอดวิญญูไม่รู้คลายฯ </div><br /><br />ภาพประกอบ : อินเทอร์เน็ต</div><div align="center"> </div><div align="center">วาระร้อยอักษรกำนัล 'หวาน' ท่านดิน</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6857937071796249618?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-30465083996663439602009-08-22T11:20:00.001+07:002009-08-22T11:26:07.068+07:00<strong>สหายรักต่างดาว</strong><br /><br />ฉันเชื่อเสมอกับการมอบความรักจริงใจให้กับบางสิ่งบางอย่าง ดูแลเอาใจใส่ทุกลมหายใจเข้า-ออก เราจะได้ความรักและการดูแลนั้นกลับคืน<br /><br />ไม่ต้องดูไหนไกล แค่มองดูระหว่างเรา ฉันมอบความรักให้เธอ เธอมอบความรักให้ฉัน ช่วยดูแลมิตรภาพที่มีให้กันทุกลมหายใจเข้า-ออก ความสุขก็เบ่งบานอยู่ในหัวใจของเราทั้งสองคน<br /><br />นั่นคือผลตอบแทนของความจริงใจที่เรามีให้กัน<br /><br />บางทีฉันอาจคิดอย่างเธอที่ไม่เอา ‘งาน’ และ ‘เงิน’ มานำหน้า ‘ความสุข’<br /><br />คำกล่าวนี้อาจตีความหมายเป็นเพียงคำปลอบใจตน หรือเพียงลมปากสวยหรูที่ปั้นแต่งไว้ลวงหลอกใครต่อใคร เมื่อคิดถึงความจริงที่ว่า ฉันไม่เคยมีเงินมากมายอะไร ไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน<br /><br />แต่สหายรัก<br /><br />เมื่อนานมาแล้ว ฉันเคยทำงานเจ็ดวันในหนึ่งสัปดาห์ ผ่านเดือนแล้วเดือนเล่า เพียงเพื่อต้องการเงินมาซื้อความอยากให้ตัวเอง ฉันมีเสื้อผ้าที่ซื้อใหม่ทุกอาทิตย์อัดแน่นเต็มตู้ มีรองเท้าหลายแบบหลากสไตล์เรียงรายให้สวมใส่นับสิบคู่ มีกระเป๋าที่สามารถใช้ไม่ซ้ำแบบกันได้ทั้งอาทิตย์ มีเครื่องประดับ เครื่องประทินโฉมมากมายล้นกล่อง<br /><br />นั่นคือกิเลสตัณหาที่ครั้งหนึ่งฉันเคยมี และมันไม่เคยพอ ความต้องการที่ร้อนเร่าอยู่ในจิตใจบังคับให้ฉันต้องไขว่คว้าเพื่อสนอง<br /><br />แม้จะซื้อเสื้อผ้าทุกอาทิตย์ แต่ทุกครั้งที่แต่งตัวฉันไม่เคยมีชุดใหม่ๆ ใส่ ฉันจะมีเสื้อผ้าชุดใหม่ได้ยังไง ในเมื่อทันทีที่ฉันได้มันมาเป็นกรรมสิทธิ์โดยชอบธรรม มันก็จะกลายเป็นชุดเก่าไปในบัดดล และเจ้าตัวที่เรียกว่า ‘กิเลส’ ก็จะสั่งให้ฉันไขว่คว้ามาเพิ่มอยู่เรื่อยๆ<br /><br />จนเมื่อวันหนึ่งฉันพบว่า เสื้อผ้าที่ฉันขนซื้อเข้ามานั้น เกินครึ่งที่ฉันไม่เคยใส่เกินหนึ่งครั้ง รองเท้าหลากแบบหลายสไตล์ที่เรียงรายให้เลือกใส่ โดนขี้ฝุ่นเกาะจนแทบไม่เห็นสีเดิม กระเป๋าที่มีให้ใช้ไม่ซ้ำแบบทั้งสัปดาห์ ฉันหยิบใช้แค่ใบเดียวตลอดทั้งเดือน และเครื่องประดับ เครื่องประทินโฉมทุกชิ้นยังวางแน่นิ่งอยู่ในกล่อง แทบจะไม่เคยผ่านการใช้งาน<br /><br />และที่น่าตกใจก็คือ ฉันมองเห็นสิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงความว่างเปล่า<br /><br />ฉันเพิ่งสำนึกได้ในวันนั้นเองว่าฉันกำลังไล่ล่าสิ่งไร้ค่า และฉันหวาดหวั่นเหมือนเด็กน้อยหลงทาง เมื่อรู้ว่า ตัวฉันมีเพียงความกลวงโบ๋ที่ล่องลอยไร้ทิศทาง<br /><br />เป็นนานกว่าฉันจะคิดได้ ว่าฉันควรหยุดสนองให้กับตัวตัณหาที่กู่ก้องเรียกร้องอยู่ภายใน<br /><br />เมื่อฉันหยุด เจ้าตัววายร้ายก็สงบซบเซา และความเร่าร้อนที่กระพือโหมไหม้อยู่ในจิตใจ ก็กลับกลายเป็นไฟเย็นที่นำความสงบรื่นมาสู่ดวงใจ<br /><br />ฉันมิได้จะบอกเธอหรอกนะว่าเจ้าตัววายร้ายมันตายไปจากใจฉันแล้ว ไม่หรอก ไม่มีวันที่เจ้านั่นจะตายไปจากใจฉันได้ มันยังอยู่ตรงนั้น ด้วยท่าทีสงบและเซื่องซึม รอเวลาที่ฉันเผลอ เพื่อมันจะได้ออกมาเริงร่าอีกครั้ง ฉันทำได้ดีที่สุดเพียงควบคุมมันไว้ให้อยู่ในอาการสำรวมให้นานที่สุด<br /><br />ทุกวันนี้ยามฉันเดินผ่านย่านศูนย์การค้าที่ผุดขึ้นเกลื่อนเมืองเพื่อล่อลวงให้มนุษย์ผู้อ่อนไหวเผลอตัว และเรียกร้องให้เจ้าตัวกิเลสออกมาโลดแล่น ฉันมองผู้คนที่หลงอยู่ในวังวนเหล่านั้น เหมือนฉันได้เฝ้ามองตัวเองในอดีต<br /><br />แน่นอนว่าเมื่อยังอยู่ในสังคมแบบเก่าที่เคยอยู่ รายล้อมด้วยผู้คนในแบบที่ฉันเคยเป็น ความแตกต่างย่อมเห็นเด่นชัด อย่างน้อยก็ในความรู้สึกของฉันเอง และสิ่งที่ตามมาคือความแปลกแยก ประหนึ่งฉันเป็นแกะดำหลงฝูง สิ่งที่ทำคือ ฉันเพียงระบายยิ้มบางๆ ให้กับความรู้สึกนั้น<br /><br />สหายรัก ปัจจุบันขณะฉันดำเนินชีวิตอยู่บนความเรียบง่าย ไม่แสวงหา ไม่ดิ้นรน ทำงานแค่พอกิน ใช้เท่าที่มี ใช้เวลาที่เหลือเพื่อสิ่งที่รัก ...และฉันได้รับความรักนั้นตอบแทนมาทุกลมหายใจเข้า-ออกแล้ว<br /><br /><br />มิตรของเธอ<br />ปลายสิงหาฯ ๕๒<br /><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/08/blog-post_05.html" target="_blank">จดหมายจากดาวสีดิน : คำปลอบประโลม</a><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-3046508399666343960?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-17359928699733893602009-08-09T09:48:00.001+07:002009-08-09T09:50:56.425+07:00<em><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">เปิดประตูเข้าห้องที่คุ้นเคย</span></strong></em> ทุกอย่างยังอยู่ในที่ทางของมันเหมือนก่อนฉันออกจากห้องในตอนเช้า ชุดนอนที่ใส่เมื่อคืนยังแขวนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้ารอฉันกลับไปใส่อีกในคืนนี้ โน้ตบุ๊กของเพื่อนยังวางอยู่บนเตียงตำแหน่งที่เธอเคยนอน หนังสือซึ่งอ่านค้างไว้คืนก่อนๆ ยังซุกตัวอยู่ระหว่างซอกหมอนคล้ายมันจะมีความสุขที่ได้ซุกอยู่ตรงนั้น ผ้าขนหนูยังแขวนเล่นลมไปมาอยู่ริมระเบียง<br /><br />นาฬิกาบนฝาผนังส่งเสียงต๊อกๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนหน้าที่ของมันไม่มีสิ้นสุด วินาทีแล้ววินาทีเล่า รอบแล้วรอบเล่า อาจมีบางครั้งฉันเคยนึกรำคาญ แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเพื่อนที่น่ารักที่สุด<br /><br />เข้าคืนที่สองแล้วที่ฉันต้องนอนคนเดียว ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรมากนัก ถ้าเป็นเมื่อก่อน ก่อนหน้าที่ฉันจะเปลี่ยนพฤติกรรมการนอน และพรุ่งนี้ไม่มีงานรออยู่ ราตรีนี้คงยาวนานจนหยดสุดท้ายที่ฉันจะเก็บเกี่ยวไว้ แต่เมื่อตั้งใจเปลี่ยนแปลง ทุกอย่างก็แปรเปลี่ยน ตีหนึ่งคือเวลาที่ฉันเข้านอนพร้อมทีวีที่ส่งเสียงดังอยู่เป็นเพื่อน และดวงไฟนีออนบนเพดานยังสว่างโร่ จนเมื่อตีสองเสียงของเครื่องอิเล็กทรอนิกส์ก็ยังแว่วมาเข้าหูด้วยความรู้สึกสะลืมสะลือ<br /><br />ฉันลุกมาดับไฟตอนหกโมงเช้าและกลับขึ้นเตียงอีกครั้ง เมื่อยังเหลือเวลานอนอีกสองชั่วโมงก็ไม่รู้จะรีบตื่นมาทำไม<br /><br />เสียงนาฬิกาปลุกเรียกเมื่อเวลาแปดโมง เวลาที่ฉันสมควรอำลาเตียงนอนอันแสนอบอุ่น ลุกขึ้นมาเสียบปลั๊กกระติกน้ำร้อน รดน้ำต้นไม้ริมระเบียง ต้นไม้ที่แม่ฝากไว้เมื่อห้าหกเดือนก่อนเพราะเอากลับบ้านไปด้วยไม่ได้เจริญเติบโตเขียวชอุ่มเกินหน้าเกินตาต้นไม้อัปลักษณ์ของเพื่อนรักร่วมห้อง ทั้งที่คนรดน้ำก็คนเดียวกัน น้ำที่ใช้รดก็มาจากที่เดียวกัน คนรดประจำไม่เคยแสดงท่าทีประหลาดใจใดๆ ให้เห็น แต่ทุกครั้งที่มานั่งมองฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไม?<br /><br />กลับมานอนอ่านหนังสืออีกสักพักก็ได้เวลาน้ำเดือด ฉันชอบฟังเสียงน้ำในกระติกเต้นไปตามอุณหภูมิองศาที่เพิ่มขึ้นก่อนไฟสีส้มสดใสจะเปลี่ยนสถานะไปอยู่ในปุ่ม keep warm มันเหมือนเสียงฝนหลงฤดูตกโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวนอกระเบียง<br /><br />ลุกไปเปิดน้ำร้อนละลายยาสมุนไพรที่หลวงพ่อให้มาเมื่อกลับไปเยี่ยมบ้านครั้งล่าสุด เป็นยาแก้โรคอะไรฉันก็ไม่รู้ หลวงพ่อบอกว่าเป็นยาจากมาเลย์ทำมาจากว่านหายากชนิดหนึ่ง ท่านบอกชื่อมาด้วยแต่ฉันไม่ได้ใส่ใจจดจำ ฉันหวังเพียงบำรุงร่างกายให้เลือดลมสมบูรณ์ ก็ไม่รู้หรอกนะว่าตัวฉันเป็นโรคอะไรบ้าง แต่ฉันรู้สึกว่าร่างกายฉันย่ำแย่เต็มที ผลของการใช้ชีวิตผิดสุขลักษณะมาหลายปีดีดัก บวกกับการนั่งดมกลิ่นควันบุหรี่ในร้านอินเทอร์เน็ตมาหลายเดือน ตอนนี้ฉันเลิกเข้าร้านอินเทอร์เน็ตไปแล้ว ภูมิแพ้ที่เพิ่งสำแดงอาการก็ดูเหมือนจะทุเลาลง<br /><br />บางทีฉันก็รู้สึกดีที่รู้ตัวว่าตนเองไม่สบาย เพราะคนที่รักฉันแสดงความห่วงใยจนฉันอบอุ่น พี่ชายโทรมาถามถึงสุขภาพร่างกายฉันเสมอ และจบลงด้วยประโยคที่ได้ยินเจนหูว่า “อย่านอนดึกนะ ดูแลตัวเองดีๆ” ประโยคธรรมดา ง่ายๆ แต่น้ำเสียงห่วงใยที่มาพร้อมกันนั้นทำให้ฉันอบอุ่นใจไปทั้งวัน แม่ก็เหมือนกัน หลายเดือนมานี้ทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ แม่มักหลีกเลี่ยงเรื่องที่จะทำให้ฉันไม่สบายใจ ทุกครั้งที่วางสายจากแม่ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแก้วบางล้ำค่าที่แม่จะไม่มีวันยอมให้ปริร้าว<br /><br />การเป็นที่รักมันวิเศษอย่างนี้<br /><br />คงมีสักวันที่ฉันจะทำให้คนที่รักฉันภูมิใจในตัวฉันได้บ้าง<br /><br />ได้เวลาอาบน้ำแล้วมานอนอาบแสงนีออนให้เสียงทีวีกล่อมนอนอีกคืนแล้วล่ะ<br /><br />ราตรีสวัสดิ์<br />๘ สิงหาฯ ๒๕๕๒<br />๒๓.๓๕ ห้องพัก ๕๑๐ ดินแดง<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1735992869973389360?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-44926194164415529872009-08-05T21:26:00.005+07:002009-08-06T13:07:44.061+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SnmXOWhcz2I/AAAAAAAAAKM/8FOvnJtPQU4/s1600-h/q_17817.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366486703808499554" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SnmXOWhcz2I/AAAAAAAAAKM/8FOvnJtPQU4/s320/q_17817.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center">๏ ฟ้างามอร่ามฟ้า<br />โอ้ ใจข้าอยากโบยบิน<br />เยือนฟ้าย่ำเมฆินทร์<br />ไปเยี่ยมถิ่นเมืองวิมาน<br /><br />เริงร่ายสู่ปลายรุ้ง<br />เจิดจรุงอันฉ่ำหวาน<br />โบยบินให้สำราญ<br />สุขสนานแดนฉิมพลี<br /><br />อาทิตย์อัสดง<br />พลบค่ำลงร่ายแสงสี<br />ดาวเดือนเกลื่อนราตรี<br />ริ้วนทีล้อเล่นลม<br /><br />ฟังเสียงเรไรร้อง<br />เคล้าทำนองหรีดประสม<br />กล่อมกาลอันเริงรมย์<br />มาห้อมห่มฉ่ำในทรวง<br /><br />น้ำค้างพร่างไพรพฤกษ์<br />เด่นเดือนดึกลับเลยล่วง<br />ดาริกาพริบแสงยวง<br />ดุจแดนสรวงห้วงวิมาน<br /><br />หิ่งห้อยล่องลอยลิ่ว<br />กะพริบพริ้วเป็นริ้วม่าน<br />เกลื่อนกล่นอนธการ<br />งามอ่อนหวานตระการตา<br /><br />บทเพลงธรรมชาติ<br />ยังไหววาดสิเน่หา<br />แย้มยิ้มยามพริ้มตา<br />สู่นิทราอ้อมอกอุ่นฯ<br /><br /><br />ภาพประกอบ : อินเทอร์เน็ต<br /></div><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-4492619416441552987?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-38694616774941638822009-08-01T11:29:00.003+07:002009-08-01T11:35:05.554+07:00<strong>สวัสดีเพื่อนต่างดาว</strong><br /><br />ขณะที่ฉันเขียนจดหมายถึงเธออยู่นี้นาฬิกาบอกเวลา 0.00 น.<br /><br />ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงเริ่มต้นจดหมายด้วยการกล่าวถึงเรื่องเวลา คงเพราะตอนคิดเขียนฉันยังไม่รู้จะคุยกับเธอด้วยเรื่องอะไรกระมัง เมื่อเหลือบเห็นเวลาจึงเอามันมาเป็นบทนำ<br /><br />0.00 น. เหมือนมันเป็นเวลาสำหรับการเริ่มต้นเลยเธอว่าไหม? เริ่มต้นสิ่งดีๆ อะไรสักอย่าง และฉันก็เลือกที่จะพูดคุยกับเธอ ไม่ต้องยิ้มแก้มป่องขนาดนั้น ฉันรู้ว่าเธอดีใจ และฉันมีความสุขที่ได้รับรู้<br /><br />เธอรู้สึกบ้างไหม เวลาในชีวิตผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน วันแล้ววันเล่าที่ดวงอาทิตย์หายลับไปกับขอบฟ้าแสนไกลฉันได้แต่นั่งถอดถอนใจ และเมื่อดวงอาทิตย์กลับมาอยู่เป็นเพื่อนอีกครั้งในเช้าวันใหม่ ฉันก็ปล่อยให้แต่ละนาทีผ่านไปเหมือนไร้จุดหมาย เพียงเพื่อจะกลับไปนั่งทอดถอนใจในยามพลบเหมือนเช่นที่ผ่านมา วงจรโง่งมและบัดซบ ทั้งที่รู้แต่ไม่เคยสลัดพ้น<br /><br />อาจจะจริงที่ว่าการเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่างจากสิ่งคุ้นเคยต้องใช้กำลังใจมหาศาล และฉันก็เป็นประเภทพวกขาดแคลนกำลังใจที่ว่านั้นเหลือประมาณ<br /><br />เราจมปลักอยู่ในวังวนคุ้นเคย และยึดถือมันเป็นสรณะด้วยความชาชิน แม้ผลลัพธ์ตอนท้ายจะเป็นเช่นไร เราก็เตรียมข้ออ้างไว้ให้ตัวเองพร้อมสรรพแล้ว นั่นคือกลวิธีปกป้องตนเองที่มนุษย์กระทำ และเธอจะทายถูกเผงเลย ถ้ากำลังคิดว่าฉันก็เป็นหนึ่งในผู้เชี่ยวชาญกลวิธีที่ว่านั่น<br /><br />บางทีอาจเป็นเพราะชีวิตฉันมีเวลาเหลือเฟือสำหรับให้กระทำทุกสิ่งตามใจปรารถนา จนมองไม่เห็นคุณค่าของมัน ไม่รู้สึกว่าเวลามีค่ามากมายเพียงใด และได้แต่เฝ้างุนงงสงสัย เมื่อใครๆ ต่างพากันโอดครวญว่าไม่มีมัน เมื่อใครๆ ต่างก็เร่งทำโน่นทำนี่เพียงเพื่อให้พอกับเวลาที่จำกัดจำเขี่ยของตน<br /><br />อาจบางทีเพราะฉันไม่รู้วันสุดท้ายของชีวิต ฉันจึงหลงระเริงอยู่ในความไม่รู้นั้น และคิดว่ามันคงยาวนาน ยาวนานจนพอจะให้ฉันกระทำทุกสิ่งที่ตั้งใจได้หมดสิ้น แม้ฉันจะไม่เริ่มต้นสิ่งที่ตั้งใจในวันนี้ เวลานั้นก็ยังเพียงพอสำหรับฉันอยู่ดี<br /><br />เห็นไหม? นั่นคือการคิดเข้าข้างตัวเองที่โง่เง่าและเลวร้ายที่สุด!<br /><br />ในเมื่อเวลาไม่เคยรอท่าทุกสิ่ง และเวลาไม่เคยหวนคืนมาใหม่ ถ้าทุกวินาทีที่ผ่านเลยไปทิ้งไว้เพียงความเปล่าไร้ นั่นคือความล้มเหลวที่สุดในชีวิต ไม่ใช่หรือ?<br /><br />แม้จะรู้ว่ามันคือความล้มเหลว ฉันก็ยังคงนอนกระดิกเท้าด้วยความไม่แยแส ก็บอกแล้วไงว่าฉันคือผู้เชี่ยวชาญกลวิธีปกป้องตนเอง ฉันมีข้ออ้างเตรียมไว้เป็นตันสำหรับความล้มเหลวที่ว่า เพื่อบูชาตนเองไว้ในความบริสุทธิ์ผุดผ่อง ไม่มีมือของความสำนึกผิดใดๆ จะอาจเอื้อมมาถึง<br /><br />แต่เชื่อไหม? ในความบริสุทธิ์ผุดผ่องนั้น ฉันกลับทรมาน<br /><br />0.00 น. สำหรับการเริ่มต้น ฉันหวังจะสลัดความทรมานนั้นออกไปพ้นจากความรู้สึก ฉันหวังว่าจะสร้างกำลังใจให้ตัวเองได้เพียงพอสำหรับการเปลี่ยนแปลงสักสิ่ง ฉันหวังให้ทุกวินาทีที่ผ่านเลยไปได้ทิ้งบางอย่างไว้ให้ฉันได้ภาคภูมิใจเมื่อหันกลับไปมอง<br /><br />เธอจะเริ่มต้นสิ่งดีๆ ที่ว่านี้ไปด้วยกันไหม?<br /><br /><br />ด้วยความระลึกถึง<br />เพื่อนต่างดาวของเธอ<br />ปลายกรกฎาฯ ๒๕๕๒<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-3869461677494163882?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-68631627685843888592009-07-25T21:21:00.008+07:002009-08-27T12:40:13.824+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SpYcM2E5YPI/AAAAAAAAALE/2xnWNzvlzqU/s1600-h/Morning_Dew.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374514212313325810" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SpYcM2E5YPI/AAAAAAAAALE/2xnWNzvlzqU/s320/Morning_Dew.jpg" /></a><br /><br /><div align="center">๏ ปางน้องรักพี่ฤดีถ้วนเทวษถวิล<br />เหมือนพสุธาโอบเอื้อเกื้อชีวิน<br />รักดารินเกินจันทร์จะกั้นกลาง<br /><br />เหมือนน้ำค้างหยาดเกล็ดเป็นเพชรใส<br />รักเรียวหญ้าโล้ใบเกินใครขวาง<br />สายลมแผ่วยังพลิ้วมาบางบาง<br />รักโลกกว้างทางเถื่อนมิเลือนลา<br /><br />คณนากว่าประมาณเกินการณ์คิด<br />จะลิขิตก็เกินถ้อยร้อยภาษา<br />จนคำกล่าวสาวเค้นเป็นวาจา<br />อย่าเมินหน้าหมางหมองไม่มองเมียง<br /><br />หากบินได้เหมือนผีเสื้ออะเคื้อทุ่ง<br />จะโฉบปีกร่ายฟุ้งทั่วทุ่งเถียง<br />พาพี่ร่อนลมไปคู่ใจเคียง<br />สู่วังเวียงถิ่นแถนเยี่ยมแดนฟ้า<br /><br />นี่เพียงกายหมายมั่นก็บั่นสิ้น<br />แค่ลมลิ้นฤาซ่านซึ้งคะนึงหา<br />เพียงสองแขนก็ยากแม้นจะไขว่คว้า<br />ร้าวอุรารุ่มร้อนรอนฤทัย<br /><br />ต่อแต่นี้คงจมทุกข์ถวิล<br />ไม่สุดสิ้นสายรักให้ผลักไส<br />ยากตัดเยื่อร้างสวาทอนาถใจ<br />จะมีไหมทุกข์ทั้งแหล่เกินแต่นี้<br /><br />ห่างเหลือเกินระยะทางมาพรางพราก<br />ให้ทุกข์ยากด้วยจิตคิดถึงพี่<br />กายห่างไกลอย่างไรมิไยดี<br />เพียงรักนี้คล้องใจมิไกลกัน<br /><br />วิบากกรรมไฉนในชาติก่อน<br />ถึงยอกย้อนซ้อนมาดั่งอาถรรพ์<br />คงเป็นบาปหนักแท้แต่ปางบรรพ์<br />ตามลงทัณฑ์ทุกข์ทนถึงหนนี้<br /><br />โอ้ ดวงใจไม่สิ้นไร้อาลัยรัก<br />เฝ้าฟูมฟักสมัครมั่นไม่ผันหนี<br />หลงคำหวานผ่านพจน์บทกวี<br />แม้นคนดีลวงสิ้นด้วยลิ้นลวง<br /><br />สุดแต่ใจของพี่ปรานีน้อง<br />จะสนองปองสมัครให้รักล่วง<br />หรือสะบั้นบั่นทิ้งทุกสิ่งปวง<br />ก็ไม่ทวงถามไถ่ใจจำนน<br /><br />ด้วยเพราะรักจึงสมัครจักสมาน<br />แม้นจะนานกาลเปลี่ยนเวียนกี่หน<br />ดวงใจหนึ่งซึ้งซับรับทุกข์ทน<br />ยังมากล้นสายใยแก้วใจเอยฯ<br /><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/07/blog-post_868.html" target="_blank">เรไรร่อนร้อง : ปางพี่รักเจ้า</a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6863162768584388859?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-9096792377175247592009-07-16T11:00:00.002+07:002009-07-16T11:08:01.315+07:00<strong>เพื่อนต่างดาวของฉัน</strong><br /><br />ฉันเข้าใจมิตรภาพบนดาวของเธอแล้ว ทั้งหมดนั้นล้วนยืนอยู่บนพื้นฐานของความธรรมดาสามัญ ที่คนบนดาวของฉันหลงลืมไปเสียสิ้น ที่นี่เราวิ่งไขว่คว้าความเจริญ สู่ความก้าวหน้าทุกรูปแบบ จนอนุชนรุ่นหลังไม่รู้จักคุณค่าพื้นฐานของชีวิต คุณค่าที่รวมองค์ประกอบหลายๆ อย่างไว้ด้วยกัน องค์ประกอบที่คนบนดาวของฉันเห็นว่ามันไร้ความหมาย และไม่คู่ควรที่จะให้ความสนใจ<br /><br />สิ่งที่เราทอดทิ้งคือความเรียบง่ายของการดำรงอยู่<br /><br />อย่างที่เธอเห็นฉันจดจำวันเวลา เพราะเราให้ความสำคัญกับสิ่งที่วัดค่าได้ เราให้ความสำคัญกับสิ่งที่จับต้องได้ ทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เป็นผลพวงจากการรุดไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้งของดาวดวงนี้ มันทำให้ผู้คนที่นี่จิตใจหยาบกระด้างขึ้น เหมือนที่เธออาจสัมผัสได้ในจดหมายบางฉบับของฉัน<br /><br />ฉันดีใจที่รู้ว่าดาวของเธอยังคงโคจรไปเรียบเรื่อยตามวิถีทางของมัน ไม่บ้าคลั่งอย่างที่ดาวของฉันได้ประสบมา<br /><br />เพราะนั่นหมายความว่าสรรพชีวิตยังคงสอดประสานกันเหนียวแน่นและลงตัว ทุกอย่างล้วนเกื้อกูลพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันด้วยมิตรไมตรีดีงาม ไม่มีใครสำคัญกว่าใคร ไม่มีสิ่งใดเหนือค่ากว่าสิ่งใด มันคือความเท่าเทียมที่ทรงคุณค่ายิ่ง เพราะสรรพชีวิตทั้งหลายมิได้ดำรงตนอยู่เพียงเพื่อตนเอง หากดำรงอยู่เพื่อเกื้อกูลทุกสรรพชีวิตที่รายล้อม<br /><br />ถ้าเพียงแค่เราไม่เห็นแก่ตัวและเห็นแก่สวนรวมให้มากเข้าไว้ ความสงบสุขแห่งชีวิตจะไปไหนเสีย<br /><br />แต่บนดาวของฉันมิได้เป็นเช่นนั้น<br /><br />ที่นี่มนุษย์สำคัญกว่าทุกสิ่ง เรากระทำย่ำยีกับสิ่งอื่นได้โดยชอบธรรม ธรรมชาติ ป่าไม้ ขุนเขา ก้อนกรวด เม็ดทราย จะไม่มีค่าอะไรเลย เมื่อเทียบกับมนุษย์แม้เพียงชีวิตเดียว<br /><br />และเหนือกว่ามนุษย์ก็คือมนุษย์ด้วยกัน<br /><br />การมีชีวิตอยู่เหนือกว่ามนุษย์ทุกตัวตน นั่นคือเกียรติยศสูงสุดของการมีชีวิตอยู่ หลายคนของที่นี่จึงไล่ล่าเกียรติยศนั้น แม้ต้องเหยียบย่ำใครบ้างก็ไม่มีใครสนใจ มีคำกล่าวหนึ่งที่ฉันพอจะนึกออกขณะนี้<br /><br />‘ปลาใหญ่กินปลาเล็ก’<br /><br />มันหมายความว่า เป็นเรื่องปกติธรรมดาที่ผู้อ่อนแอย่อมถูกผู้แข็งแกร่งกว่ากลืนกิน<br /><br />พวกเราจึงมีชีวิตอยู่แบบปัจเจก เราจะมีปฏิสัมพันธ์กับใครก็ต่อเมื่อเรามั่นใจว่าจะได้ผลประโยชน์จากผู้นั้นเท่านั้น<br /><br />...นี่แหละชีวิตบนดาวของฉัน...<br /><br />ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้คิดเกี่ยวกับการสื่อสารด้วยพลังชีวิตของกันและกัน ฉันจะระลึกไว้เสมอว่าบนพื้นฐานของธรรมดาสามัญทุกสรรพชีวิตทรงคุณค่าเท่าเทียม และนอกจากมนุษย์ที่เอาแต่ชิงดีชิงเด่นด้วยกันแล้ว ทุกอย่างรอบตัวล้วนมีชีวิต มีวิญญาณ ไว้ให้เราสื่อถ้อยสดับสารแม้มิพักกล่าววาจา แต่สัมผัสได้ถึงหัวใจว่าเรามิได้ดำรงอยู่เพียงเปลี่ยวดาย ยังมีหลากหลายชีวิตรายล้อมเกื้อกูลเราอยู่ในที่ทางของตนเอง<br /><br />ฉันจะมองสิ่งรอบตัวด้วยความนึกคิดใหม่<br /><br />ระลึกถึง<br />กรกฎาฯ ๒๕๕๒<br /><br /><a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/07/blog-post_15.html" target="_blank">@ จดหมายจากดาวสีดิน : ช่องว่าง</a><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-909679237717524759?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-28677531441996323532009-07-12T15:41:00.001+07:002009-07-12T15:43:33.470+07:00<strong>สวัสดีเธอผู้อยู่ในความทรงจำเสมอมา<br /></strong><br />๔๓ วัน ที่ฉันไม่มีตัวอักษรถึงเธอเลย ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไงเมื่อตัวอักษรของฉันห่างหายไป บางทีเธออาจคิดว่าฉันทิ้งขว้างเมื่อความตื่นเต้นที่ฉันเคยมีหมดสิ้นลง<br /><br />ถ้าเธอกำลังรู้สึกน้อยใจ เสียใจ ผิดหวัง หรืออะไรก็แล้วแต่สำหรับการขาดหายของจดหมายจากฉัน ขอเธอโปรดรู้ไว้ สำหรับเธอแล้ว คำว่าทิ้งขว้าง ละเลย หรือหลงลืม ไม่เคยมีอยู่ในหัวฉันเลย เธอยังคงอยู่ ณ ที่หนึ่งที่สวยงามไม่แปรเปลี่ยน<br /><br />หวังว่า ๔๓ วันที่ผ่านมาเธอคงสบายดีและมีความสุข ส่วนฉันชีวิตยังเรียบเรื่อยไปตามทำนองที่มันเคยเป็นมาและควรจะเป็นไป แต่ก็ยังพอหาความสุขเล็กๆ ในบางจังหวะได้เสมอ เธอคงรู้ดี รอบกายเราล้วนมีความสุขมากมายรายล้อม อยู่ที่เราจะเปิดตาเปิดใจมองมันหรือเปล่า บางครั้งเพียงได้นั่งมองใบไม้พลิ้วไหวในสายลม ก็ทำให้หัวใจสงบสุขได้แล้ว<br /><br />เธอเคยหรือเปล่า? เคยนั่งนิ่งๆ แล้วมองสรรพสิ่งรอบตัวเคลื่อนไหวไปตามลีลาของมัน อาจเป็นกระดิ่งลมตรงระเบียง หรืออาจเป็นผ้าม่านริมหน้าต่าง<br /><br />ประหลาดใจมั้ย? ที่สิ่งไม่มีชีวิตจิตใจ เคลื่อนไหวได้ราวมีชีวิตชีวา ใครกันบอกว่ามันไม่มีชีวิต?<br /><br />โลกนี้ล้วนซุกซ่อนสิ่งมหัศจรรย์ที่เราไม่อาจคาดเดา บางทีในความไม่มีชีวิตนั้น อาจซุกซ่อนบางอย่างที่เกินกว่าคำว่า ชีวิตชีวา<br /><br />ริ้วมู่ลี่สะบัดตัวเกี่ยวพันกันไปมา คล้ายมันกำลังหยอกล้อเจ๊าะแจ๊ะกันเอง แล้วก็นั่นอีก โมบายเปลือกหอยเสียดสีกันในริ้วลมพัดผ่าน มันกำลังขับขานบทเพลงเริงร่าในท่วงทำนองละเมียดละไม<br /><br />ใช่แน่หรือ ว่าทั้งหมดนี้ไม่มีชีวิต?<br /><br />แต่ช่างเถอะ สิ่งเหล่านั้นจะมีชิวิตหรือไร้ชีวิตก็ไม่สำคัญไปกว่า พวกมันทำให้ฉันมีความสุขได้ในบางห้วงยาม เหมือนเพื่อนเริงรื่นยามฉันมีความสุข เหมือนมิตรปลอบประโลมยามฉันหงอยเหงา เหมือนคนคุ้นเคยที่สื่อสายใยว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน<br /><br />ใช่ไหมว่าทั้งหมดนั้น คือความผูกพัน?<br /><br />แค่มีความผูกพัน สิ่งไม่มีชีวิตก็หมือนมีชีวิต สิ่งไร้ค่าก็มีความหมายเกินประมาณ ในนามความผูกพันสรรพสิ่งล้วนเท่าเทียม<br /><br />เธอกับฉันต่างที่มา ต่างที่ไป แตกต่างในทุกสิ่ง แต่ไม่เคยแตกต่างในความรู้สึก คงไม่ต้องบอกว่าเพราะอะไร<br /><br />ในความสุขเล็กๆ ของฉัน ส่วนหนึ่งคือการได้เขียนจดหมายมาหาเธอ ทำนองของความคิดถึงผสานไปกับเส้นเสียงเริงร่าของโมบายเปลือกหอย คลอเคล้าไปกับริ้วมู่ลี่ต้องลม และกระดิ่งลมแกว่งไกว<br /><br />ฉันมีความสุขในเส้นสายใยผูกพันที่เรามีต่อกัน<br /><br /><br />รักและคิดถึง<br />เพื่อนเธอบนดาวสีน้ำเงิน<br />กลางกรกฎาฯ ๒๕๕๒ <br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2867753144199632353?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-76141748773480059382009-06-29T21:34:00.004+07:002010-09-24T20:30:45.565+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SkjYP_7yTOI/AAAAAAAAAKA/oGJVWX0AWkE/s1600-h/143400.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 214px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SkjYP_7yTOI/AAAAAAAAAKA/oGJVWX0AWkE/s320/143400.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5352765926501666018" /></a><br /><div align="center">-๑-<br />เมฆครึ้มอึมครึมทะมึนฟ้า<br />สกุณาคืนถิ่นบินกลับขอน<br />สายลมครางอู้อยู่ซอกซอน<br />หน้าต่างบางตอนพะเยิบรัว<br /><br />แล้วพลันดอกฝนก็หล่นร่วง<br />รับช่วงสายลมมาพรมทั่ว<br />รอบรายกายตนดูหม่นมัว<br />ซุกกายซบหัวกับโซฟา<br /><br />ฉ่ำเย็นความเป็นมาแห่งฟ้าฝน<br />ร่วงหล่นตกเม็ดแล้วแตกพร่า<br />สายฝนสาดสายจากปลายฟ้า<br />งดงามนัยน์ตาที่พร่าจาง<br /><br />บางงามยามเหงาในเงาเงียบ<br />เยือกยะเยียบเฉียบซ่านสะท้านร่าง<br />สะท้านลึกสะอึกอั้นให้ควั่นคว้าง<br />เวิ้งว้างว่างวายรายรอบตัว<br /><br />อาจดวงตาหม่นมัวสลัวเศร้า<br />จึงหลากเหงาโถมทับไปถ้วนทั่ว<br />ล้อมกายในอาณาจักรความหวาดกลัว<br />กรีดระรัวร้าวรานอยู่ด้านใน<br /><br />ใช่! ฉันเหงา เหงาลึกจนนึกหวั่น<br />จนตะครั่นสั่นรัวจนตัวไหว<br />จนสะอื้นรื้นร้าวท่าวทบใจ<br />อยู่ในความร้างไร้ความไม่มี<br /><br />ไม่มีไฟฝันอันงามงด<br />มีแต่โศกสลดมาแทนที่<br />มองสายฝนสาดสายหลายนาที<br />น้ำตาปรี่ล้นปริ่มอยู่ริมตา<br /><br />แหงนมองฟ้ามืดชืดสีหม่น<br />แว่วคำรนครืนครางอยู่ข้างหน้า<br />ฟ้าร้องก้องกังวานสะท้านฟ้า<br />ฉันซบหน้ากับพื้นสะอื้นฮัก<br /><br />-๒-<br />ผ่านไป...ผ่านไป...ในความเงียบ<br />ยังแต่ความเย็นเฉียบอันหน่วงหนัก<br />ยันกายนั่งนิ่งแล้วอิงพัก<br />ทอดสายตาไร้หลักอย่างเดียวดาย<br /><br />แล้วพลันรอยยิ้มก็ปริ่มหน้า<br />โศกาโศกศัลย์นั้นพลันหาย<br />น้ำตาเยียบเย็นเหมือนเร้นกาย<br />สิ้นสลายเศร้าสร้อยรอยอาดูร<br /><br />.............................<br /><br />ดวงตาที่เห็นเป็นประกาย<br />เฉิดฉายพรายแจ้ง....แห่งรุ้งงาม! </div><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-7614174877348005938?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-90153738188268019342009-06-15T20:32:00.011+07:002009-07-26T14:49:45.914+07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SjZPkOtJDQI/AAAAAAAAAJ4/LBYBgNDRDgc/s1600-h/untitled-2.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347549091390360834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 188px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SjZPkOtJDQI/AAAAAAAAAJ4/LBYBgNDRDgc/s200/untitled-2.JPG" border="0" /></a><br />โอ...ใจข้าจะละลาย<br />ยากแท้บรรยายเป็นกลอนกล่าว<br />ถ้อยคำความรักชักแพรวพราว<br />บอกเล่าเรื่องราวกับสายลม<br /><br />ชื่นฉ่ำคำหวานมาผ่านแผ่ว<br />กลิ่นแก้วรวยเร่ประเสประสม<br />โชยชื่นรื่นรายมาชายชม<br />พริ้มพรมพร่างเพราะเสนาะพราว<br /><br />หวีดหวิววังเวงวิเวกไหว<br />สายลมโลมไล้เจ้ารวงข้าว<br />พัดปลิวเศษดินถึงดวงดาว<br />ส่งข่าวความรักมาทักทาย<br /><br />กังวานซ่านซับรับกระแส<br />ย้ำความแน่วแน่กระแสสาย<br />แม้ทางห่างไกลเกินพบกาย<br />จะถอดใจวางรายให้รักเรา<br /><br />เรียวหญ้าโน้มกอล้อเม็ดทราย<br />ในอ้อมแขนสยายของขุนเขา<br />นกน้อยกรายปีกเพียงแผ่วเบา<br />ซุกกายแนบเนากับซอกหิน<br /><br />ท่ามแสงสายัณห์ตะวันพลบ<br />จนบรรจบราตรีมิรู้สิ้น<br />แผ่วพรายกรายเสียงมาเพียงพิณ<br />เยือนยินเพลงคลื่นคืนฟ้างาม<br /><br />ลมดึกหวนคลอพะนอเน้า<br />รักเราบรรจบทั้งภพสาม<br />ล่วงพ้นมนต์ลวงของห้วงยาม<br />สู่แดนนิรนามข้ามฉิมพลี<br /><br />แดนฝันโอบกอดความรัก<br />ทายทักวิมานซ่านสุขี<br />แม้กายเพียงเศษเถ้าธุลี<br />แต่รักเสรีพ้นห้วงจักรวาลฯ</div><p align="center"><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/06/blog-post_12.html" target="_blank">เรไรร่อนร้อง : ในอุ้งมือเธอ</a><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-9015373818826801934?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-82685016278608715802009-06-12T20:45:00.005+07:002009-08-27T12:45:15.817+07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SpYdOgjgKAI/AAAAAAAAALM/P2sDHoKEESI/s1600-h/path_in_fog1.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 251px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SpYdOgjgKAI/AAAAAAAAALM/P2sDHoKEESI/s320/path_in_fog1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374515340407482370" /></a><br /><br /><div align="center">๏ ในรอยยิ้มหม่นเหงาเขาคนนั้น<br />กับแววตาไหวหวั่นฉันคนนี้<br />บอกเรื่องราวข่าวนานาประดามี<br />ล้วนชีวีพานพบประสบมา<br /><br />เขาอาจมียิ้มแย้มแต่งแต้มโลก<br />แต่มีโศกกำสลดรันทดกว่า<br />อาจรอยยิ้มที่เห็นเป็นมายา<br />ข่มน้ำตากล้ำกลืนหยาดรื้นใน<br /><br />ฉันอาจมีดวงตามองฟ้ากว้าง<br />มองทุกอย่างงดงามความสดใส<br />แต่ลึกล้ำซ่อนเร้นสิ่งเป็นไป<br />แววหวาดไหววุ่นตระหนกได้ปกปิด<br /><br />เขาอาจยิ้มเย้ยฟ้าท้าทายโลก<br />เย้ยวิโยคโลกบิดเบี้ยวเดียวดายชีวิต<br />หยันหลากสิ่งโง่งมพรหมลิขิต<br />ครุ่นความคิดผิดชั่วของตัวตน<br /><br />ฉันมองเขาไหวหวาดอนาถเศร้า<br />หลบเร้นเงาเดียวดายคล้ายสับสน<br />บางดำเนินเดินย่ำย้ำมืดมน<br />อาจบางหนวนว่ายไร้ปลายทาง<br /><br />ฉันมองฉันเศร้าแท้ดั่งแพ้พ่าย<br />หลากความหมายครุ่นครวญล้วนเมินหมาง<br />ปล่อยชะตาพาไปในอ้างว้าง<br />แม้แรมร้างทางไร้ไม่ไยดี<br /><br />ถึงจะแพ้จะพ่ายหน่ายแค่ไหน<br />ก็สิ้นไร้สิทธิ์เบี่ยงบ่ายจะหน่ายหนี<br />เขากับฉันคล้ายกันคือหน้าที่<br />หอบชีวียับเยิน...เดินต่อไปฯ </div><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-8268501627860871580?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-26133140960484653812009-06-10T20:22:00.005+07:002009-06-11T21:01:38.533+07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/Si-0kQlxbdI/AAAAAAAAAIk/zLxXKr67qIk/s1600-h/1876_6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5345689817733754322" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 299px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/Si-0kQlxbdI/AAAAAAAAAIk/zLxXKr67qIk/s320/1876_6.jpg" border="0" /></a><br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />เจ้าอยู่หนใดนะเจ้าความรัก<br />ดวงใจดวงหนึ่งคิดถึงเจ้านัก<br />โอ้เจ้าความรักอย่าเชือนอย่าแช<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />อยู่แห่งหนใดข้าคอยชะแง้<br />เหลียวมองหาเจ้าสุดสายตาแล<br />กลับไม่มีแม้เงารักให้ยล<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />อยู่แห่งหนใดใจข้าหมองหม่น<br />คิดถึงแต่เจ้าทุรายทุรน<br />โอ้ใจจำทนทุรนเดียวดาย<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />อยู่แห่งหนใดใจข้าสลาย<br />ข้าเพ้อถึงเจ้าจวนใจมลาย<br />จนแทบจะวายชีวาปลิดปลง<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />เจ้ารู้บ้างไหมทำใครลุ่มหลง<br />มีใครคนหนึ่งยังเฝ้าพะวง<br />อยู่ในดวงดงหนามทุกข์ทิ่มแทง<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />อย่าร้างห่างไกลอย่าคอยกลั่นแกล้ง<br />ข้าเปิดหัวใจตีแผ่แสดง<br />เจ้าอย่าหน่ายแหนงคลางแคลงฤดี<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />มาหาดวงใจเฝ้าคอยที่นี่<br />ข้าเพ้อถึงเจ้าชั่วนาตาปี<br />อย่าร้างไมตรีหนีไปไกลตา<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />อยู่ในพงไพรซ่อนในเพิงผา<br />อยู่ในน้ำใสใต้บึงธารา<br />หรือโพ้นขอบหล้าสุดฟ้าอมร<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />อยู่ในห้วงใจให้ใครซุกซ่อน<br />อยู่ในเขาเขียวป่าเปลี่ยวทางจร<br />หรือในดงดอนหมู่ภมรเคล้าคลึง<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />คิดถึงข้าไหมสักใจเสี้ยวหนึ่ง<br />ข้าเพรียกเรียกเจ้าเฝ้าคอยคะนึง<br />เพ้อพร่ำรำพึงสุดซึ้งดวงแด<br /><br />รักเอยอยู่ไหน<br />อย่าร้างห่างไกลจากใจรักแท้<br />ข้าผูกสมัครรักไม่ผันแปร<br />ดวงใจแน่วแน่คอยเจ้า....รักเอย. </div><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2613314096048465381?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-78305061235775303332009-06-07T12:50:00.011+07:002009-06-07T14:17:11.183+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SitVv0bVs2I/AAAAAAAAAIc/d-AbPUaTRJ0/s1600-h/00267ve5.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 293px; height: 302px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SitVv0bVs2I/AAAAAAAAAIc/d-AbPUaTRJ0/s320/00267ve5.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344459662820750178" /></a><br /><br />๏ ม่านพรางรางหม่นมนต์ราตรี.........................รัตติกาลคลายคลี่<br />โอบล้อมค่ำคืนเดือนแรม<br /><br />พร่างหมอกดอกดาววับแวม.............................เสี้ยวจันทร์แต่งแต้ม<br />แซมฟ้าลายตาราตรี<br /><br />คล้อยคืนเดือนเลือนเคลื่อนที่...........................เคลื่อนจากที่มี<br />สู่ที่มืดมิด ขอบฟ้า<br /><br />เสี้ยวจันทร์สว่างพร่างพรายมายา......................แสงนวลยวนหล้า<br />คล้ายว่าลวงตาลวงใจ<br /><br />รูปเงารางเลือนเคลื่อนไหว..............................วูบวาบวับไว<br />เส้นสายดนตรีลีลา<br /><br />ไร้เสียงสำเนียงแปร่งปร่า...............................ชดช้อยท่วงท่า<br />ล้วนลีลาศนาฏศิลป์<br /><br />แว่วเพลงพรายคล้ายว่าได้ยิน..........................กรายเสียงสุดสิ้น<br />ไม่สุดเริงรำทำนอง<br /><br />วูบไหวในใจเกี่ยวคล้อง..................................ร้อยรัดดั่งปอง<br />ร้อยกรองกวีกาพย์กานท์<br /><br />ตราบสู่แสงทองประสาน.................................เลือนมนต์รัตติกาล<br />เปิดม่านมนตรารวีฯ<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-7830506123577530333?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-12662872052647567182009-06-03T22:07:00.007+07:002009-06-03T22:13:56.590+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SiaSUji9rMI/AAAAAAAAAIU/7LfiiLj-Hwo/s1600-h/nature2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343118889758600386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SiaSUji9rMI/AAAAAAAAAIU/7LfiiLj-Hwo/s320/nature2.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">๏ ฝากความรักในแววตาผู้ประสบ<br />ให้พานพบหยาดรุ้งพร่างบนทางฝัน<br />ด้วยรอยยิ้มพริ้มพรายสายสัมพันธ์<br />ผ่านวันผ่านคืน ตื่นใจ<br /><br />ฝากความฝันให้สายลมรำเพยผ่าน<br />ล่วงวันวารบรรลุปัจจุสมัย<br />ตราบยาวนานอนาคตอันแสนไกล<br />ขอความฝันโบยบินไปไม่เลือนลา<br /><br />ฝากความหวังให้ดวงดาวพราวกะพริบ<br />เอื้อนกระซิบแผ่วผ่านการแสวงหา<br />บนหนทางทอดสายสุดปลายฟ้า<br />ทุกความหวังทรงคุณค่าทุกนาที<br /><br />ฝากกำลังใจในดอกไม้แย้มบาน<br />สื่อถ้อยสารปลอบปลุกทุกวิถี<br />ขับลำนำครื้นครวญล้วนไมตรี<br />ช่อมาลีพราวพร่างทุกทางใจ<br /><br />แย้มรอยยิ้มพริ้มพักตร์รักละมุน<br />อิ่มอ่อนอุ่นจุนเจือเกื้อสมัย<br />พรายแสงหม่นมนต์ดาราสุดฟ้าไกล<br />วิบวับไหวนาฏคีต์ฤดีกาล<br /><br />บนเส้นสายลายลางทางชีวิต<br />ถ้วนสถิตถ้อยสดับทุกสรรพสาร<br />ในแววตาผู้ประสบเพิ่งพบพาน<br />อาจอิ่มรักส่งผ่านจากม่านตา<br /><br />ในสายลมโลมไล้ละมุนแผ่ว<br />ยังวับแววความฝันอันเจิดจ้า<br />เจิดจำรัสดวงดาวบนราวฟ้า<br />อาจความหวังรอท่าพริบตาดาว<br /><br />ท่ามดอกไม้หลากสีมาลีหวาน<br />ล้วนเบ่งบานกำลังใจในย่างก้าว<br />กลั่นถ้อยสารจารฝากหลากเรื่องราว<br />ให้เพริศพราวสกาวพร่างแนบกลางใจ<br /><br />ทุกอณูสรรค์สร้างทางที่หวัง<br />เปี่ยมพลังศรัทธาค่ายิ่งใหญ่<br />คอยโอบเอื้อเกื้อหนุนอุ่นละไม<br />เพียงเปิดใจถ้วนรับสดับสาร </div><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1266287205264756718?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-10206447568292653652009-05-30T15:24:00.010+07:002009-05-30T15:37:31.195+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SiDwI6Vq7CI/AAAAAAAAAIM/gqyaMP6Xhqs/s1600-h/1227515567-9entImg1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341533193951177762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 274px; CURSOR: hand; HEIGHT: 206px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SiDwI6Vq7CI/AAAAAAAAAIM/gqyaMP6Xhqs/s320/1227515567-9entImg1.JPG" border="0" /></a><br /><div align="center"><br /> </div><div align="center"><strong>๏ บทรักหวานชวนชื่นในคืนหนาว<br />กับเดือนดาวพราวพร่างกระจ่างฝัน<br />หอมรวยรินกลิ่นบุปผาลดาวัลย์<br />ลมรำพันรื่นโรยมาโชยชาย<br /><br /><br />ท่ามเหินหาวดาวดื่นนับหมื่นแสน<br />อุ่นอ้อมแขนพิลาสอันมาดหมาย<br />เคียงสู่ฝันในนิรันดร์อันพริบพราย<br />อุ่นไอรักอ้อมกาย สบสายตา<br /><br /><br />ถ้อยกระซิบแว่วหวานกังวานซึ้ง<br />สบตราตรึงพิศวาส ปรารถนา<br />รัญจวนรักทักถามหวามอุรา<br />ท่ามนาวาเพ็ญเพียงร่วมเรียงใจ<br /><br /><br />เดือนเด่นดวงหวงแหนดินแดนฝัน<br />เฝ้ารำพันพร่ำพรอดเคียงกอดใกล้<br />ตราบห้วงยามหวามทรวงเลยล่วงไป<br />สบซึ้งนัยดวงตาด้วยอาวรณ์<br /><br /><br />ก่อนจะย่างสู่ทิวาอุษาเยือน<br />ไม่ลืมเลือนฝากใจไว้ใต้หมอน<br />ให้รักห่มล้อมกายได้แนบนอน<br />ในอ้อมอุ่นอาทรนิทรารมย์<br /><br /><br />กระจ่างแจ้งแจ่มฟ้าอุษาสมัย<br />พลันดวงใจรุ่มร้าวราวอกขม<br />บทรักหวานชวนชื่นในคืนตรม<br />สุดระทมจริงแท้...แค่ฝันไปฯ</strong> </div><div><br /></div><div align="center"><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1020644756829265365?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-25348782368146175722009-05-28T17:37:00.007+07:002009-05-29T15:06:20.055+07:00<strong>สวัสดีเพื่อนต่างดาวของฉัน</strong><br /><br />เธอเป็นไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า ฉันห่างหายไปช่วงหนึ่งเธอจะคิดถึงฉันบ้างไหม แต่ไม่แปลกหรอกหากเธอจะมีเรื่องราวให้คิดให้กระทำมากมาย จนไม่มีเวลามาใส่ใจว่ามีใครบ้างห่างหายจนลืมเลือนไปในความคิดเธอ เพราะฉันก็เคยเป็นแบบนั้นบ่อยๆ<br /><br />เธอจะว่าอะไรไหม? ถ้าฉันจะบอกว่า ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาฉันไม่ได้คิดถึงเธอเลย ก็ฉันมีเรื่องโน้นให้คิด มีเรื่องนี้ให้ทำไม่จบไม่สิ้นจนไม่มีเวลาไปใส่ใจเรื่องอื่นนอกเหนือเรื่องราวที่อยู่เบื้องหน้านะสิ<br /><br />แต่ยังไงฉันก็ไม่เคยลืมเธอหรอกนะ นี่ไง ฉันส่งจดหมายมาหาเธอแล้ว ยืนยันว่าเธอจะอยู่ในความคิดคำนึงของฉันเสมอเมื่อฉันว่างจากเรื่องราวมากมายที่รายล้อม<br /><br />เปล่าเลย ฉันไม่ได้จัดเธอไว้ในความคิดถึงลำดับสุดท้าย เพียงแต่ฉันวางเธอไว้ในความคิดถึงที่สวยงามจนไม่อาจแตะต้องให้เธอต้องแปดเปื้อนเมื่อปัญหาต่างๆ ยังรกสมอง<br /><br />และเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแล้วนั่นแหละ หลายสิ่งหลายอย่างที่ซุกตัวหลืบเร้นอยู่ในห้วงคำนึง จึงได้สำแดงตัวตนออกมา หนึ่งในนั้นคือเธอที่แจ่มกระจ่างอยู่ในมโนภาพ<br /><br />ฉันจับกระดาษดินสอขึ้นขีดเขียนตัวอักษรถึงเธอ เพื่อให้ตัวอักษรเดินทางมาหาเธอพร้อมๆกับความคิดถึง ให้เธอได้สัมผัสมันด้วยสายตาด้วยความรู้สึก ไม่ใช่ความคิดถึงฝากสายลมแสงแดดไปเพียงเดียวดาย เพราะฉันไม่มั่นใจว่าสายลมจะพัดพามันมาถึงเธอหรือเปล่า<br /><br />วันเวลาที่ฉันห่างหาย รวมกับเรื่องราวมากมายที่เข้ามา ทำให้ฉันเติบโตขึ้น เหมือนหนอนแก้วที่กระดึ๊บตัวออกจากเปลืองไข่มามองดูโลกกว้าง หาใช่สิ่งมีชีวิตน้อยๆที่เอาแต่ซุกกายอยู่ในเปลือกแข็งๆให้ความไร้เดียงสาห่อหุ้มเหมือนเก่า<br /><br />ฉันอาจต้องเติบโตให้มากกว่านี้เพื่อโผบินไปในโลกกว้างด้วยสองปีกแข็งแรงของฉันเอง แต่การเติบโตที่ผ่านมาก็บอกให้รู้ว่า ฉันเข้าใกล้ความเป็นผีเสื้อเข้ามาอีกนิดนึงแล้ว<br /><br />หวังว่าเธอและฉันจะเติบโตไปด้วยกัน<br /><br /><br />รักและคิดถึง<br />เพื่อนเธอบนดาวสีน้ำเงิน<br />ต้นฤดูฝน<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2534878236814617572?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-54970083378560049402009-05-26T22:20:00.002+07:002009-05-26T22:22:47.863+07:00<em><strong><span style="font-size:130%;color:#999900;">ฟ้าเบื้องบนมืดทะมึนด้วยเมฆฝน</span></strong></em> ฉันเร่งฝีเท้าออกนอกอาคารขณะที่ความคิดจดจ่อกับโทรศัพท์ในมือ ภาวนาให้ปลายสายตอบรับเสียทีแทนที่จะเป็นเพียงสัญญาณรุมเร้าจิตใจอย่างที่เป็นอยู่ สองข้างทางผู้คนจับกลุ่มพูดคุยเป็นระยะ ฉันไม่สนใจว่าจะมีใครหันมามองบ้าง และไม่สนใจแม้แต่จะยิ้มตอบรอยยิ้มมิตรภาพที่ทักทายมา มันไม่ดีเลยกับการกระทำแบบนี้ แต่อารมณ์ที่กำลังประสบทำให้ฉันไม่อยากใส่ใจกับเรื่องรอบตัวเลยจริงๆ<br /><br />สัญญาณปลายสายดับไปแล้ว ฉันกดโทรออกเบอร์เดิมอีกครั้งโดยไม่เสียเวลาหยุดคิด ไม่กี่อึดใจก็ได้ยินเสียงที่รอคอย<br /><br />“กำลังนั่งรออยู่”<br /><br />ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ ผ่านมาตามสาย ทำให้ฉันเหลียวมองรอบตัว<br /><br />...ใช่...เขานั่งรออยู่...ตรงนั้น...คนเดียว...<br /><br />เพียงแวบแรกที่เห็น ก้อนความรู้สึกต่างๆขึ้นมาจุกตรงลำคอ ขอบตาร้อนผ่าว ท้องฟ้าอึมครึมภายนอกไม่เท่ากับความมืดครึ้มในใจฉันขณะนี้<br /><br />อะไรกันที่ทำให้เขามา?<br /><br />แน่ละ อันดับแรกคือความผิดพลาดในการสื่อสาร แต่สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในนั้นคือความผูกพัน ห่วงใย ใช่ไหม?<br /><br />นานทีเดียวกว่าฉันจะข่มความรู้สึก ก้าวเท้าเข้าไปหาเขา<br /><br />สองสามประโยคแรกของการเริ่มต้นสนทนาฉันต้องเสมองไปทางอื่น เพียงเพราะฉันไม่กล้าพอจะมองเห็นความผิดหวังในแววตาคู่นั้น แต่เพียงแวบเดียวที่ปัดสายตาผ่าน ฉันกลับมองเห็น และความรู้สึกที่ข่มไว้เมื่อครู่ก็ถั่งโถมเข้ามาอีกระลอก หนักหนาสาหัสกว่ามากมายนักจนฉันแทบรั้งน้ำตาไว้ไม่ไหว จำต้องเปลี่ยนเรื่องและแสร้งยิ้มกลบความรู้สึก ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่ารอยยิ้มนั้นมันฝืดเฝือสิ้นดี<br /><br />เกือบครึ่งชั่วโมงที่เรานั่งคุยกัน มันน้อยเหลือเกินเมื่อเทียบกับความรู้สึกที่อยากชดเชยให้เขา แต่ความห่วงใยในอีกคนซึ่งรออยู่เบื้องหลังทำให้ฉันไม่สามารถยืดเวลาออกไปได้อีก<br /><br />เราแยกกันเมื่อเมฆฝนตั้งเค้าเมื่อครู่เริ่มสลายตัวพร้อมกับแสงแดดอ่อนๆทอลอดลงมา แต่ในใจฉันกลับเยียบเย็นจนลำแสงอ่อนอุ่นนั้นไม่สามารถทอผ่านเข้าไปคลี่คลายได้เลย<br /><br />เดินแยกมาได้ระยะหนึ่ง ฉันหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง แล้วน้ำตาหยดแรกก็รินไหล<br /><br />ไม่นานหรอกเราจะพบกันอีก ในความรู้สึกงดงามกว่านี้...อีกไม่นาน...<br /><br />๑๙ พฤษภาคม ๒๕๕๒<br />๑๖.๓๐ น.<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-5497008337856004940?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-69551576505411292482009-05-11T12:50:00.005+07:002009-05-26T22:12:32.127+07:00<em><span style="font-size:130%;color:#999900;"><strong>ข้างนอกฝนยังตกพรำๆ</strong></span></em> ได้ยินเสียงฟ้าร้องเป็นระยะสลับด้วยฟ้าแลบแปลบปลาบ คืนนี้อากาศคงเย็นสบายหลังจากที่ร้อนมาหลายคืน<br /><br />ฝนตกมากว่าชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่ฉันยังอยู่ที่ทำงาน ทันทีที่รู้ว่าฝนตกฉันยิ้มออกมาพร้อมด้วยประโยค<br />“ดีจัง คืนนี้ต้องนอนหลับสบายแน่เลย”<br />“ก่อนจะบอกว่าดีจัง มาคิดกันก่อนดีกว่ามั้ยว่าจะกลับยังไง?” เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งขัดขึ้น แต่ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้น ขอแค่ฝนตก จะกลับที่พักยังไงไม่ใช่ปัญหาที่จะต้องขบคิด ฉันยินดีเดินไปท่ามสายฝนกระหน่ำด้วยความสุขใจ<br /><br />โชคดีที่เรามีร่มสองคันสำหรับสี่คน แน่นอน ฉันต้องคู่กับเพื่อนรัก เราเดินไปพร้อมพูดคุยแข่งเสียงสายฝน ร่มคันน้อยไม่เพียงพอสำหรับการเบียดกายของสองคน ฉันเปียกครึ่งนึงเธอเปียกครึ่งนึงแต่ไม่มีใครอนาทร<br /><br />ฉันแวะส่งเธอที่ป้ายรถเมล์เหมือนเช่นทุกครั้ง บอกให้เธอเป็นคนเอาร่มไป แต่เธอปฏิเสธไม่มีเหตุผลใดมากไปกว่าเธอเป็นห่วงฉันเท่ากับที่ฉันเป็นห่วงเธอ<br /><br />หลังจากเธอขึ้นรถเมล์ไปแล้วฉันจึงผลุบเข้าอพาร์ตเม้นต์ กระเป๋าสะพายโดนฝนจนเปียกโชกไปทั้งใบในนั้นมีหนังสือที่เพิ่งซื้อมาเมื่อสามวันก่อนอยู่ด้วย แม้กระเป๋าจะเป็นแบบกันน้ำแต่ก็อดห่วงหนังสือเล่มนั้นไม่ได้ เริ่มหายใจโล่งขึ้นเมื่อเปิดดูภายในพบว่าข้าวของทุกอย่างยังปกติดีอยู่<br /><br />จัดการเททุกอย่างในกระเป๋าออกมา เช็ดจนแห้งดีจึงผึ่งพัดลมไว้อีกที กับกระเป๋าใบโปรดฉันต้องทะนุถนอมอย่างดีที่สุด<br /><br />อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ตรวจดูกระเป๋าอีกครั้งเมื่อมั่นใจว่าแห้งสนิทจึงเก็บข้าวของใส่ไว้เหมือนเดิม ก่อนจะคว้าสมุดดินสอมาเอนตัวลงนอนยังที่ของตน อยากเขียนอะไรสักอย่าง แต่ไม่รู้จะเขียนอะไรดี ตั้งใจไว้ตั้งแต่เมื่อกลางวันว่าก่อนนอนคืนนี้จะเขียนเรื่องสั้น แต่เสียงฟ้าร้องครืนๆข้างนอกทำให้ฉันไม่กล้าเปิดคอมพิวเตอร์ และถึงแม้จะเปิดได้จริงๆ ก็ยังไม่รู้ว่าจะกลั่นประโยคแรกออกมาได้หรือเปล่า หลายสิ่งหลายอย่างพิสูจน์มาแล้ว ในความคิดทุกอย่างง่ายเสมอ ลงมือกระทำนั่นสิยากแสนยาก และน้อยเท่าน้อยที่จะได้ดั่งใจวาดหวัง ...แต่ถึงกระนั้นก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย<br /><br />นึกอยากเขียนกลอนอยู่เหมือนกัน แต่เมื่อเค้นวรรคแรกมาแล้วทั้งวันกลับไม่ได้อะไร ก็ไม่รู้จะเอาวรรคต่อไปมาจากไหน<br /><br />จดๆจ้องๆจะเขียนจดหมายไปหาเพื่อนแดนไกล กลับไม่มีเรื่องอะไรจะเล่า ก็ได้แต่จดๆจ้องๆอยู่อย่างนั้น<br /><br />และเมื่อเขียนเรื่องสั้นไม่ได้ เขียนกลอนไม่ออกไม่มีอะไรจะเล่าในจดหมายให้เพื่อนแดนไกลได้รับรู้ แต่อารมณ์อยากเขียนยังไม่ผ่อนคลายก็คงไม่มีอะไรดีไปกว่าบันทึกสักหน้ากระดาษ<br /><br />นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้เขียนบันทึกอารมณ์ความรู้สึกหรือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน ไม่อยากจะนึกย้อนเพื่อตอกย้ำความไร้วินัยของตนเอง หลายครั้งที่คิดว่าฉันน่าจะทำได้ดีกว่านี้ ก็อีกนั่นแหละเมื่อไม่ได้กระทำจะเอาสิ่งดีนั้นมาจากไหน<br /><br />หลายครั้งอีกเหมือนกันที่ฉันเริ่มต้น แต่ไม่มีก้าวต่อติดตามมา สุดท้ายสิ่งเหล่านั้นจึงเคว้งคว้างไร้แก่นสาร หวังว่าบันทึกฉบับนี้จะไม่เป็นอย่างนั้น ขอเถิดนะ ให้ครั้งใดก็ตามที่ฉันกลับมาอ่านบันทึกฉบับนี้ ความรู้สึกขณะเขียนจะยังคงอวลอยู่ในทุกตัวอักษรไม่สร่างซา<br /><br />นอกระเบียงฝนหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เลย แต่เมื่อก่อนนอนได้ฟังเพลงสายฝนแบบนี้ คืนนี้ฉันคงนอนหลับฝันดี<br /><br />ราตรีสวัสดิ์<br />๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๒<br />๐๐.๔๐ น.<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6955157650541129248?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-61771159922275230452009-05-07T20:29:00.002+07:002009-05-07T20:51:42.121+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SgLm_AfIEYI/AAAAAAAAAH8/yqbcFlpJhcY/s1600-h/9_1231982254.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333078878896787842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 247px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SgLm_AfIEYI/AAAAAAAAAH8/yqbcFlpJhcY/s320/9_1231982254.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"> </div><div align="center">๏ เจ้าค้นหาสิ่งใดเล่าในชีวิต<br />ท่ามถูกผิดก้าวย่างทางแสวง<br />ท่ามคืนวันฟันฝ่าอ่อนล้าแรง<br />เจ้าเผยแจ้งสิ่งใดแก่ใจตน<br /><br />ถามใจเจ้าแล้วหรือไม่ ให้รับรู้<br />ท่ามเป็นอยู่เลือนรางกับบางหน<br />บางสิ่งเร้นลึกล้ำอำพรางตน<br />คอยเจ้าค้นห้วงใจ ได้พบเจอ<br /><br />กับบางสิ่งค้นถามนิยามความหมาย<br />เหมือนคลับคล้ายย้อนนิยามความพลั้งเผลอ<br />บางสิ่งหวังงดงามความเลิศเลอ<br />ท้ายที่สุดเพียงเพ้อละเมอครวญ<br /><br />ค้นไปเถิดค้นหาทุกหนแห่ง<br />ทั่วถ้วนแหล่งหฤหรรษ์ผ่านเสียงสรวล<br />ทั่วทุกหย่อมรอนรานในร้าวรวน<br />ทั่วทุกเสียงโหยหวนครวญระงม<br /><br />ค้นในความสุขสันต์เจ้าปั้นแต่ง<br />ค้นในรอยขัดแย้งความขื่นขม<br />ค้นเถิดใจค้นหาตามอารมณ์<br />เจ้าคงเจอตรอมตรมสักซอกใจ<br /><br />เจ้าปรารถนาสิ่งใดเล่าในชีวิต<br />กับห้วงยามความคิดอันฝันใฝ่<br />บางสิ่งหวังยังย้อนซ่อนความนัย<br />ตามรายทางดวงใจในอาดูร<br /><br />ปรารถนาเจ้าแรงกล้าไม่ล้าอ่อน<br />ไม่แผ่วผ่อนตราบชีวิตไม่สิ้นสูญ<br />ความอยากเจ้ามีแต่เติมมาเพิ่มพูน<br />ยังแต่ซากปฏิกูลท่วมท้นใจ<br /><br />ปรารถนาไปเถิดอย่าได้หยุด<br />ให้ที่สุดกำซาบซึ้งถึงโหยไห้<br />ปรารถนาให้สุดห้วงของดวงใจ<br />เริงระบำฟอนไฟไปตามกาล<br /><br />ท่ามคืนวันหรรษาในหล้าโลก<br />อาจเสียงโศกเตรียมสดับกล่อมขับขาน<br />ในเสียงก้องสรวลสันต์อันกังวาน<br />อาจยาวนานเสียงเศร้าเคล้าทำนอง<br /><br />เจ้าได้รับสิ่งใดในที่สุด<br />เมื่อดวงใจพิศุทธิ์เจ้ามัวหมอง<br />หลงโง่งมมัวเมาเร้าคะนอง<br />ใจจำจองในบ่วงกามทรามโลกีย์ฯ </div><div align="center"> </div><div align="center"><br/></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6177115992227523045?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-24572414872664589842009-05-04T10:26:00.009+07:002009-05-10T09:47:32.523+07:00<strong>สวัสดีเพื่อนต่างดาวของฉัน</strong><br /><br />วันนี้รู้สึกไม่สบายใจเลย มันหวิวๆ หวั่นๆ นั่งอยู่เฉยๆ ก็อยากร้องไห้ เหมือนฉันกำลังเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรที่ไม่มีจุดบรรจบของพื้นดินอย่างเดียวดาย ไม่ว่าจะนึกถึงใครที่เคยคิดว่าพึ่งพาพักพิงได้ทุกครั้งเมื่อต้องการ ความรู้สึกภายในกลับผลักไสคนเหล่านั้นออกไปไกลจากความรักความโหยหา ยิ่งคิดถึงคนที่รักและผูกพันมากเท่าไหร่ฉันยิ่งเคว้งคว้างและเดียวดายมากเท่านั้น<br /><br />ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากฟังเสียง อยากพูดคุย อยากรับรู้ว่าใครบางคนสุขสบายดี ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความตั้งใจเต็มเปี่ยม สมองสรรหาคำพูดมากมาย แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงปลายสายฉันกลับนั่งบื้อพูดไม่ออก ประโยคแรกออกจากปากเมื่อน้ำตาไหลนองสองแก้ม ฉันไม่ได้ร้องไห้หรอกนะ น้ำตามันไหลมาเองต่างหาก ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำมันไหลออกมาตอนไหน มารู้ตัวอีกทีเมื่อสัมผัสได้ถึงรสเค็มฝืดเฝื่อนที่ปลายลิ้นนั่นแหละ<br /><br />คุยได้ไม่กี่ประโยคก็ต้องรีบวางสายเพราะหากฝืนคุยนานกว่านั้นฉันคงไม่ไหว กดตัดสายไปแล้วประโยคที่ตั้งใจดิบดีอยากพูดจริงๆกลับเพิ่งหลุดออกมา<br /><br />“...คิดถึงแม่จัง...”<br /><br />ขณะนั่งทำงานอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ผู้คนมากมายเดินผ่านหน้า ทั้งที่ไม่คุ้นชิน แค่คุ้นหน้า หรืออาจคุ้นเคย ความรู้สึกไม่ต่างกันเลย เขาเหล่านั้นล้วนเป็นคนอื่นไกล ฉันกำลังแปลกแยกและแตกต่าง เหมือนเราหมุนอยู่คนละวงโคจร วงโคจรแรกมีผู้คนมากมายเหล่านั้น ส่วนอีกวงโคจรมีเพียงฉันเดียวดาย<br /><br />อยากกลับไปนอนซุกกายเงียบๆ ไม่ขยับเขยื้อน นอนอย่างนั้นเฉยๆจนความรู้สึกต่างๆเดินทางผ่านพ้น เหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา ซุกกายอยู่ในมุมแคบๆล่องลอยไปในโลกสีหม่น ถึงวินาทีสุดท้ายตื่นขึ้นมาพบโลกใบเดิมด้วยตัวฉันคนเดิม<br /><br />ฉันนั่งมองตัวอักษรที่เคยบรรจงปั้นแต่ง ผ่านหน้าแล้วหน้าเล่าด้วยสมองขาวโพลนทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยชื่นชมมันนักหนา ไม่มีความรู้สึกนึกคิดใดๆ ให้สัมผัส ไม่มีแม้คำถาม คำตอบว่าทำไม? เพราะอะไร?<br /><br />เปิดดูจดหมายของเธอที่เขียนถึงฉันเมื่อวันก่อน ริมฝีปากฉันยิ้มแต่น้ำตาฉันไหล ฉันไม่ได้ยิ้มให้กับเนื้อหาในจดหมายนั้น ฉันไม่ได้อ่านมันด้วยซ้ำ ที่ยิ้มเพราะฉันเห็นตัวอักษรของเธอ บอกไม่ถูกหรอกว่า ดีใจ เสียใจ มีความสุข ความเศร้า หรืออารมณ์ไหนกันแน่ แค่เห็นตัวอักษรของเธอฉันก็ยิ้มได้แล้ว แต่ฉันไม่รู้ทำไมน้ำตาต้องไหล และก็อีกนั่นแหละ นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันร้องไห้<br /><br />ไม่รู้ฉันเป็นอะไรในความโหวงเหวงที่โอบกอด ไม่รู้อีกเหมือนกันฝ่ายใดโอบกอดฝ่ายใดไว้กันแน่ อาจเป็นฉันที่ฉุดรั้งความรู้สึกนั้นไว้ เพียงเพราะอยากรู้มันจะไปสิ้นสุดปลายทางที่ใด ลึกๆ แล้วฉันคงอยากสัมผัสให้สุดซึ้งถึงอารมณ์ที่กำลังประสบอยู่นี้<br /><br />เธอไม่ต้องใส่ใจอะไรหรอก ฉันเพียงอยากเขียนอะไรเรื่อยเปื่อย<br /><br /><br />ผู้สับสนบนทางอ้างว้าง<br />๓ พฤษภาคม ๒๕๕๒<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-2457241487266458984?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-64562704372985894472009-05-03T00:46:00.006+07:002009-05-03T01:00:58.098+07:00<div align="center">๏ รอนรอนตะวันโอ้........................อัสดง<br />รอนม่านเมฆาลง........................เลื่อมฟ้า<br />รอนลับมืดดับดง...........พงพฤกษ์ แดนไพร<br />รอนรอนราวใจข้า............สิ้นลับ ดับรอน ฯ<br /><br />๏ รอนรอนตะวันลับ.....................สิ้นแสงดับกับอัสดง<br />ลบเหลี่ยมเมฆาลง.............พงไพรพฤกษ์ลึกเลื่อมเงา<br /><br />มองไหนให้มืดมิด..................ทั่วทุกทิศมิดม่านเหงา<br />สะทกโอ้อกเรา.........................ยามไร้เจ้าเฝ้าเจรจา<br /><br />เห็นนกวิหกบิน.........................หวนคืนถิ่นบินลัดฟ้า<br />ถวิลเจ้าจินดา...........................ไม่หวนมาหาเห็นกัน<br /><br />เย็นลมเคยพรมผ่าน...........พลิ้วแผ่วหวานล่วงวารวัน<br />ลมนุชหยุดพัดพลัน................อยู่ไหนกันหนอสายลม<br /><br />ยินแว่วเรไรหรีด..................เจ็บราวมีดกรายกรีดคม<br />ปร่าปวดรวดร้าวจม..................ระทมทุกข์ทุกวันคืน<br /><br />หนาวฟ้าหนาวค่ำฟ้า............นานเหน็บล้ากว่ากายฝืน<br />ระกำสุดกล้ำกลืน...........................กี่ค่ำคืนจะคืนมา<br /><br />มองดาวพริบพราวส่อง...........พร่างดาวผ่องนองนภา<br />ดาวเห็นเด่นดารา...........................หาไม่มีธุลีดาว<br /><br />ดึกเดือนเลือนเมฆเหงา..........ลับม่านเนาเงาค่ำคราว<br />หวังใจไม่ลืมคร่าว.............ดั่งจันทร์เจ้าเฝ้าเลือนดวง<br /><br />จะคอยแม้คล้อยค่ำ...........ดึกน้ำค้างพร่างหนาวหน่วง<br />หนึ่งใจใช่คำลวง.......................กี่เลยล่วงก็จะคอย<br /><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/01/blog-post_26.html" target="_blank">เรไรร่อนร้อง : จะคอย</a> โดย ธุลีดิน</div><p align="center"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6456270437298589447?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-47337412044096745522009-04-30T13:45:00.003+07:002009-04-30T15:55:38.589+07:00<strong>สวัสดีเพื่อนใหม่ผู้อยู่ไกลถึงดาวสีดิน</strong><br /><br />ไม่นึกไม่ฝันว่าฉันจะได้รับจดหมายจากเธอ มันพิสูจน์ให้เห็นว่าระยะทางไม่มีผลต่อความตั้งใจของเรา<br /><br />เรื่องราวบนดาวของเธอน่าสนใจจัง ฉันตื่นเต้นมากมายเชียวล่ะ ตัวอักษรของเธอทำให้จินตนาการของฉันโบยบินไปไกลจนนึกอยากเห็นนกกระดาษบินว่อนเต็มท้องฟ้า อยากคว้าเมฆกระดาษที่ลอยฟ่องเหล่านั้นมาปั้นฝันรูปร่างตามใจปรารถนา อยากท่องไปในมหาสมุดใหญ่โตที่เธอกล่าวถึงมองดูหลากหลายความฝันของนักเดินทางคนอื่น ไม่แน่ อาจมีสักความฝันในหลายหลากฝันเหล่านั้นช่วยจุดประกายไฟฝันของฉันให้คุโชน หรืออย่างน้อยก็ช่วยหล่อเลี้ยงไฟฝันของฉันให้ส่องแสงอยู่ต่อไปแม้เพียงริบหรี่อย่าเพิ่งมอดดับไปขณะที่ฉันยังไม่ได้เริ่มต้นอะไรเลย<br /><br />ฉันอยากเห็นถนนหนทางที่ปูด้วยตัวอักษรละลานตา เดินย่ำเท้าไปเรื่อยๆ และถ้ามีแรงพอทำได้ฉันจะเดินไปให้สุดขอบฟ้า<br /><br />ฉันอยากเห็นเพิงพักเรียงราย ทั้งเพิงความรัก เพิงความหวัง เพิงกำลังใจ เพิงโชคชะตา ฉันจะเข้าไปเยี่ยมชมให้ครบทุกเพิงเชียวล่ะ แต่แย่ตรงที่ฉันเกลียดเพิงหน้าที่และความรับผิดชอบ ถ้านี่คือด่านทดสอบจริงๆ เห็นทีฉันคงซี๋แหงแก๋ตั้งแต่หน้าประตูโดยไม่มีโอกาสยื่นฎีกาขออุทธรณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ฉันเคยพยายามฝึกฝนตัวเอง ใช้ทั้งวิริยะและอุตสาหะ แต่ล้มเหลวไม่เป็นท่า ถึงทุกวันนี้ฉันก็ไม่เคยทำสำเร็จ<br /><br />อ้อ ฉันอยากเห็นต้นดินสอปักปลายลงดินด้วยล่ะ ไส้ดินสอต้องทำหน้าที่เป็นรากแก้วแน่ๆ พูดแล้วก็อยากกัดกินผลไม้รสเลิศจากต้นดินสอขึ้นมาแล้วสิ หลังจากนั้นเราค่อยจูงมือท่องไปในดินแดนมหัศจรรย์ด้วยกัน ว่าแต่เธอแน่ใจนะว่าผลไม้ที่ว่านั่นกินเข้าไปแล้วจะพาเราท่องไปในดินแดนที่ยังไม่มีใครสำรวจจริงๆ หรืออย่างร้ายเพียงแค่ทำให้จินตนาการสะดุด ฉันเกรงแต่จะมีผลไม้ต้องคำสาปเหมือนสวนอีเดนหลงอยู่ด้วยน่ะสิ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันไม่เอาด้วยนะ ฉันยังไม่พร้อมเป็นอีฟ<br /><br />สุดท้ายฉันก็อยากเห็นทุกอย่างที่เธอเขียนถึงนั่นแหละ<br /><br />เธอยกตัวอย่างเรื่องการพบพานและปรากฏการณ์โชคชะตาทำให้ฉันนึกสงสัย เธอจัดความสัมพันธ์ของเราไว้ในประเภทไหน? พบพานผูกพันหรือเพียงปรากฏการณ์โชคชะตาธรรมดาที่บังเอิญเธอได้รับจดหมายจากฉันและนึกสนุกตอบกลับ คิดอีกทีเราก็เหมือนตัวละครในเรื่องที่เธอเล่า(เธอตั้งใจหรือเปล่า?) เพียงแต่กลับกันที่ฉันเป็นฝ่ายสุ่มเสี่ยงส่งจดหมายมาหาเธอก่อน แทนที่จะเป็นเธอซึ่งถ้าเปรียบกับตัวละครในเรื่องก็คงรับบทเป็นพระเอก<br /><br />ฉันไม่น่าถามอะไรโง่ๆ เลยนะ ในเมื่อเธออุตส่าห์ตั้งใจเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเธอก็ต้องให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ของเราอยู่แล้วล่ะ แม้จะเพียงเริ่มต้น ฉันจะไม่สงสัยอะไรสำหรับเรื่องนี้อีก<br /><br />ฉันชอบประโยคนึงจังเลย ‘หยาดน้ำตาเธอจะอยู่กับเขาจนลมหายใจสุดท้าย’ นั่นสิ เมื่อความผูกพันผูกมัดเราไว้กับใครคนหนึ่งสิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือเหนี่ยวรั้งเค้าไว้ให้อยู่กับเรานานเท่านาน นานเท่าที่ความสามารถจะมี ...เราก็ทำได้ดีที่สุดเพียงเท่านี้<br /><br />เมื่อเวลาพรากมาเยือน ยิ่งได้ผ่านช่วงเวลาพบพานมาอย่างงดงาม ฉันยิ่งไม่มั่นใจเลยว่าจะทำใจยอมรับมันได้?<br /><br />ขอบคุณที่ตอบจดหมายกลับ มันทำให้ทุกตัวอักษรของฉันมีความหมาย<br /><br /><br />ปรารถนาให้เธอมีความสุขทุกวัน<br />เพื่อนของเธอ<br />ฤดูร้อนอันยาวนาน ๒๕๕๒<br /><br /><br />@ <a href="http://tuleedin.blogspot.com/2009/04/blog-post_26.html" target="_blank">จดหมายจากดาวสีดิน : ดาวของฉัน</a><br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-4733741204409674552?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-68096903964240437282009-04-29T11:12:00.004+07:002009-04-29T14:00:44.610+07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/Sff6l8QAIBI/AAAAAAAAAHs/bk1L8JYJz_Q/s1600-h/94.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330004213751619602" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/Sff6l8QAIBI/AAAAAAAAAHs/bk1L8JYJz_Q/s320/94.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><br />๏ บนหนทางแปลกแยกและแตกต่าง<br />ในระหว่างทางที่เจอ เธอกับฉัน<br />ผ่านพบสื่อนิยามความผูกพัน<br />ผ่านวันทบวันอันเป็นไป<br /></div><br /><div align="center">บนเส้นทางก้าวผ่านด่านอดีต<br />ฉันเขียนขีดชีวิตอันยิ่งใหญ่<br />ก้าวต่อก้าวฟันฝ่าท้าความนัย<br />ก้าวเดินไปด้วยไฟฝันที่ฉันมี</div><div align="center"><br />บนเส้นทางก้าวย่างทางชีวิต<br />จะถูกผิดลิขิตฝันทุกวันวี่<br />ฝันต่อฝันเติมฝันทุกวันมี<br />ใช้ชีวีทั้งชีวีเป็นเดิมพัน</div><div align="center"><br />สบเส้นทางหมายมาดปรารถนา<br />สบสายตามาดหมายคล้ายห้วงฝัน<br />สบเพียงซึ้งตรึงใจในสัมพันธ์<br />นัยน์วงตาคู่นั้นไม่ผันแปร</div><div align="center"><br/></div><div align="center"></div><div align="center">จะกี่ทางกี่ก้าวกี่หนาวร้อน<br />ทุกบทตอนทบทวีนี้แน่วแน่<br />เมื่อมีรักหล่อเลี้ยงในดวงแด<br />กี่ขวากหนามจะไม่แพ้ไม่คร้ามเกรง</div><div align="center"><br/></div><div align="center"></div><div align="center">ดุ่มด้นเดินฝ่าฟันด้วยฝันใฝ่<br />ดุ่มด้นไปด้วยใจไม่คว้างเคว้ง<br />ท่วงทำนองชีวิตยังบรรเลง<br />เป็นบทเพลงสื่อความหมายได้ประจักษ์</div><br /><div align="center">ฉันเรียงร้อยวันคืนด้วยความฝัน<br />เธอเรียงร้อยคืนวันด้วยความรัก<br />ทุกรอยเท้าก้าวย่างต่างตระหนัก<br />เมื่อมีฝันร้อยรัก...อิงพักใจฯ</div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-6809690396424043728?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-19140073605761866852009-04-28T12:11:00.005+07:002009-04-28T12:22:22.321+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfaRYBlpblI/AAAAAAAAAHc/Vu-Lev-7-ao/s1600-h/cry1yj3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329607050968788562" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 190px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfaRYBlpblI/AAAAAAAAAHc/Vu-Lev-7-ao/s200/cry1yj3.jpg" border="0" /></a><br /><div><div align="center"><strong></strong></div><br /><div align="center"><strong>๏ เห็นเธอน้ำตานอง<br />ฉันนั่งมองด้วยห่วงใย<br />คนดีจะรู้ไหม<br />ฉันห่วงใยเธอเสมอ<br /><br /><br />เรื่องราวในชีวิต<br />ใครลิขิตให้กับเธอ<br />ทุกข์เศร้าที่พบเจอ<br />หวังเพียงเธอเข้มแข็งพอ<br /><br /><br />วันคืนจะลบล้าง<br />ความอ้างว้างที่เกิดก่อ<br />คืนวันจะถักทอ<br />ให้เกิดก่อสุขสดใส<br /><br /><br />ด้วยรักทั้งชีวิต<br />แนบสนิทลงกลางใจ<br />ปลอบขวัญเจ้าทรามวัย<br />ด้วยหัวใจห่วงอาทร..<br /><br /><br /><span style="color:#ffcccc;">แด่ คนในกระจก</span> </strong></div><div align="center"><br/></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1914007360576186685?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-17826045822991867032009-04-27T09:52:00.003+07:002009-04-27T10:12:10.316+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfUibF_oKWI/AAAAAAAAAHM/vX9U4T7cqaA/s1600-h/ilmale.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329203582923712866" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 160px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfUibF_oKWI/AAAAAAAAAHM/vX9U4T7cqaA/s320/ilmale.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><strong></strong></div><br /><div align="center"><strong>๏ เพ็ญโสมกระจ่างฟ้า...............จวงจันทร์<br />ลอยลิ่ววิลาวัณย์.......................แจ่มหล้า<br />เมฆยังคลอเคียงกัน................เกยอยู่ คู่เคย<br />อยู่ไหนเล่าขวัญข้า...........ไยร้าง ห่างไกล ฯ</strong></div><br /><div align="center"><strong><br />๏ พระพายเคยผ่านแผ้ว................พจนีย์<br />พัดแผ่วแว่ววลี........................ห่อนเว้น<br />เย็นสายลมวจี.................เวียนแวะ รจนา<br />แลกลายอักขระเล่น.......เป็นเพื่อน มาเสมอ ฯ</strong></div><br /><div align="center"><strong><br />๏ สงัดเงียบเสียยิ่งแล้ว..............สหายเอย<br />สายลมเคยรำเพย....................แผ่วพลิ้ว<br />ยามนี้หยุดพัดเลย...............ราวสิ้น แรงลม<br />ลืมแล้วเคยเริงริ้ว.......แรมรส อักขระละไม ฯ<br /><br /><br />๏ เจ็บปวดแลป่วยไข้................ใช่ไหม?<br />จึงไม่อาจพัดไกล...................กว่ากลั้น<br />หนักเบาเป็นฉันใด...............ใคร่รู้ จริงแฮ<br />ห่วงใยกังวลนั้น.............เนิ่นช้า ยิ่งถวิล ฯ<br /></strong><br /><br /><strong><span style="color:#666600;">@</span> </strong><a href="http://tuleedin.myokhost.com/blog/?p=264" target="_blank"><strong>ราวไร้พระพายพัด..รำเพย</strong></a><strong> <span style="color:#666600;">โดย ธุลีดิน</span></strong> </div><div align="center"><br/></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1782604582299186703?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-82800851592696649112009-04-26T10:48:00.004+07:002009-04-26T11:08:27.506+07:00<strong>สวัสดีเธอผู้เป็นเพื่อนใหม่</strong><br /><br />นี่เป็นจดหมายฉบับที่สองที่ฉันเขียนมาหาเธอ หวังว่าเธอจะสุขสบายดีและมีความสุขกับจดหมายฉบับก่อนหน้านี้ ฉันรู้แล้วล่ะว่าเธอได้รับจดหมายฉบับนั้นเรียบร้อยแล้ว เธอคงสงสัยล่ะซิ ฉันรู้ได้ยังไง? ฉันก็บอกไม่ถูกหรอก แต่ความรู้สึกมันบอกอย่างนั้นนี่นา เธอไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจมากแค่ไหนเมื่อคิดว่าเธอกำลังนั่งอ่านจดหมายฉันอยู่<br /><br />ไม่สำคัญว่าเราจะอยู่ไกลกันแค่ไหน ฉันรู้ ความคิดถึงของฉันเดินทางไปถึงเธอเสมอ เช่นเดียวกันความคิดถึงของเธอก็เดินทางมาถึงฉันเรียบร้อยแล้ว ฉันเห็นนะ เธอกำลังนั่งยิ้มอยู่ ใช่มั้ยล่า? นั่นไง เธอยิ้มกว้างมากขึ้น เห็นฟันหมดทุกซี่เลย!<br /><br />มิตรภาพเล็กๆ ก่อเกิดขึ้นจากตัวอักษรไม่กี่ตัว ฉันไม่รู้ว่าเธอให้ความสำคัญกับมันแค่ไหน แต่รู้ไว้เถิดสำหรับฉันมันมีค่ามากมายเกินประมาณเชียวล่ะ<br /><br />ใครๆ มักบอกว่าการพบกันคือจุดเริ่มต้นของการพรากจาก ฉันไม่เถียงสักคำเดียว! ...ก็มันจริงนี่นา... แต่ก่อนพรากจากนั่นสิเราได้สร้างอะไรให้ความทรงจำในอนาคตของเราหรือเปล่า? ฉันว่าจุดนี้สำคัญกว่าเป็นไหนๆ จดหมายฉบับที่แล้วฉันพูดถึงความทรงจำเธอจำได้ไหม? ‘ความซาบซ่านอันแสนอาดูร’ ไง ถึงมันจะบีบคั้นความรู้สึกให้ถวิลหาอาวรณ์ก็เถิด ฉันก็ยังยินดีจะมีมัน ก็มันคือความทรงจำดีๆ นี่นา<br /><br />เชื่อได้เลย มิตรภาพของเราในวันนี้จะเป็นความทรงจำดีๆ ของฉันในวันข้างหน้า เมื่อการจากลาเดินทางมาถึง<br /><br />ตลกจัง เราเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ แต่ฉันดันพูดถึงการจากลาซะแล้ว เธอจะว่าฉันบ๊องมั้ยนะ?<br /><br />อยากรู้จังเลย ดาวที่เธออยู่จะเป็นยังไงบ้าง จะเหมือนดาวสีน้ำเงินที่ฉันอยู่หรือเปล่า? เธอรู้จักดาวสีน้ำเงินมั้ย? ที่นี่มีทะเลสีคราม มีท้องฟ้าสวยใสไกลสุดสายตาจะมองเห็น มีแม่น้ำเย็นฉ่ำชื่นใจ มีภูเขาที่มีต้นไม้ปกคลุมเต็มพืดไปหมดจนฉันชักสงสัยว่าหากหลงเข้าไปในภูเขานั้นตลอดทั้งชีวิตที่เหลือฉันจะหาทางออกเจอหรือเปล่า? มีนกสารพันชนิดบินว่อนเต็มท้องฟ้า มีดอกไม้สารพันอย่างสีสันแปลกตาแถมกลิ่นก็หอมหวนชวนดม มีแมลงอีกมากมายก่ายกอง<br /><br />บนดาวสีน้ำเงินมีความสดใสไร้เดียงสาเป็นบทเริ่มต้นของชีวิต ตอนเด็กๆ ฉันเคยวิ่งไล่จับผีเสื้อด้วยล่ะ แต่ตอนนี้ฉันโตเกินกว่าที่จะทำแบบนั้นอีกแล้ว มีหลายอย่างที่ฉันเคยทำตอนเด็กๆ แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถทำมันได้อีก เมื่อเราโตขึ้นอะไรๆ ก็เปลี่ยนไป<br /><br />เธอรู้มั้ย? บางทีฉันรู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตช่างไร้สาระสิ้นดี มันเหมือนฉันกำลังจมปลักอยู่ในความไร้สาระนั้นจนหาทางออกไม่เจอ ฉันพยายามคิดใคร่ครวญไตร่ตรองทุกเรื่องราว แต่ทุกครั้งก็ไม่ต่างกัน ฉันไม่เคยได้อะไรจากความพยายามนั้นเลย ...บางที ฉันอาจต้องการเวลามากกว่านี้สำหรับการครุ่นคิด หรืออาจเป็นเวลาสำหรับเรียนรู้โลกให้มากขึ้น ไม่แน่นะ ในอนาคตเมื่อฉันมองย้อนกลับมา ฉันอาจรู้สึกว่าความสงสัยนี้ต่างหากคือสิ่งไร้สาระแทนที่จะเป็นเรื่องราวต่างๆ บางทีสิ่งที่ถูกต้องคือ ฉันไม่ควรสงสัยอะไรเลย ฉันเพียงแค่ดำเนินชีวิตไปตามวิถีทางที่ควรจะเป็น แต่ก็อีกนั่นแหละ ฉันไม่รู้เลย ทางไหนคือวิถีที่ควรจะเป็น?<br /><br />หวังเพียงว่าเมื่อถึงเวลาเหมาะสมฉันคงรู้คำตอบทั้งหมด<br /><br /><br />รักและคิดถึง<br />เด็กสาวบนดาวสีน้ำเงิน<br />หน้าร้อน ปลายเมษาฯ ๒๕๕๒<br /><br/><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-8280085159269664911?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-10741440964132818252009-04-24T21:45:00.010+07:002009-04-24T23:21:16.965+07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfHhoyNUrdI/AAAAAAAAAHE/gHfCC98urtA/s1600-h/1959.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328287924944678354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfHhoyNUrdI/AAAAAAAAAHE/gHfCC98urtA/s320/1959.jpg" border="0" /></a><br /><div align="center"><br /><strong>๏ เปิดหนังสือบางหน้าขึ้นมาอ่าน<br />ถึงตำนานกุหลาบแดงใจแหว่งวิ่น<br />ก่อนหน้านั้นเจ้าสวยแสนทั่วแดนดิน<br />มาแดดิ้นวิ่นแหว่งสิ้นแรงโรย</strong><br /></div><strong><br /><div align="center"><br />อะไรหนอทำดวงใจเจ้าล้าอ่อน<br />จนทอดถอนดวงใจให้แห้งโหย<br />หรือสายลมกรูสะพัดระบัดโบย<br />จนกลีบโรยร่วงรานเกลื่อนลานภู</strong></div><br /><strong><div align="center"><br />หรืเจ้าล้าเพราะเชิงผาตระหง่านง้ำ<br />ทิ้งรอยช้ำบนกลีบบางช่างอดสู<br />หรือน้ำค้างหนักหน่วงมาร่วงพรู<br />เจ้าจึงดูแหว่งวิ่นเจียนสิ้นใจ</strong></div><br /><br /><div align="center"><strong>อาจบางดาวไม่ยอแสงสิ้นแรงหวัง<br />อาจราวไพรเผลอพลั้งดั่งหยุดไหว<br />อาจสายลมหยุดพัดระบัดไพร<br />หรือธารห้วยหยุดไหลในบัดดล</strong><strong><br /></strong></div><strong><div align="center"><br /><br /></div><div align="center">เถิดอะไรจะทำให้เจ้าร้าว<br />ตะวันพราวยังสาดแสงทุกแห่งหน<br />หากกลีบเจ้าโรยร่วงเกินหน่วงทน<br />โปรดยินยลคำรัก...จากตะวัน.</strong></div><strong><div align="center"><br /><br />"...รัก</strong></div><strong><br />รัก</strong><br /><strong><br />รัก<br /><br />...ใครไม่รัก ก็ยัง...</strong><br /><strong><br />รัก</strong><br /><strong></strong><br /><strong>รัก</strong><br /><strong><br />รัก</strong><br /><strong><br />...และ... รัก..."<br /></strong><br /><br /><div align="center"><strong><span style="color:#666600;">วาระปะฝีกลอนท่านคั่นฯ ใน <a href="http://www.winbookclub.com/viewanswer.php?qid=15573" target="_blank">'ให้รักเรา'</a></span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4587394875897691826-1074144096413281825?l=sailomruk.blogspot.com' alt='' /></div>สายลมhttp://www.blogger.com/profile/17658606465757181111noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4587394875897691826.post-6622611479290069532009-04-22T22:46:00.006+07:002009-04-23T20:28:36.872+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfBsbwsU3cI/AAAAAAAAAG0/B4ZEw9e5ilc/s1600-h/Bored-Baby-1284.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327877583362383298" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 180px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_BjSkuWwC9nc/SfBsbwsU3cI/AAAAAAAAAG0/B4ZEw9e5ilc/s200/Bored-Baby-1284.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><div align="center"><strong></strong></div><div align="center"><strong>๏ เบื่อ...ทุกเวลานาทีที่ล่วงผ่าน</