- รุ้งงามแห่งชีวิต -


ณ โค้งขอบฟ้า
รุ้งงามทายทักละอองน้ำฉ่ำเย็น
โปรยรอยยิ้มเป็นกลีบดอกไม้พร่างประกายเกล็ดดาวหมื่นพัน
กลั่นหยาดน้ำค้างแตะแต้มกลีบเรียวละมุนของหญ้าเจ้าชู้ละลานทุ่งฝัน
เพชรน้ำค้างประดับใยแมงมุมสาว
วับวาวพราวฉ่ำไปทั้งรวงรัง


น้ำค้างตูมเต่งหยดหนึ่ง
บิดตัวอย่างเกียจคร้าน พลันร่วงหล่นจากเรียวหญ้า
กำซาบอาบซ่านพื้นดิน
เมล็ดน้อยๆ แห่งเผ่าพงศ์หล่นร่วงแนบซบ
ขดกายซุกนุ่มดินแห่งโอบเอื้ออาทร
กลีบดอกไม้ร่วงหล่นทับถม
โอบประคองด้วยอ้อมละมุนกรุ่นกลีบบาง


แสงอ่อนอุ่นทาบทอขอบฟ้าไกลโพ้น
รุ่งอรุณย่างกราย
รุ้งงามว่ายฟ้าเล่นแสงตะวันเจิดประกายรัศมีพริบพราย
ชำแรกอณูอากาศม้วนเกลียวไปกับหมอกสาย
เริงร่ายสายลมสู่ยอดไม้โบกไหว
ลูบไล้เนื้อนาสรรพชีวิตด้วยรักละมุนละไม


ในโอบอ้อม
ด้วยน้ำ ด้วยดิน ด้วยแสง มวลอณูอากาศ
และรักแห่งบุพการี
ชีวิตน้อยๆ ผลิบาน...ดำรง...สืบทอด
ชีวิต...สู่...ชีวิต

- นักฝัน -


ในมุมเงียบเหงา ใต้ผืนฟ้ามืดมิด
ม่านน้ำค้างพร่างพรม
ดวงดาวเล่นซ่อนหา
เจ้าจันทราแอบงีบหลับไหล
นักฝันครวญเพลงเดียวดาย


ณ ที่ไกลแสนไกล มีดวงไฟวับแวม
ดวงไฟนักฝัน
ผู้เดินทางล่วงหน้ามานับนาน
ทิ้งเครื่องหมายเป็นรอยเท้าบอกเล่าเรื่องราวหมื่นพัน
เรื่องราวการเป็นพยาน ในงานวิวาห์ของเจ้าสาวดอกหญ้ากับเจ้าบ่าวผีเสื้อหนุ่ม
ปลอบประโลมเจ้าหญิงดอกไม้ผู้สะอื้นไห้ในสายลมรำเพย
เมื่อเจ้าผึ้งหนุ่มปันใจให้รักใหม่
ทักทายหยาดน้ำค้างท่ามละอองหมอกเหมยในรุ่งอรุณแรกของฤดูหนาว
นักฝัน...เดินทาง
พานพบ....ผ่านพ้น


ณ ที่ไกลแสนไกล
ดวงไฟนักฝัน
บางดวงสว่างไสว เจิดจรัส
บางดวงอ่อนล้า ริบหรี่
เพียงลมพัดผ่านแผ่วเบาก็ดับวูบลง


ในมุมเงียบสงบ ใต้ผืนฟ้ามืดมิด
น้ำค้างฉ่ำชุ่มประหนึ่งหยาดฝนพร่างพรม
หมู่เมฆเคลื่อนคล้อยบดบังดวงดารา
เจ้าจันทราแอบงีบหลับไหล
กลีบสุดท้ายของดอกไม้ชราปลิดขั้วอำลาโคนก้าน
ในซอกมุมเคียงใกล้ เจ้าดอกไม้น้อยหลับไหลในอ้อมอุ่น แต้มยิ้มละมุนบนใบหน้า
ฝันถึงเช้าแสนงามยามรุ่งอรุณแรกแห่งชีวิตเยี่ยมหน้ามาทายทัก


บทเพลงบทใหม่กังวานหวานเศร้า
นักฝัน...เดินทางเดียวดาย...